Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΞΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΡΑΚΜΗ



Ας εξετάσουμε τη σχέση της επιστημονικής «αντικειμενικότητας» και των πορισμάτων της, με τα κριτήρια «του καθολικού και του αμετάβλητου» που συνδηλώνει η φράση «ανθρώπινη φύση». Για να απαντήσουμε σ' αυτή την απορία πρέπει προηγουμένως να ορίσουμε ξανά τι σημαίνει επιστημονική «αντικειμενικότητα», ειδικότερα όταν αυτή αφορά τη μελέτη του ανθρώπου. Έχει γίνει κοινός τόπος, τουλάχιστον για τους μη ειδικούς στη φιλοσοφία της επιστήμης, να θεωρείται η σύγχρονη επιστήμη αντικειμενική, σαν το ένα να συνεπάγεται το άλλο. Χωρίς αμφιβολία η σύγχρονη επιστήμη κατέχει έναν περιορισμένο βαθμό «αντικειμενικότητας» στον χώρο της μελέτης του φυσικού κόσμου, όμως ακόμα και σ' αυτό το πεδίο η «αντικειμενικότητά» της περιβάλλεται από τη συλλογική υποκειμενικότητα της ανθρωπότητας όπως έχει διαμορφωθεί τη συγκεκριμένη στιγμή της ιστορικής της ύπαρξης, όπου το συμβολικό πνεύμα έχει ατροφήσει και το δώρο της θέασης του κόσμου του πνεύματος μέσω και πέραν του φυσικού κόσμου, έχει εντελώς σχεδόν χαθεί. Ακόμα και στον φυσικό κόσμο, όσα δεν πιάνονται στο δίχτυ της σύγχρονης επιστήμης, για να παραθέσουμε τη γνωστή εικόνα του Α. Eddington, συλλογικά παραλείπονται, και χάριν της «αντικειμενικότητας» θεωρούνται ανύπαρκτα. Είναι σαν ένα κοινό κωφών να βεβαιώνει ότι δεν άκουσε καμία μουσική από τους μουσικούς που έπαιζαν μπροστά του, και η ομοφωνία της άποψής του να θεωρείται απόδειξη της αντικειμενικότητας της.