Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: Το μυστικό των Ρούνων



Das Geheimnis der Runen

Συγγραφέας: Guido von List, Γκίντο φον Λιστ
Εκδοτικός οίκος: ΘΟΥΛΗ
Μετάφραση: Μανώλης Στρατάκης
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 70
ISBN: 978-618-81705-0-6
1η έκδοση: 1908, Λειψία/Βιέννη, εκδ. Guido von List Gesellschaft
1η έκδοση στην ελληνική: Θούλη, Ιανουάριος 2015

«Ο Βόταν ζει μέσα στο ανθρώπινο σώμα προκειμένου να αφανιστεί∙ "αγιάζει εαυτόν", θυσιάζει τον εαυτό του στον εαυτό του∙ θυσιάζει τον εαυτό του περνώντας στον θάνατο, με σκοπό να αναστηθεί».

Ο Βόταν θυσιάζεται και έτσι αποκτά την αρχέγονη γνώση και του αποκαλύπτεται το μυστικό των ρούνων.

Ο αναγεννητής της μυστικιστικής συνείδησης και παράδοσης των αρχαίων Αρίων Guido von List , ξεκινώντας από τη θυσία του Βόταν, ερμηνεύει και αναλύει τους ρούνους του ρουνικού αλφάβητου FUTHARK, σε μία μελέτη η οποία θεωρείται ένα από τα πλέον σημαντικά αποκρυφιστικά έργα της σύγχρονης εποχής.

Το μυστικό νόημα κάθε ρούνου αποτελεί για όποιον το μαθαίνει και μία πολύτιμη συμβουλή για την πορεία του στη ζωή.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Μιναρέδες - Οι λόγχες του Ισλάμ στην Ευρώπη




Οι ισλαμιστές διεισδύουν στην Ευρώπη και αποκτούν δύναμη και εξουσία με όπλο τη θρησκευτική ελευθερία που διεκδικούν, και που τα ευρωπαϊκά κράτη φαίνονται, καταρχήν, υποχρεωμένα να τους διασφαλίσουν, δυνάμει του εθνικού τους δικαίου και των διεθνών συμβάσεων που έχουν υπογράψει. Το υφιστάμενο νομικό-πολιτικό πλαίσιο παρέχει διέξοδο και λύσεις στο πρόβλημα της ισλαμικής εξάπλωσης και επικράτησης ή την υποθάλπει; Μπορεί να απαγορευθεί η ανέγερση τζαμιών και η κατασκευή μιναρέδων και, αν ναι, με βάση ποια κριτήρια και ποιες προϋποθέσεις;

Ο έγκριτος νομικός Χρήστος Τσιαχρής, στρατιωτικός δικαστής με μεταπτυχιακή ειδίκευση στο Διεθνές Δίκαιο, ο οποίος, επίσης, έχει διατελέσει ερευνητικός συνεργάτης του Κέντρου Συγκριτικού Συνταγματικού Δικαίου και Θρησκείας του Πανεπιστημίου της Λουκέρνης, στην εμπεριστατωμένη μελέτη του ―μεγάλο μέρος της οποίας έχει, ήδη, παρουσιαστεί σε συνέδριο που συνδιοργανώθηκε από τα Πανεπιστήμια Λουκέρνης και Λονδίνου― δίνει τεκμηριωμένες απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, προβαίνοντας και σε επιστημονική ανάλυση-σύγκριση της στάσης της Ελβετίας στο θέμα της κατασκευής μιναρέδων, και της Ελλάδας στο ζήτημα της ανέγερσης τζαμιών και τεμένους. Τα επιστημονικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγει είναι τολμηρά και άκρως ενδιαφέροντα.

Ένα βιβλίο επίκαιρο όσο ποτέ, λόγω της εξάπλωσης του Ισλάμ, της ισλαμικής απειλής για την Ευρώπη και όλο τον δυτικό κόσμο, αλλά και της πρόσφατης απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας που επέτρεψε/επικύρωσε την ανέγερση τεμένους στην Αθήνα.
Η μελέτη, εκτός από τις πλούσιες πληροφορίες, δίνει επιχειρήματα σε όποιον ενδιαφέρεται να έχει, για το συγκεκριμένο ζήτημα, σοβαρές πολιτικές θέσεις και να μην περιορίζεται σε συνθήματα και αφορισμούς.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Η ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ''ΑΛΤΜΑΡΚ''



Όταν η Βρεττανία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Γερμανίας, το γερμανικό πετρελαιοφόρο ''Άλτμαρκ'' βρίσκονταν στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού.
Εκεί έλαβε ο πλοίαρχος αυτού Χάϊνριχ Ντάου την εντολή να θέση το πλοίο του ως βοηθητικό του καταδρομικού ''Γκράφ Σπέε''. 
Όταν οι βρεττανοί άρχισαν να μεταχειρίζονται  τα πληρώματα συλλαμβανομένων  γερμανικών πλοίων ως αιχμαλώτους πολέμου, διετάχθει το ''Γκράφ Σπέε'' να μεταχειρίζεται τα πληρώματα των βρεττανικών πλοίων κατ΄ανάλογο τρόπο. 

Η ιστορία του ''Άλτμαρκ'' σε μια σπάνια έκδοση του 1940 από το γερμανικό γραφείο πληροφοριών στη σειρά ''Η Αγγλία άνευ προσωπείου''  

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Κτίζειν, κατοικείν, σκέπτεσθαι



Όσο σκληρό και πικρό, όσο ανασταλτικό και απειλητικό κι αν παραμένει το έλλειμμα σε κατοικίες, η καθαυτό ανάγκη εν σχέσει προς το κατοικείν δεν συνίσταται πρωταρχικά στην έλλειψη κατοικιών [...]είναι επίσης παλαιότερη από τους παγκόσμιους πολέμους και τις καταστροφές, παλαιότερη επίσης από την αύξηση του πληθυσμού της γης και την κατάσταση των βιομηχανικών εργατών [...] συνίσταται στο γεγονός ότι οι θνητοί πρέπει να αναζητούν πάντοτε εξαρχής την ουσία του κατοικείν, στο γεγονός ότι πρέπει πρώτα να μάθουν να κατοικούν.
Τι θα συνέβαινε άραγε αν η ανεστιότητα του ανθρώπου συνίστατο στο γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν σκέπτεται ακόμη την καθαυτό ανάγκη εν σχέσει προς το κατοικείν ως την ανάγκη; Αφ' ης στιγμής όμως ο άνθρωπος σκέφτεται την ανεστιότητα, αυτή δεν συνιστά πλέον άθλια κατάσταση. Aν τη σκεφτούμε ορθώς και τη διαφυλάξουμε καλά στον νου, τότε η ανεστιότητα είναι η μοναδική προσαγόρευση η οποία καλεί τους θνητούς να εισέλθουν στον χώρο του κατοικείν. Πώς αλλιώς όμως μπορούν οι θνητοί να ανταποκριθούν σε αυτή την προσαγόρευση παρά επιχειρώντας από τη δική τους πλευρά να προσάγουν, στηριζόμενοι στον εαυτό τους, το κατοικείν στην πληρότητα της ουσίας του; Το επιτελούν όταν κτίζουν με αφετηρία το κατοικείν και σκέφτονται χάριν του κατοικείν. (Mάρτιν Xάιντεγκερ)

Η διάλεξη "Κτίζειν κατοικείν σκέπτεσθαι" εκφωνήθηκε στις 5 Αυγούστου του 1951 στο πλαίσιο ενός κύκλου συνομιλιών που διεξήχθησαν στην γερμανική πόλη Ντάρμσταντ με κεντρικό θέμα τη σχέση ανθρώπου και χώρου. Το κοινό στο οποίο απευθυνόταν απαρτιζόταν κυρίως από αρχιτέκτονες. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1952 στα πρακτικά των συζητήσεων, ενώ το 1954 περιλήφθηκε στη συλλογή "Διαλέξεις και δοκίμια". (Από την Εισαγωγή της έκδοσης)

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Arthur Schopenhauer

« Ο όχλος έχει μεν μάτια και αυτιά, δεν έχει, όμως, σχεδόν τίποτε άλλο πέραν τούτων. Κρίσεως, μάλιστα, στερείται σχεδόν ολοκληρωτικά, η δε μνήμη του είναι και αυτή περιορισμένη». 

«…ενώ η φύση έχει εισαγάγει ανάμεσα στους ανθρώπους, τόσο σε ηθικό όσο και σε διανοητικό επίπεδο, την μέγιστη δυνατή διαφορετικότητα, η κοινωνία, θεωρώντας αυτήν την διαφορετικότητα ως ένα τίποτε, καθιστά όλους ίσους, ή, μάλλον, υποκαθιστά τις φυσικές με τις τεχνητές διαφορές και τις ιεραρχίες των τάξεων και των βαθμών, οι οποίες, πολύ συχνά, είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες από την φυσική ιεραρχία. Χάρη σ’ αυτή τη διάταξη, εκείνοι που η φύση είχε τοποθετήσει χαμηλά έχουν καλή θέση, ενώ εκείνοι, αντίθετα, για τους οποίους προέβλεπε υψηλή θέση αδικούνται…..» 

«Στον διανοητικά προικισμένο άνθρωπο, η μοναχικότητα παρέχει ένα διττό όφελος: πρώτον, το να είναι με τον εαυτό του και, δεύτερον, το να μην είναι με τους άλλους. Τούτο το τελευταίο θα το αξιολογήσει κανείς ιδιαίτερα, αναλογιζόμενος πόσα βάσανα, πόσους καταναγκασμούς ακόμη και κινδύνους ενέχει κάθε συναναστροφή».

«..Είναι, συνεπώς, ένα αίσθημα αριστοκρατικό αυτό που τρέφει την ροπή στην απομόνωση και την μοναχικότητα. Όλοι οι αχρείοι είναι αξιοθρήνητα κοινωνικοί- ο άνθρωπος όμως ευγενούς και υπέροχου ποιού καταλήγει με τα χρόνια στην διαπίστωση ότι στον κόσμο- σπανίων περιπτώσεων εξαιρουμένων- δεν υπάρχει παρά η επιλογή ανάμεσα στην μοναχικότητα και την ευτέλεια.» «Όρος απαραίτητος για την ανθρώπινη ευτυχία είναι η δραστηριότητα: ο άνθρωπος πρέπει ν’ ασχολείται με κάτι και, ει δυνατόν, να δημιουργεί ή, τουλάχιστον, να μαθαίνει κάτι . Οι δυνάμεις του απαιτούν να χρησιμοποιούνται και ο ίδιος επιθυμεί να βλέπει ένα κάποιο αποτέλεσμα της χρήσης τους. Την μεγαλύτερη, πάντως, ικανοποίηση απ’ αυτήν την άποψη, την παρέχει το να φτιάχνει κανείς κάτι, να κατασκευάζει, είτε αυτό το κάτι είναι ένα καλάθι είτε ένα βιβλίο. Αυτό, δε, που του παρέχει άμεση ευτυχία είναι το να βλέπει ένα έργο να μεγαλώνει στα χέρια του ημέρα με την ημέρα και μέχρι την τελείωσή του. Τούτο συμβαίνει στην περίπτωση ενός έργου τέχνης, ενός γραπτού ή ακόμη κι ενός απλού χειροτεχνήματος- φυσικά, όμως, όσο ανώτερο το είδος του έργου, τόσο μεγαλύτερη η απόλαυση που παρέχει…..

 Εντούτοις, ο καθένας πρέπει ν’ ασχολείται με κάτι που αντιστοιχεί στις ικανότητές του. Το πόσο βλαβερά επιδρά επάνω μας η έλλειψη μεθοδικής ενασχόλησης, μιας όποιας εργασίας, το διαπιστώνει κανείς όταν, κατά την διάρκεια ενός μεγάλου ταξιδιού αναψυχής, νιώθει σε κάποιες στιγμές πραγματικά δυστυχής: τούτο οφείλεται στο ότι, καθόσον χωρίς πραγματική απασχόληση . έχει αποσπασθεί από το φυσικό του στοιχείο» 

« Η υπέρβαση εμποδίων συνιστά την πλήρη απόλαυση της ύπαρξης. Είτε τα εμπόδια αυτά είναι υλικής φύσεως (όπως κατά το πράττειν κι ενεργείν) είτε πνευματικής (όπως κατά το μανθάνειν κι ερευνάν), ο αγώνας μαζί τους και η νίκη σε καθιστά ευτυχή» 

«Όποιος, λοιπόν, φαντάζεται ότι στον κόσμο στον οποίο ζούμε οι διάβολοι περιφέρονται μόνο με κέρατα και οι παλιάτσοι με κουδουνάκια θα γίνεται διαρκώς η εύκολη λεία ή το παίγνιό τους»

«Μα τι αφελής είναι εκείνος που τρέφει την χίμαιρα πως το να επιδεικνύει πνεύμα κι ευφυΐα συνιστά ένα μέσο για να γίνεται αγαπητός στην κοινωνία! Το αντίθετο, οι ιδιότητες αυτές εξάπτουν το μίσος και την μήνι της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων».

«Τα πραγματικά μεγάλα πνεύματα – όπως οι αετοί- φωλιάζουν ψηλά στους αιθέρες, μοναχικά».

«…οι ομόφρονες άνθρωποι καταφέρνουν να σμίγουν τόσο γρήγορα, σαν να ασκούν εκατέρωθεν μαγνητική έλξη – verwandte Seelen grussen sich von ferne [ συγγενείς ψυχές αλληλοχαιρετώνται από μακριά] »


Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

ΑΜΛΕΤ



THE TRAGEDY OF HAMLET, PRINCE OF DENMARK

Ο ΑΜΛΕΤ είναι το έργο που κατεξοχήν κατοικείται από ίσκιους αγνοουμένων, είτε το έγραψε ο Σαίξπηρ για να περιθάλψει κάποιον δικό του ακριβό και ανομολόγητο αγνοούμενο είτε όχι. Μολαταύτα, όσο κι αν βλέπουμε στον 'Aμλετ ένα έργο πένθους από τα πιο συγκινητικά και πιο ανήσυχα στη λογοτεχνία, δεν θα καταφέρουμε ποτέ να διεισδύσουμε "στην καρδιά του μυστηρίου" του Σαίξπηρ. Δεν χρειάζεται, άλλωστε. Το φάσμα των συναισθημάτων μας για όλα όσα είναι για μας βαθύτερα από το δάκρυ θα εμπλουτίζεται πάντα από τη βαθιά δομημένη αδιαφάνεια του σαιξπηρικού ήρωα. Εκείνος θα κερδίζει τη δυσκολότερη μάχη της έκφρασης και θα πεθαίνει τον δυσκολότερο θάνατο. "Τ' άλλα είναι σιωπή". Το δικαίωμά μας σ' αυτή τη σιωπή, τη σιωπή μιας βαθύτερης κατανόησης του εαυτού μας και του άλλου, το κατέκτησε για λογαριασμό όλων μας ο 'Aμλετ.

Περιεχόμενα
Inauguratio || Προλεγόμενα || Η τραγωδία του 'Aμλετ, πρίγκιπα της Δανίας || Πρόσωπα του δράματος || Πρώτη Πράξη: Σκηνή 1, Σκηνή 2, Σκηνή 3, Σκηνή 4, Σκηνή 5 || Δεύτερη πράξη: Σκηνή 1, Σκηνή 2 || Τρίτη πράξη: Σκηνή 1, Σκηνή 2, Σκηνή 3, Σκηνή 4 || Τέταρτη πράξη: Σκηνή 1, Σκηνή 2, Σκηνή 3, Σκηνή 4, Σκηνή 5, Σκηνή 6, Σκηνή 7 || Πέμπτη πράξη: Σκηνή 1, Σκηνή 2

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Τριστάνος και Ιζόλδη, το στοίχημα που σαρωτικά κέρδισε η Λυρική





Κατερίνα I. Ανέστη

«Μπράβο»! Σαν ιαχή, κανονική κραυγή, αυτό το «μπράβο» διέτρεξε την κατάμεστη αίθουσα Τριάντη στο Μέγαρο Μουσικής το βράδυ της Τετάρτης 21 Ιανουαρίου, δευτερόλεπτα πριν ακουστούν οι τελευταίες νότες του επικού έργου «Τριστάνος και Ιζόλδη» του Βάγκνερ. Ενα μπράβο που σάρωσε την αίθουσα και συνάντησε όσα ακούσαμε επί πέντε ώρες, καθηλωμένοι σε αυτή την ιστορική, πρώτη παρουσίαση της όπερας του Βάγκνερ από την Εθνική Λυρική Σκηνή. Ο Μύρων Μιχαηλίδης έβαλε ένα μεγάλο στοίχημα. Και το κέρδισε με τρόπο εντυπωσιακό.


Ήταν μια ιστορική νύχτα αυτή. Όχι μόνο επειδή η Λυρική τόλμησε, 75 χρόνια από τη δημιουργία της, να ανεβάσει αυτό το επικό έργο-σταθμός του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Αλλά γιατί η Λυρική μιας χώρας που παραπαίει οικονομικά και επιμένει να αντιμετωπίζει τον πολιτισμό σαν παντεσπάνι, η Εθνική Λυρική Σκηνή μιας χώρας που αρνείται να καταβάλει όσα έχει υποσχεθεί στη πρώτη όπερα της χώρας, η αναγεννημένη άφοβη ορμητική Λυρική του Μύρωνα Μιχαηλίδη κέρδισε το στοίχημα. Απόλυτα. Το πόσα χρωστάει η Λυρική και ο σύγχρονος πολιτισμός στον Μύρωνα Μιχαηλίδη το έχουμε ξαναπεί -και δεν θα σταματήσουμε να το λέμε. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής που την οδήγησε από το λουκέτο στον θρίαμβο και στον πιο ενεργό διάλογο που είχε ποτέ πολιτιστικός φορέας με το κοινό. Αλλά και ο μαέστρος που μετά από τουλάχιστον πέντε ώρες στο πόντιουμ ανέβηκε να υποκλιθεί στο κοινό και έφερε μαζί του πάνω στη σκηνή όλη την ορχήστρα!

Στιγμές πρωτοφανείς. Στιγμές που η περηφάνια, ο ενθουσιασμός, η δουλειά συναντιούνται με το ήθος. Τέτοιες στιγμές ζήσαμε το βράδυ της Τετάρτης στην αίθουσα Τριάντη. Και ονειρευόμασταν τι άλλο θα κάνει αυτή η Λυρική μέσα στο αριστουργηματικό νέο κτίριό της, στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, από το 2016 και μετά.


«Είναι άθλος. Αυτό που κάνει η Λυρική σήμερα είναι άθλος», μονολογούσαμε ήδη από τα διαλείμματα της παράστασης, που ξεκίνησε στις 6.30 το απόγευμα και ολοκληρώθηκε στις 11.20 το βράδυ. Για να ακολουθήσουν έντεκα λεπτά (ναι, τα μέτρησα) χειροκροτημάτων, επιφωνημάτων, ήχων από πόδια που χτυπούσαν ρυθμικά στο πάτωμα, φλας που αναβόσβηναν. Ο Τριστάνος και η Ιζόλδη, αυτή η μεθυστική, ανταριασμένη ιστορία έρωτα και θανάτου είναι ένα έργο που μπορεί να σε καταπιεί, να σε αφανίσει αν δεν έχεις το ανάστημα να το προσεγγίσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι από τον Σεπτέμβριο η ορχήστρα δούλευε το έργο, ενημερωνόταν γι' αυτό, το μελετούσε, έζησε μαζί του πέντε μήνες.

Και μετά, υπήρχε αυτή η σοφία των ιδανικών συναντήσεων. Η συνάντηση του Μύρωνα Μιχαηλίδη με τον Γιάννη Κόκκο, ο οποίος σκηνοθέτησε την παράσταση, έκανε τα σκηνικά και τα κοστούμια. Με ειδικές προβολές, η αίθουσα Τριάντη γινόταν θάλασσα, γινόταν έρημος, γινόταν δάσος, γινόταν το χώμα στο οποίο ξάπλωσαν ο Τριστάνος και η Ιζόλδη για να ολοκληρώσουν τον φυσικά παράνομο, υπό διωγμό έρωτά τους.


Διότι ο έρωτάς τους ήταν το ίδιο με τον θάνατο. Ταυτόσημος με αυτόν. «Από πόθο να καώ κι ύστερα να σβήσω, να χαθώ», λέει ο Τριστάνος. Αλλά και «ποθώντας να πεθάνω. Θέλω να ποθήσω, όχι να πεθάνω από πόθο». Το κείμενο του Βάγκνερ, ένα κορυφαίο ερωτικό ποίημα, που καθήλωσε το κοινό στην ιδανική μετάφραση από τον Αλέξανδρο Ίσαρη. Και τον έρωτα αυτό που σημαίνει θάνατο τον ενσάρκωσαν στην αίθουσα Τριάντη ο διάσημος Γερμανός ηρωικός τενόρος Τόρστεν Κερλ και η συγκλονιστική καθηλωτική Αν Πέτερσεν. Σπουδαία μεγέθη πάνω στη σκηνή, όμως η Αν Πέτερσεν κατόρθωσε να καταδυθεί σε όλες τις σκοτεινές γωνίες των μύχιων συναισθημάτων της Ιζόλδης με μοναδικό τρόπο: από την οργή, την υπέροχη στιγμή της κατάρας (στην πρώτη πράξη), στον έρωτα που την κεραυνοβόλησε, το πάθος, τον πόθο, τον πόνο του πόθου, τη συντριβή, τον θάνατο. Γιατί η Ιζόλδη του Γιάννη Κόκκου πνίγηκε μπροστά στα μάτια μας. Μέσω μιας ειδικής προβολής την είδαμε να οδηγείται αργά μέσα στη θάλασσα και να πεθαίνει, ακολουθώντας το νεύμα του ήδη νεκρού Τριστάνου.


O Bάγκνερ επινόησε μια λέξη για την τελευταία αυτή στιγμή, για τη δραματική άρια παράδοσης της Ιζόλδης: Liebestod. Δηλαδή, «έρωτας-θάνατος». Η ιδανική κατάληξη για έναν έρωτα τόσο άγριο. Εναν έρωτα μαινόμενο, έρωτα που θέλει να καταπιεί τον άλλο, να γίνει ο άλλος. Λέει ο Τριστάνος στη δεύτερη πράξη, τη στιγμή που ενώνονται: «Εσύ Τριστάνος, εγώ Ιζόλδη, ποτέ πια Τριστάνος!» και του απαντά αυτή: «Εσύ Ιζόλδη, εγώ Τριστάνος, ποτέ πιά Ιζόλδη». Η Πέτερσεν και ο Κερλ μετέφεραν όλη την αγριότητα αυτού του έρωτα πριν πέσουν στο έδαφος, πριν το σκηνικό σκιστεί στα δύο και το δυνατό φως προδώσει το μυστικό τους στον βασιλιά Μάρκο.


Βγαίνοντας από το Μέγαρο Μουσικής στη νυχτερινή Αθήνα, λίγα 24ωρα πριν από τις εκλογές, βράδυ καθημερινής, παρακολουθώ όλο το κοινό που αφιέρωσε τουλάχιστον έξι ώρες για να δει αυτή την επική όπερα. Το κοινό που διέψευσε όσους μέχρι και πρόσφατα έλεγαν πως η όπερα είναι για την ελίτ, όσους πολιτικούς αντιμετωπίζουν τον πολιτισμό ως πάρεργο και πολυτέλεια, ενώ είναι φάρμακο και τροφή για την κριτική σκέψη, όσους πίστευαν ότι το φορτισμένο προεκλογικό κλίμα θα καταπιεί κάθε άλλη δράση. Το βράδυ της Τετάρτης η Εθνική Λυρική Σκηνή έβγαλε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Και είχε δίπλα της όχι ένα κοινό, αλλά πολίτες έτοιμους να την υπερασπιστούν και να τη σπρώξουν για να πάει ακόμα πιο ψηλά. Σε νέους άθλους.


* Οι παραστάσεις που είναι προγραμματισμένες για τις 28 και 31 Ιανουαρίου, αλλά και για τις 4 Φεβρουαρίου είναι ήδη sold out!

thulebooks.gr

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ



Μια αντισυμβατική μελέτη του κορυφαίου Ιταλού στοχαστή σχετικά με τη ροπή και τη συχνή ενασχόληση των εβραίων με τα μαθηματικά. Ο συγγραφέας αναλύει την ιδιαίτερη προσέγγιση των εβραίων προς τη μαθηματική επιστήμη, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι τυχαία, αλλά οι ρίζες της βρίσκονται στην, από τα αρχαία χρόνια, εβραϊκή «θεώρηση της ζωής και του κόσμου».
Επισημαίνει την προσπάθεια επέκτασης μαθηματικών θεωριών στο φιλοσοφικό πεδίο, αποδίδοντάς της συγκεκριμένους σκοπούς, όπως «την επιβεβαίωση του σχετικισμού, της άρνησης κάθε σταθερού σημείου αναφοράς, του χάους των αξιών και των οραμάτων».  
Το κείμενο συνοδεύεται από παράρτημα με βιογραφικό των προσώπων που αναφέρονται σ” αυτό, καθώς επίσης και βιογραφικό και εργογραφία του Έβολα. Ο πρόλογος είναι του Achille Ragazzoni από τη ιταλική έκδοση του 1978.





Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΛΥΚΑΙΝΑΣ



Έργο ιστορικό, στο οποίο παρουσιάζεται η δράση της Ιταλορουμανικής προπαγάνδας.  Την πρώτη φορά, το 1917, με την ανακήρυξη του Πριγκιπάτου της Πίνδου με τον Αλκιβιάδη Διαμάντη και τη δεύτερη, (1941-1944), με την ίδρυση της Ρωμαϊκής Λεγεώνας από τον Νικόλαο Ματθαίου Ματούση. 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
ΚΑΤΟΧΗ: ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄ Η ΛΕΓΕΩΝΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄ ΑΡΧΗ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΛΕΓΕΩΝΑΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄ Η ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΓΙΟ ΤΩΝ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ΄ ΔΙΑΚΡΙΘΕΝΤΕΣ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΟΙ
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ:
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ: ΤΟ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Η΄ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΙΩΞΗΣ ΚΑΙ Η ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Θ΄ ΔΙΚΕΣ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι΄ ΔΙΚΕΣ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΜΕ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΑ΄ ΟΙ ΑΝΑΚΟΠΕΣ. ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΒ΄ ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΑΝ ΟΙ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΟΙ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΓ΄ Η ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Ι. ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ
ΙΙ. ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΓΓΡΑΦΑ
ΙΙΙ. ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ, ΜΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΩΝ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ
ΙV. ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΕΝΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΟ
V. Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΕΡΙ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΕΝΑ Ν.Δ. ΜΕ ΕΜΒΟΛΙΜΕΣ ΥΠΕΡ ΑΥΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ



ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΒΥΘΙΣΗΣ 
ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΥ KURSK

Μόσχα, 1952. Η μυστική αστυνομία οδηγεί στον Στάλιν τη γιατρό Όλγα Ατλίνα, για την οποία κυκλοφορεί η φήμη ότι έχει το χάρισμά του μαγνητισμού στα χέρια. Μέχρι το θάνατό του, θα παραμείνει η προσωπική του θεραπεύτρια, σε μια απρόβλεπτη σχέση εξάρτησης για την οποία δεν μπορεί να μιλήσει σε κανέναν. Η ζωή της καταστρέφεται. Για το καλό του σοβιετικού λαού, που δεν πρέπει να χάσει τον ηγέτη του...

Αύγουστος του 2000. Το ρωσικό πυρηνικό υποβρύχιο Kursk βυθίζεται στη θάλασσα του Μπάρεντς. Από τα εκατό δεκαοχτώ μέλη του πληρώματος δεν υπάρχουν επιζώντες. Ή κάποιοι φρόντισαν να μην υπάρχουν, σ' ένα ψυχρό αλισβερίσι θανάτου και εξουσίας. Μεταξύ των θυμάτων, και ο νεαρός Βάνια Αλτμάν, ο εγγονός της Όλγας, στην πρώτη του αποστολή.

Λίγα χρόνια μετά το ναυάγιο, ένας Γάλλος δημοσιογράφος ταξιδεύει στη Ρωσία αναζητώντας την αλήθεια για την υπόθεση. Ανάμεσα σε επίσημες και ανεπίσημες εκδοχές, το μόνο που καταφέρνει να ανακαλύψει είναι η κληρονομιά του αίματος: γενιές ανθρώπων που θυσιάζονται σιωπηλά στο βωμό μιας Ιστορίας για την οποία πρέπει να είναι υπερήφανοι.

Η μυθιστορηματική μαρτυρία της βύθισης του ρωσικού υποβρυχίου Kursk σε μια γλαφυρή απεικόνιση της μετακομμουνιστικής Ρωσίας.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Ο ανεξερεύνητος εαυτός



Οι κοινωνικές μας δομές αντιμετωπίζουν σήμερα το ουσιαστικότερο πρόβλημα από την εμφάνιση του ανθρώπινου είδους. Ένα πρόβλημα που μπορεί να οδηγήσει σε αδελφοκτόνο σπαραγμό αν ξεπεραστούν κάποια λεπτά όρια λογικής σκέψης, είτε συνειδητά ή ασυνείδητα.
Η ανθρώπινη οντότητα διακατέχεται από έναν έντονο εσωτερικό διχασμό που προβάλλεται αναπόφευκτα σε όλες της τις δραστηριότητες.
Πολιτική και θρησκεία έχουν μέχρι σήμερα αποτύχει στην εξάλειψη των συνόρων και των διαφορών που προβάλλουν έντονες διχάζοντας ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Σε αυτό το δίλημμα ο Κ. Γκ. Γιουνγκ επιχειρεί μια δυναμική και ερευνητική αναζήτηση που πιθανά να δώσει τις επιθυμητές λύσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΑΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΜΑ ΣΤΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ
Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Ο ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΣ ΦΑΥΝΟΣ



Η ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕ ΜΠΕΝΙ

Της  Νίκης Κώτσιου

Τέσσερις οι πρωταγωνιστές  στο  ''Μαρμάρινο Φαύνο'' του Ναθάνιελ  Χόθορν(σε αριστουργηματική μετάφραση της Σάντυ Παπαϊωάννου, εκδ. Gutenberg): τρεις  καλλιτέχνες ,οι δύο εξ Αμερικής, κι ένας νεαρός ιταλός κόμης εξερευνούν τη Ρώμη και τους θησαυρούς της ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές ο  καθένας, που όμως όλες εκβάλλουν στην προσωπική αυτογνωσία, τον ηθικό αναπροσανατολισμό και τη μεταμέλεια. Στο κορυφαίο αυτό μυθιστόρημα που τοποθετείται στην Ιταλία του 1850, ο Χόθορν ανατέμνει με τρόπο ευφάνταστο  την έννοια της ενοχής,της τιμωρίας,της κάθαρσης και πολλά ακόμη τοποθετώντας τους ήρωές τους μέσα σ’ ένα εξόχως ατμοσφαιρικό  σκηνικό βαρύ από συμβολισμούς και γεμάτο από συνδηλώσεις πάνω στην τέχνη,τη θρησκεία και τον έρωτα. Ας γνωρίσουμε τα πρόσωπα ένα-ένα.

Η  εξ Αμερικής  Χίλντα ,εγκατεστημένη στη Ρώμη, προσπαθεί να εντρυφήσει στην τέχνη των μεγάλων ζωγράφων και εξασκείται επίμονα και κοπιαστικά αντιγράφοντας με ζήλο τα κορυφαία έργα της Αναγέννησης και του μπαρόκ. Πατώντας πάνω στα χνάρια μιας μακράς  παράδοσης, ανιχνεύει τα ήδη καταξιωμένα και ασφαλή μονοπάτια της καλλιτεχνικής έκφρασης και δεν την ενδιαφέρουν οι καινοτομίες. Ζει στο υπερώο ενός πυργίσκου-περιστεριώνα, φροντίζει ώστε να είναι πάντα αναμμένο το καντίλι της Παναγίας, τη συντροφεύουν τα πετεινά του ουρανού και αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα στο φως και τη λευκότητα. Ό,τι δεν εμπίπτει στο δικό της σύστημα αξιών, δε διστάζει να το απορρίψει. Στη συνείδηση του αναγνώστη εγγράφεται ως μια παρουσία αγγελική και αιθέρια, μια σχεδόν αγία. Το κύριο γνώρισμά της είναι η ανυποχώρητη αφοσίωση στον κανόνα, όχι μόνο στο πεδίο της τέχνης αλλά και της ηθικής. Όπως ακριβώς υποτάσσεται στα διδάγματα των μεγάλων ζωγράφων, εξίσου πειθήνια εναρμονίζεται και με τον ηθικό κανόνα, χωρίς καμία διάθεση αμφισβήτησης. Η Χίλντα μοιάζει να συμπυκνώνει στον ιδεότυπό της το ηθικό και αισθητικό όραμα του ίδιου του Χόθορν, που, φιλοτεχνώντας της, είχε ενδεχομένως στο μυαλό του την αγαπημένη του σύζυγο Σοφία Πίμποντι.

Από την άλλη η ευρωπαία  Μίριαμ, ζωγράφος κι αυτή, αδελφική φίλη της Χίλντα, είναι ένα πνεύμα ανειρήνευτο και ανήσυχο, που δεν αρκείται στα καθιερωμένα αλλά εξερευνά αδιάκοπα τις δυνατότητες του καινούριου. Δυναμική και εμπνευσμένη, παράγει τα δικά της πρωτότυπα έργα, που ίσως υστερούν σε τεχνική αρτιότητα αλλά  διακρίνονται από πάθος και ζεστασιά. Σε αντίθεση με τη Χίλντα, η Μίριαμ φέρει το πνεύμα της ρήξης και της καινοτομίας  αλλά  είναι μάλλον σκοτεινή  και παραμένει μέχρι τέλους αινιγματική, βυθισμένη στις σκιές και την αμφισημία. Η διφορούμενη ταυτότητά της δεν ξεκαθαρίζει ποτέ, το μυστικό της παραμένει κλειδωμένο. Σήμα κατατεθέν της, το κόκκινο ρουμπίνι που φοράει, δηλωτικό του πάθους και της αιματηρής της περιπέτειας.

Εξίσου συναρπαστικοί παρουσιάζονται και οι δυο άντρες της παρέας.O Kένιον, αμερικανός κι αυτός, είναι ένας πολλά υποσχόμενος  γλύπτης, που συνδέεται φιλικά με τις δύο ζωγράφους. Συμμετέχει ως παρατηρητής στα τεκταινόμενα, είναι αυτός που παρακολουθεί  και κρίνει τη δράση που προκύπτει από τις ενέργειες των υπόλοιπων προσπαθώντας να αποτιμήσει και να φθάσει σε συμπεράσματα. Στην τέχνη του είναι ανοιχτός στο καινούριο, δεκτικός στην καινοτομία και στον πειραματισμό αλλά διατεθειμένος να κάνει υποχωρήσεις και συμβιβασμούς προκειμένου να γίνει αρεστός στη Χίλντα που αγαπά. Μέσα από το δικό του κατ’εξοχήν αμερικανικό βλέμμα, που προβάλλεται ως αξιόπιστο και φερέγγυο, αποτιμάται η μεγάλη ιταλική τέχνη και διαπιστώνεται η προϊούσα παρακμή της  σύγχρονης  Ιταλίας που δεν έχει να επιδείξει τίποτα πέρα από το ένδοξο παρελθόν της. Ένα παρελθόν που, κατά τον Χόθορν, μοιάζει να  έχει ανάγκη την «καθαρή» αμερικάνικη ματιά για να διαβαστεί σωστά και να λάβει τις πραγματικές του διαστάσεις, που οι γηγενείς φαίνεται να αγνοούν.

Η « ειδική», ωστόσο, στη διάγνωση της πτώσης και της παρακμής είναι κυρίως η Χίλντα που, ως γνήσιο τέκνο της Νέας Αγγλίας γίνεται φορέας μιας ακραιφνούς πουριτανικής ηθικής, έτοιμης ανά πάσα στιγμή να κατακεραυνώσει την αμαρτία και τα ηθικά ολισθήματα. Έχοντας παρακολουθήσει κατά τύχη τη σκηνή του εγκλήματος που θα διαπράξει ο Ντονατέλο υπό την έμμεση «καθοδήγηση» της Μίριαμ, η Χίλντα βασανίζεται εφεξής από τύψεις, μόνο και μόνο γιατί παρέστη ως αυτόπτης μάρτυρας σ’ένα έγκλημα που, ούτως ή άλλως, καθόλου δεν την αφορούσε. Πιστεύει η Χίλντα ότι έχει καταστεί και η ίδια ένοχη περίπου εξ αντανακλάσεως και, υπό το βάρος της περίεργης αυτής ενοχής, αλλάζει στάση απέναντι στη μέχρι πρότινος φίλη της, που μέχρι τότε  υπεραγαπούσε.

Το βασικό γνώρισμα της Χίλντα είναι ότι προσπαθεί να αγαπά εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς, κρατώντας μακριά τη δύσκολη πραγματικότητα  των σχέσεων, ώστε να μη μολύνεται από το «κακό» που εμπεριέχουν τα ανθρώπινα. Η έμμεση «εμπλοκή» της στο φονικό την προσγειώνει ανώμαλα στη μέχρι τότε αχαρτογράφητη περιοχή της αμαρτίας, με την οποία πρέπει να εξοικειωθεί. Για τη Μίριαμ, η αμαρτία δεν είναι terra incognita. Ωστόσο, η συναυτουργία της στο έγκλημα που θα διαπράξει ο Ντονατέλο, σηματοδοτεί μια ολωσδιόλου νέα κατάσταση καθώς, στην  προσπάθειά της να εξαγνιστεί, αναπτύσσει πρωτόγνωρες αρετές κατανόησης και αυτοθυσίας, που τη φέρνουν πιο κοντά στο νόημα της αγάπης. Το θέμα της ενοχής και της αμαρτίας, που επισύρει διαφορετικές συμπεριφορές στους τέσσερις πρωταγωνιστές, είναι από τους κεντρικούς πυλώνες του «Μαρμάρινου Φαύνου» και αποτελεί τον καμβά πάνω στον οποίο αναπτύσσεται η δράση.

Η ίδια αυτή αμαρτία στοιχειώνει παρόμοια και το νεαρό  κόμη Ντονατέλο,( τον μοναδικό ιταλό πρωταγωνιστή μέσα σ’ αυτό το μυθιστόρημα που βρίθει από Ιταλία και ιταλική τέχνη) που είναι ο φυσικός αυτουργός του φονικού. Προκειμένου να εξιλεωθεί για την αποτρόπαια πράξη του, ο Ντονατέλο αλλάζει τρόπο ζωής και απομονώνεται στο ρημαγμένο αρχοντικό του διάγοντας περίπου ασκητικό βίο κοντά στη φύση. Η αυτοσχέδια κάθαρση στην οποία υποβάλλει τον εαυτό του έχει ως αποτέλεσμα να απεκδυθεί πλήρως τον πρότερο ανέμελο, ηδονικό χαρακτήρα του και να καλλιεργήσει ένα υψηλό αίσθημα ηθικότητας, που πριν δε διέθετε καθόλου. Η σταδιακή μεταμόρφωση του Ντονατέλο δίνεται συμβολικά μέσα από τα διαδοχικά προπλάσματα της μορφής του που κατασκευάζει ο Κένιον, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσει την όψιμη πνευματικότητα που αποκτήθηκε μέσα από την άσκηση και την περισυλλογή. Το μυθιστόρημα αρχίζει όταν η χαρούμενη ομήγυρη των καλλιτεχνών διαπιστώνει την ομοιότητα του Ντονατέλο με το μαρμάρινο Φαύνο του Πραξιτέλη, ομοιότητα που δεν εξαντλείται στη φυσιογνωμία αλλά που έχει να κάνει επίσης με τον αισθησιασμό και την ξεγνοιασιά που αποπνέει η μέχρι τότε ανέφελη ζωή του νεαρού κόμη. Μετά την ηθική δοκιμασία, ο Ντονατέλο-Φαύνος θα έχει μεταβληθεί σε μια ύπαρξη με ανεπτυγμένη τη συνείδηση και το αίσθημα ευθύνης, που αρχικά στερούνταν ολοσχερώς.

Τα ηθικά στάδια από τα οποία διέρχεται κάθε χαρακτήρας αποδίδονται εντέχνως μέσα από την επίκληση έργων ζωγραφικής και γλυπτικής με ισχυρό συμβολικό φορτίο, που έρχονται να σχολιάσουν ήθη, κοσμοαντιλήψεις  και νοοτροπίες. Η Μίριαμ συγκλονίζεται όταν αντικρίζει ένα πορτρέτο της διαβόητης  Βεατρίκης Τσέντσι,  η Χίλντα αναγνωρίζει τη μάχη του καλού και του κακού στον πίνακα  που εικονίζει τον Αρχάγγελο να  σκοτώνει το δράκο ενώ ο Κένιον φιλοτεχνεί μια φλογερή ,γήινη Κλεοπάτρα που συνοψίζει το όραμά του για τη θηλυκότητα. Ο Χόθορν εντάσσει στην πλοκή  και χρησιμοποιεί  ένα πλήθος από γνωστά ή λιγότερο γνωστά  έργα τέχνης που φτιάχνουν ένα τεράστιο εικαστικό πανόραμα και εικονογραφούν με τον τρόπο τους την ψυχική κατάσταση και τις αμφιθυμίες των ηρώων λειτουργώντας ως αλληγορίες.

Είναι γεγονός πως ολόκληρος ο «Μαρμάρινος Φαύνος» δομείται πάνω στο κυρίαρχο δίπολο Ιταλία- (Ευρώπη)/Αμερική, όπου από τη μια η Ευρώπη γίνεται συνώνυμη του καθολικισμού κι ενός  ένδοξου παρελθόντος  που έχει όμως δώσει τη θέση του στη σήψη και την παρακμή, ενώ από την άλλη η Αμερική συμβολίζει ένα υγιές, πουριτανικό-καλβινιστικό  παρόν που χαρακτηρίζεται από  πρόοδο και ευημερία. Ο Χόθορν  υποστηρίζει την καθαρότητα και τη διαύγεια του νέου κόσμου αλλά δεν μπορεί να  αρνηθεί και την απαράμιλλη  γοητεία που εξακολουθητικά  του ασκεί η παλαιά ήπειρος.

Υποδειγματική η έκδοση του Gutenberg με κατατοπιστικά κείμενα και εκτενείς σημειώσεις που διευκολύνουν την πλοήγηση στο σπουδαίο έργο.


Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Αριστουργήματα της αρχαίας τέχνης



Τέχνη, σύμφωνα με την αρχαία σημασία της λέξης (τεχνική, τέχνασμα, τεχνοτροπία, δεξιοτεχνία), είναι κάθε δημιούργημα που φανερώνει την ικανότητα και επινοητικότητα του ανθρώπου να δαμάζει την ύλη, είτε προκαλώντας τον θαυμασμό του θεατή για το αισθητικό αποτέλεσμα είτε καθηλώνοντάς τον με την τεχνική αρτιότητα. Για ποιo λόγο κάποια έργα θεωρήθηκαν ή θεωρούνται αριστουργήματα; Ορισμένες πτυχές αυτού του πολύπλοκου θέματος φωτίζονται από τα δοκίμια που συγκεντρώνει αυτός ο τόμος. Οι συγγραφείς του, διακεκριμένοι γερμανοί αρχαιολόγοι και ιστορικοί της ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης, επέλεξαν επτά γλυπτά και ένα αρχιτεκτόνημα από την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα για να εξετάσουν ποικιλία θεμάτων, από τεχνικές και κατασκευαστικές λεπτομέρειες ως την πρόσληψη ενός έργου αιώνες μετά τη δημιουργία του. Οι επιλογές των συγγραφέων θα ξαφνιάσουν όσους ταυτίζουν την αρχαία τέχνη με την καλλιτεχνική δημιουργία της κλασικής Αθήνας, θυμίζοντας πόσο πολυδιάστατη είναι η ιστορία της αρχαίας τέχνης. Το βιβλίο, γραμμένο για το ευρύ κοινό και φοιτητές, δεν είναι εγχειρίδιο έτοιμης γνώσης, αλλά άσκηση ματιάς και κρίσης.

Περιεχόμενα

Luca Giuliani
O KOΛΟΣΣΟΣ ΤΩΝ ΝΑΞΙΩΝ

Paul Zanker
Ο ΠΥΓΜΑΧΟΣ

Andreas Gruner
Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ

Susanne Muth
Ο ΛΑΟΚΟΩΝ

Richard Neudecker
Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΚΕΣΤΙΟΥ

Ralf von den Hoff
Ο ΚΟΜΜΟΔΟΣ ΩΣ ΗΡΑΚΛΗΣ

Rolf Michael Schneider
Ο HERCULES FARNESE

Johannes G. Deckers
O KOΛΟΣΣΟΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015