Φέτος θα συμπληρωθούν 50 χρόνια από το θάνατο του Λουί Φερντινάν Σελίν. Ο Σελίν δίκαια θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της Γαλλίας και της Ευρώπης στον 20ο αιώνα και παρά τις ανατρεπτικές φυλετικές και αντισημιτικές θέσεις που υπερασπίστηκε στη ζωή του αποτελεί σήμερα αντικείμενο μελέτης και κορυφαία λογοτεχνική αναφορά. Φέτος σίγουρα θα γραφτούν πολλά επετειακά κείμενα και άρθρα για τον «μεγάλο συγγραφέα» Σελίν, γεμάτα με τα γνωστά «ναι μεν αλλά» και τις προσπάθειες να διαχωριστεί ο άνθρωπος και ο συγγραφέας από τις παθιασμένες ιδέες που σημάδεψαν τη ζωή του.
Η αντίδρασή μας θα είναι σκληρή.''. Τελικά το γαλλικό υπουργείο πολιτισμού υποχώρησε έναντι των εβραϊκών κελευσμάτων δια στόματος του ίδιου του υπουργού πολιτισμού Φρεντερίκ Μιττεράν (γνωστού για την εμπλοκή του σε σκάνδαλα παιδεραστίας, την οποία έχει παραδεχτεί και δημοσίως)ο οποίος έσπευσε στις 21 Ιανουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία προβλεπόταν αρχικά η παρουσίαση του περίφημου εορτολογίου, να το αποσύρει δικαιολογώντας αδέξια τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν και αποδεχόμενος έτσι την επιβολή μιας μεταθάνατον λογοκρισίας ενάντια στον μεγάλο συγγραφέα.
Το γεγονός αυτό προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις σε πανεπιστημιακούς κύκλους που έσπευσαν να υπερασπιστούν τουλάχιστον το ''έργο'' του συγγραφέα όμως η απόφαση ήταν τελεσίδικη. Εκείνο που δεν ξέρω είναι τι το τι θα ήταν χειρότερο για τον Σελίν, το ανοιχτό μίσος ή οι γλυκανάλατες ακαδημαϊκές αναλύσεις γύρω από το έργο του; Διότι ο Σελίν δεν υπήρξε μόνο ο συγγραφέας του μυθιστορήματος ''Ταξίδι στην άκρη της νύχτας'' και των άλλων λογοτεχνικών έργων του αλλά και των πολύ σφοδρών αντιεβραϊκών και φυλετικών κειμένων ''Bagatelles pour un massacre'' 1937 (Κουραφέξαλα για μια σφαγή), ''L'école des cadavres'' 1938 (Η σχολή των πτωμάτων) και ''Les beaux draps'' 1941 (Τα ωραία σεντόνια).
Ο ίδιος ο Σελίν είχε γράψει το 1938 ''Μόλις έβγαλα ένα απαίσια αντισημιτικό βιβλίο.(...) Είμαι ο Νο1 εχθρός των εβραίων''. Και δεν είχε άδικο, αφού πάνω από μισό αιώνα μετά και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ακαδημαϊκών να ''ξεπλύνουν'' το έργο του, αυτοί που ο ίδιος θεώρησε εχθρούς του, δείχνουν να μην έχουν ''ξεχάσει'' ούτε ''συγχωρήσει'' τίποτα! Αυτό θα πει μακρά μνήμη! Βέβαια είναι γνωστό ότι σε μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών χωρών ισχύει μια σκληρή και αμείλικτη λογοκρισία, όμως πολύ φοβάμαι ότι στην προκειμένη περίπτωση έγινε ένα νέο ποιοτικό βήμα από τη λογοκρισία στην ανοιχτή απαγόρευση, αφού δεν επρόκειτο απλώς για την αποσιώπηση ή την κάλυψη ενός μέρους του έργου κάποιου ''καταραμένου'' συγγραφέα αλλά για την απαίτηση να απαλειφθεί ΚΑΘΕ αναφορά στο πρόσωπο ενός κορυφαίου λογοτέχνη πενήντα χρόνια μετά το θάνατό του!
Και το πρόσχημα για κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την υπεράσπιση της μνήμης των Εβραίων ''θυμάτων'' του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μέσα από μια ύπουλα δακρύβρεχτη διακήρυξη αφού ο προαναφερθείς Serge Klarsfeld είχε δηλώσει μεταξύ άλλων στην δημόσια επιστολή του: ''Ο Σελίν, του οποίου τα αποτρόπαια αντισημιτικά κείμενα συνέβαλαν στην μαζική δολοφονία των Εβραίων, μόλις προτάθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως ''άξιος εορτασμού'' επί τη ευκαιρία των πενήντα χρόνων από το θάνατό του. (...) Ο εορτασμός του Σελίν δεν θα γοήτευε την φαντασία μας και θα βασάνιζε τις μνήμες μας ορφανών παιδιών της Σόα (εβραϊκή λέξη επιβεβλημένη έναντι ''ολοκαυτώματος'') πριν και καταραμένου τη διάρκεια της οποίας το ταλαντούχο παραλήρημα του Σελίν εξέθρευσε με τον πιο έντονο τρόπο το αντιεβραϊκό μίσος''.
Κατόπιν αυτού αισθάνομαι έντονα τον πειρασμό να κλείσω με δυο λόγια του Σελίν που ταιριάζουν όσο τίποτε άλλο στην περίσταση: ''Το κλάμα είναι ο θρίαμβος των Εβραίων! Πετυχαίνει θαυμάσια! Ο κόσμος όλος δικός μας με τα δάκρυα! 20 εκατομμύρια καλοεξασκημένων μαρτύρων είναι δύναμη! Οι καταδιωγμένοι αναδύονται, χλωμοί, κάτωχροι, από την νύχτα των καιρών, απ'τους αιώνες του μαρτυρίου...''. (από συνέντευξη στο περιοδικό ''Notre combat pour la nouvelle France socialiste'', στις 4 Σεπτεμβρίου του 1941)
Α. Κυανός
thulebooks.gr
