Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Λεξικό των δυσκολιών και των λαθών στη χρήση της ελληνικής



Γλωσσικός σύμβουλος

Το παρόν Λεξικό λειτουργεί ως «γλωσσικός σύμβουλος» κάθε ομιλητή τής ελληνικής γλώσσας, παρέχοντας έγκυρες και κατανοητές συμβουλές για κάθε γλωσσική δυσκολία που συναντά (ορθογραφική, σημασιολογική, γραμματική, συντακτική, υφολογική)

5.500 λήμματα-σχόλια σχετικά με:

* ΣΥΝΗΘΗ ΛΑΘΗ στη χρήση της γλώσσας
* ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ στην επιλογή τής κατάλληλης λέξης, τύπου ή σύνταξης
* ΑΠΟΡΙΕΣ για τις διαφορές σημασίας λέξεων που συγχέονται
* ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ για ορθές γλωσσικές επιλογές

Χαρακτηριστικά τού Λεξικού Δυσκολιών και Λαθών:

- τα λάθη και οι δυσκολίες δίδονται ως λήμματα για ευκολότερη αναζήτηση
- σε εκτενή συνθετικά σχόλια αναλύονται γλωσσικά φαινόμενα που προκαλούν δυσκολία στον ομιλητή· στα σχόλια αυτά παραπέμπονται και
- όλες οι λέξεις ή χαρακτηριστικά παραδείγματα λέξεων με ανάλογες δυσκολίες αξιοποιούνται με εύληπτο τρόπο τα πορίσματα τής σύγχρονης γλωσσικής επιστήμης, ώστε να αντιμετωπίζονται οι γλωσσικές δυσκολίες και να γίνονται κατανοητά τα γραμματικά και συντακτικά φαινόμενα
- παρέχεται πλήθος παραδειγμάτων, εποπτικών πινάκων και συστηματικών παραπομπών

Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΣΥΜΒΟΛΑ
ΓΛΩΣΣΑΡΙΟ ΟΡΩΝ
ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ - ΛΑΘΩΝ ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΣΧΟΛΙΩΝ ΑΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΟΔΗΓΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΛΗΜΜΑΤΩΝ
ΛΕΞΙΚΟ Α - Λ
ΕΝΘΕΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
1. Ρήματα που ακολουθούν διαφορετικό «παράδειγμα» σχηματισμού (ανώμαλα ρήματα)
2. Κανόνες τονισμού
3. Ορθογραφία
4. Ομόηχα
5. Παρώνυμα
6. Προθέσεις
7. Αριθμοί - Αριθμητικά
8. Οι κυριότερες λατινικές και ξενόγλωσσες φράσεις και λέξεις
9. Ξενόγλωσσοι όροι πληροφορικής και κινητής τηλεφωνίας
10. Εθνικά ονόματα
11. Εξελληνισμένα ξένα τοπωνύμια
ΛΕΞΙΚΟ Μ - Ω


Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Τα 10 πιο δυνατά ζώα στον πλανήτη



Οι ισχυρότεροι εκπρόσωποι του ζωικού βασιλείου

Κάθε ζώο έχει διαφορετικού είδους δύναμη. Ορισμένα διαθέτουν ωμή μυϊκή δύναμη, όντας ικανά να μπορούν να σηκώνουν, να σέρνουν ή να μεταφέρουν τεράστια φορτία. Άλλα ζώα μπορεί να είναι εξαιρετικά μικρά, αλλά να διαθέτουν εντυπωσιακή δύναμη σε σχέση με το μέγεθός τους. 

Η επιλογή των πιο δυνατών ζώων είναι εν πολλοίς υποκειμενική, καθώς εξαρτάται από τον τρόπο που ορίζεις τη δύναμη. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να συγκρίνει το βάρος που τα ζώα μπορούν να σηκώσουν ή το φορτίο που μπορούν να σύρουν. Από την άλλη, μπορεί να εξεταστεί η δύναμη του δαγκώματός τους. 

Ακολουθεί μια λίστα πανίσχυρων ζώων τα οποία με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θεωρούνται εξαιρετικά δυνατά, όπως και αν το δει κάποιος. Ετοιμαστείτε να εκπλαγείτε…

Καφέ αρκούδα



Η ursus arctos, γνωστή και πιο απλά σαν καφέ αρκούδα, μπορεί να σηκώσει βάρος πάνω από 500 κιλά, πράγμα που σημαίνει 0,8 φορές το δικός της βάρος. Επιπλέον, η συγκεκριμένη αρκούδα διαθέτει εξαιρετικά ισχυρά σαγόνια, όντας ικανή να συνθλίψει αντικείμενα όπως για παράδειγμα, μια μπάλα του μπόουλινγκ. Για την ακρίβεια η πίεση που μπορεί να ασκήσει με το στόμα της, είναι ίση με 1.250 PSI!

Ανακόντα



Το περίφημο φίδι ανακόντα μπορεί να σφίξει και να συνθλίψει σώματα εξίσου μεγάλα με το δικό του, δηλαδή βάρους περίπου 250 κιλών! Ένα πράσινο ανακόντα, ένα από τα βαρύτερα και μεγαλύτερα φίδια στον κόσμο, μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 5,20 μέτρα. Έτσι, το συγκεκριμένο είδος ανακόντα μπορεί θεωρητικά να σκοτώσει ένα γορίλα! 

Βόδι



Η μεγάλη δύναμη του βοδιού είναι γνωστή στους περισσότερους ανθρώπους, καθώς την εκμεταλλευόμαστε σε διάφορες περιστάσεις, όπως όργωμα, μεταφορές, αλώνισμα, κα. Το βόδι μπορεί να τραβήξει και να σύρει περίπου 900 κιλά, δηλαδή 1,5 φορά το βάρος του. Μάλιστα, το ζώο είναι ικανό να σύρει τεράστια φορτία ακόμη και σε ανώμαλα εδάφη.

Τίγρης



Οι τίγρεις μπορούν να κουβαλήσουν περίπου 550 κιλά, δηλαδή δύο φορές το βάρος τους. Οι μεγαλύτερες του είδους κυνηγούν και κουβαλάνε νεροβούβαλους ή ακόμη και νεαρούς ελέφαντες.

Αετός



Ο αετός είναι το πιο δυνατό πουλί στον πλανήτη! Μπορεί να σηκώσει περίπου 4 φορές το βάρος του ενώ πετάει. Για παράδειγμα, ο στεφαναετός (stephanoaetus coronatus), ένα από τα πιο ισχυρά αρπακτικά της Αφρικής, μπορεί να μεταφέρει τη λεία του, όπως μαϊμούδες, σε απόσταση 30 χιλιομέτρων!

Γορίλας



Ο γορίλας μπορεί να σηκώσει περίπου 2.000 κιλά, δηλαδή περίπου το βάρος 30 ανθρώπων. Αυτό σημαίνει ότι οι πανίσχυροι γορίλες σηκώνουν πάνω από 10 φορές το βάρος τους!

Αφρικανικός ελέφαντας



Μιλώντας για ωμή δύναμη, ο ελέφαντας είναι το πιο δυνατό θηλαστικό ζώο. Συγκεκριμένα, οι αφρικανικοί ελέφαντες μπορούν να φτάσουν σε βάρος τους περίπου 6 τόνους, ενώ μπορούν να κουβαλήσουν μέχρι και 9 τόνους, δηλαδή το βάρος 130 ενήλικων ανθρώπων.

Μυρμήγκι φυλοκόπος 



Τα μυρμήγκια που μασούν φύλα δέντρων (leafcutter ants) είναι μια ευρεία κατηγορία, καθώς περιλαμβάνει 47 είδη εντόμων. Διαθέτουν εξαιρετικά ισχυρά σαγόνια, καθώς μπορούν να μεταφέρουν με αυτά αντικείμενα 50 φορές πιο βαριά απ’ ό,τι τα ίδια, δηλαδή περίπου 500 mg. Κάτι αντίστοιχο θα ήταν ένας άνθρωπος να σήκωσε ένα φορτηγό μόνο με τα δόντια του!

Το σκαθάρι ρινόκερος 



Ο σκαραβαίος-ρινόκερος ή Dynastinae, όπως ονομάζεται, μπορεί να σηκώσει 850 φορές το βάρος του. Για να το θέσουμε αναλογικά, εάν ένας άνθρωπος είχε τη δύναμη του συγκεκριμένου σκαθαριού θα μπορούσε να σηκώσει αντικείμενα βάρους 59 τόνων. Από την άλλη, εάν ο μέσος ελέφαντας ήταν εξίσου δυνατός με το σκαθάρι θα μπορούσε να κουβαλήσει στην πλάτη του 850 ελέφαντες!

Το σκαθάρι της κοπριάς



Οι περισσότερες λίστες με τα πιο δυνατά ζώα στον πλανήτη, αν και συχνά παρουσιάζουν διαφορετικά ζώα, συνήθως συμφωνούν στην ανακήρυξη του ισχυρότερου πλάσματος. Και αυτό δεν είναι άλλο από το σκαθάρι της κοπριάς. Το σκαθάρι της κοπριάς ή Onthophagus taurus επί το επιστημονικότερο, παρουσιάζει μια αξιοθαύμαστη ιδιότητα: τα αρσενικά του είδους μπορούν να σηκώσουν 1.140 φορές το βάρος τους, σύμφωνα με σχετική έρευνα.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Ένα λουλούδι που φυτρώνει αποκλειστικά στον Όλυμπο



Ο Όλυμπος έχει γίνει το «σπίτι» του γιάνκεα, ενός μικρού μοβ λουλουδιού, το οποίο δεν απαντάται πουθενά αλλού στον κόσμο, ούτε έχει κοντινούς «συγγενείς».

Όπως αναφέρουν οι επιστήμονες, το γιάνκεα (Jankaea heldreichii) είναι φυτό τοπικό, ενδημικό του Ολύμπου. Ο πληθυσμός του είναι σε πολύ καλή κατάσταση διατήρησης, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην προστασία και χωρίς επεμβάσεις διαχείριση των ενδιαιτημάτων του.

Περισσότερες ανακοινώσεις για τη χλωρίδα του Ολύμπου αναμένονται να γίνουν στο τριήμερο διεθνές συνέδριο, με θέμα «Ο Όλυμπος μνημείο φύσης και παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Ένας αιώνας από την πρώτη ανάβαση», που ξεκινάει σήμερα στην έδρα του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου, στο Λιτόχωρο Πιερίας.



«Το γιάνκεα φύεται κυρίως σε βράχια και προτιμά τη σκιά και την υγρασία», δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Δρ. Γεώργιος Φωτιάδης, δασολόγος- φυτοκοινωνιολόγος ο οποίος θα αναφερθεί στο συνέδριο στα σημαντικά στοιχεία της χλωρίδας του Ολύμπου.

«Το βουνό αποτελεί κυριολεκτικά ένα χλωριδικό παράδεισο με πάνω από 1.500 είδη φυτών και με τοποθεσίες, όπως τα "Ζωνάρια", όπου όλα τα είδη φυτών είναι είτε τοπικά, είτε Ελληνικά, είτε βαλκανικά ενδημικά, γεγονός που από μόνο του κατατάσσει την περιοχή στις πολυτιμότερες από άποψη χλωρίδας παγκοσμίως», ανέφερε χαρακτηριστικά.



Ο Όλυμπος αποτελεί επίσης μοναδικό θύλακα μυκητικής βιοποικιλότητας, όπως επισημαίνει ο Δρ. Στέφανος Διαμαντής, δασολόγος- φυτοπαθολόγος ο οποίος θα μιλήσει στο συνέδριο για τους μύκητες που αποτελούν αναπόσπαστο και πολύ σημαντικό στοιχείο των φυσικών οικοσυστημάτων.



«Γενικότερα, υπάρχει άγνοια του ρόλου που παίζουν στα οικοσυστήματα οι μύκητες, οι οποίοι αποσυνθέτουν την οργανική ουσία που συσσωρεύεται στα δάση», σημείωσε, συμπληρώνοντας ότι οι μύκητες, μεταξύ άλλων, συμβάλλουν στην επικράτηση των ανθεκτικών στις ασθένειες φυτικών γενοτύπων, οι καρποφορίες (τα μανιτάρια τους) αποτελούν σημαντικό κρίκο στην πολύπλοκη τροφική αλυσίδα, ενώ τα εδώδιμα μανιτάρια εκτιμώνται ιδιαίτερα από τον άνθρωπο ως τροφή.

«Ο Εθνικός Δρυμός Ολύμπου αποτελεί αποδεδειγμένα, σημαντικό θύλακα ελληνικής αλλά και παγκόσμιας μυκητικής ποικιλότητας και ασφαλές καταφύγιο διατήρησης και προστασίας της. Εξάλλου βρίσκεται στη Μεσογειακή λεκάνη, η οποία θεωρείται hotspot παγκόσμιας βιοποικιλότητας», σημείωσε ο κ. Διαμαντής.



Επισήμανε ακόμη ότι «αν και η καταγραφική δουλειά που έχει μέχρι σήμερα γίνει, θεωρείται σημαντικά περιορισμένη, εν τούτοις έχουν καταγραφεί είδη μοναδικά για την παγκόσμια βιβλιογραφία, Σπάνια (R) και Τρωτά (V) για την Ελλάδα και την Ευρώπη και ακόμη είδη που θεωρούνται Απωλεσθέντα (Εx) για την Ευρωπαϊκή Ήπειρο».

«Μάλιστα ο μύκητας Zeus olympius - Κινδυνεύον (En) αποτελούσε μοναδική παγκόσμια καταγραφή μέχρι το 2013 οπότε άλλη μία θέση βρέθηκε στη Ν. Βουλγαρία», συμπλήρωσε.

Για τη μετάβαση από την κτηνοτροφία και την υλοτομία στην ορειβασία και τις επιπτώσεις της τελευταίας στις τοπικές κοινωνίες θα αναφερθεί, από την πλευρά του, ο Δρ. Μιχάλης Στύλλας, γεωλόγος και διαχειριστής του καταφυγίου «Χ. Κάκκαλος».



Ο κ. Στύλλας θα επικεντρωθεί στις επιπτώσεις της ορειβασίας στις τοπικές κοινωνίες, τόσο στις άμεσες (συμβολή στην τοπική οικονομία) όσο και στις έμμεσες (ενημέρωση του κοινού, περιβαλλοντική εκπαίδευση, ίδρυση τοπικών ορειβατικών συλλόγων, προστασία του περιβάλλοντος, εθελοντισμός, διάσωση).

Η κήρυξη της έναρξης των εργασιών του συνεδρίου θα γίνει στις 17:00, από τον πρόεδρο του Φορέα Διαχείρισης Παύλο Ανδρεδάκη, δασολόγο, ενώ η κεντρική εναρκτήρια ομιλία θα γίνει από τον Δημήτριο Παντερμαλή, καθηγητή αρχαιολογίας και πρόεδρο του Μουσείου της Ακρόπολης, με θέμα: «Οι θεοί του Ολύμπου στον Δίον».

Η θεματολογία του συνεδρίου επικεντρώνεται στην προστασία και διαχείριση ορεινών προστατευόμενων περιοχών.

thulebooks.gr

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ’21



« ….αποτελεί το 21 αληθώς ρήξιν προς το παρελθόν και την “παράδοσιν”, την παράδοσιν όμως την βυζαντιακήν και την της τουρκοκρατούμενης Ελλάδος. Αλλά συγχρόνως αποτελεί αναγέννησιν, αναγέννησιν του αρχαίου ελληνικού πνεύματος (όπως ημπορούσαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης να το συλλάβουν), επάνοδον συνειδητήν εις την δράσιν των αρχαίων προγόνων και (με το τολμηρόν του ρωμαντικού πήδημα υπεράνω της ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου) συνέχειαν άμεσον των κατορθωμάτων εκείνων. Τα ονόματα του Λεωνίδου και του Θεμοστοκλέους δεν κοσμούν μόνον των Υδραίων τας πρύμνας – αποτελούν ζωντανάς υπάρξεις, παραστέκονται εις τους αγωνιζομένους, γίνονται πρότυπα και ιδέαι, που κανονίζουν αίσθημα και ενέργειαν των απογόνων. Το έθνος αισθάνεται, ότι είναι έ θ ν ο ς: αισθάνεται τα δικαιώματά του ως κληρονόμου παρελθόντος μεγαλείου, και τα καθήκοντά του απέναντι αυτού. Δεν είναι πλέον η φυσιολογική, ούτως ειπείν, εξέγερσις εναντίον της καταπιέσεως του βαρβάρου, που του οπλίζει τας χείρας πολύ μάλλον η συναίσθησις της αξιοπρεπείας του, η εντροπή…»

thulebooks.gr

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ - ΕΠΙΤΑΦΙΟΙ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ



Συγγραφέας: Ιωάννης Συκουτρής
Εκδόσεις:  Θούλη
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 100
Έτος έκδοσης: 2015
ISBN: 978-618-81705-1-3

Οι επιτάφιοι προς τιμήν των πεσόντων για την πατρίδα υπήρξαν η συνέχεια μιας αρχαίας παράδοσης απόδοσης τιμών στους νεκρούς ήρωες όχι μόνο έργῳ αλλά και λόγῳ, και αναπτύχθηκαν στην αρχαία Αθήνα τόσο, ώστε να αποτελούν ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος. 

Σε μια διαφορετική, από τις συνήθεις φιλολογικές, ανάλυση των αθηναϊκών επιταφίων, ο Ι. Συκουτρής αποκαλύπτει το πραγματικό, το βαθύτερο νόημά τους: τη φυσική και υπερβατική συγχρόνως σύνδεση του αίματος με τη γη, που επιτυγχάνεται με τη θυσία του πολεμιστή, όπου κι αν αυτός πεθάνει. Μια θυσία που για τον Έλληνα ήταν δικαίωμα και ολοκλήρωνε την «ευδαιμονία του αγαθού ανδρός». Η αγάπη και η ευγνωμοσύνη για τη γη του ήταν αυτή που οδηγούσε τον πολεμιστή στην υπεράσπισή της και που δικαιολογούσε ηθικά τον πόλεμο. Ο υπέρ πατρίδος θάνατος τον συνέδεε με τους ένδοξους προγόνους του, στην αδιάσπαστη συνέχεια της φυλής, στη «μακρά αλυσίδα των πράξεων ανδρείας και εθελοθυσίας». Γιατί, λέγει ο Συκουτρής, η γη της πατρίδας του ήταν ιερή και αγαπημένη, στοργική Μητέρα και τροφός, και όχι ξένη ή μητριά, όπως είναι για τον σύγχρονο, τον επηρεασμένο από την εβραϊκή νοοτροπία, άνθρωπο. Σ' αυτή τη γη ήθελε ο ήρωας να ταφεί, την «προσιτή αμέσως και εις τας αισθήσεις και εις τα αισθήματα», τη γη-φορέα της αιώνιας εναλλαγής ζωής και θανάτου. Γι' αυτή τη γη ο ήρωας δίνει ό,τι ακριβότερο έχει: το Αίμα του. Γιατί μόνο μ' αυτόν τον τρόπο, το πνεύμα της αυτοθυσίας μπορεί να μεταδοθεί στις επόμενες γενιές και να παραμείνει αιώνιο: μόνο «μέσα από το αίμα, το καθαρό από κάθε ξένο στοιχείο αίμα της φυλής».

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ: 2η έκδοση από τις εκδόσεις Edelweiss, "Ρούντολφ Ες, η ζωή και ο θάνατός του"




2η έκδοση

Κυκλοφόρησε η 2η έκδοση του βιβλίου "ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΕΣ - Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ" που έγραψε ο γιος τού Ες. Η πρώτη έκδοση στην ελληνική γλώσσα έγινε στα 25 χρόνια από τον θάνατο του Ες, τον Αύγουστο του 2012. Έκτοτε νέα στοιχεία έγιναν γνωστά για την "Υπόθεση Ες", τα οποία αναφέρονται στον πρόλογο του μεταφραστή για τη β' έκδοση.

Στο βιβλίο αυτό, ο γιος του Ές, Βολφ Ρούντιγκερ, αναλύει συνοπτικά, αλλά πλήρως, τη ζωή του πατέρα του, τη γνωριμία του με τον Χίτλερ, την πτήση του στην Αγγλία τον Μάιο του 1941, τις προτάσεις του για ειρήνη, την καταδίκη του στη δίκη της Νυρεμβέργης, την κράτησή του στο Σπαντάου και τις συνθήκες θανάτου του, υποστηρίζοντας με αποδείξεις ότι επρόκειτο περί δολοφονίας από Βρετανούς πράκτορες. Συγχρόνως, μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο έζησε και έδρασε ο Ές τουλάχιστον μέχρι τη μοιραία πτήση του: τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και την απογοήτευση που αυτή προκάλεσε στον γερμανικό λαό αλλά και την ελπίδα για εθνική αναγέννηση που οδήγησε τον Χίτλερ στην εξουσία.

Αν ο Ρούντολφ Ες δεν πέθαινε εκείνο το μοιραίο απόγευμα της 17ης Αυγούστου 1987, θα απελευθερωνόταν, λίγους μήνες μετά. Στο βιβλίο αυτό, ο γιος του αποδεικνύει ότι ο πραγματικός λόγος για τον οποίον κρατήθηκε τόσα χρόνια (και μάλιστα από το 1966 ήταν μοναδικός κρατούμενος στη φυλακή) ήταν διότι οι Βρετανοί αρνούντο την αποφυλάκισή του, φοβούμενοι ότι θα έσπαγε τη σιωπή του και θα αποκαλυπτόταν ο ρόλος τους στην πρόκληση και εξέλιξη του Β΄Ππ. Άρνηση τόσο επίμονη που έφθασε μέχρι τη δολοφονία του υπέργηρου πιο μοναχικού ανθρώπου στον κόσμο.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

"Ήταν κάποια στιγμή, τον Μάιο του 1920, σε μια απογευματινή ολιγομελή συνάντηση σε ένα δωμάτιο στο Μόναχο, κοντά στο ζυθοποιείο Sternecker, που ο Ες άκουσε για πρώτη φορά τον Χίτλερ να μιλάει. Όταν εκείνο το απόγευμα επέστρεψε σπίτι του, στον μικρό ξενώνα όπου διέμενε, είπε ενθουσιασμένος στην κοπέλα που κατοικούσε στο διπλανό δωμάτιο, την Ίλζε Πρόλ (Ilse Pröhl) ―τη μετέπειτα σύζυγό του:

«Μεθαύριο, πρέπει να έρθεις μαζί μου στη συγκέντρωση του Εθνικοσοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Κάποιος άγνωστος θα μιλήσει, δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά του. Αλλά εάν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να μας σώσει από τις Βερσαλλίες, τότε είναι αυτός. Αυτός ο άγνωστος άνδρας είναι αυτός που θα αποκαταστήσει την τιμή μας»".

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς



"...Ο Σούχοφ αποκοιμήθηκε απολύτως ικανοποιημένος. Σήμερα είχε πολλές επιτυχίες: δεν τον έκλεισαν στην απομόνωση, δεν έστειλαν το συνεργείο να δουλέψει στη Σοσιαλιστική Πολιτεία, στο μεσημεριανό έφαγε πλιγούρι, ο επικεφαλής του συνεργείου κανόνισε καλά τα ποσοστά της δουλειάς, ο Σούχοφ έχτισε χαρούμενα τον τοίχο, δεν τον έπιασαν με το μαχαιράκι στην τσέπη, έβγαλε μεροκάματο από τον Καίσαρα κι αγόρασε καπνό. Δεν αρρώστησε, τα κατάφερε. Πέρασε η μέρα χωρίς να συμβεί τίποτα κακό, ήταν μια σχεδόν ευτυχισμένη μέρα. Τέτοιες ημέρες, από τη σειρήνα μέχρι τη σειρήνα, είχε τρεις χιλιάδες εξακόσιες πενήντα τρεις για να εκτίσει την ποινή του. Οι τρεις εξαιτίας των δίσεκτων χρόνων..."

Ο νομπελίστας συγγραφέας μεταφέρει σε αυτό το μυθιστόρημα-ορόσημο την προσωπική του εμπειρία από τα σταλινικά γκουλάγκ. Το "Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς" είναι η σχολαστική καταγραφή μιας ημέρας από τη ζωή του κρατούμενου Σ-854 σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας του σοβιετικού καθεστώτος. Ο Ιβάν Ντενίσοβιτς, αρχετυπική μορφή Ρώσου αγρότη, γραπώνεται από μικρές καθημερινές κινήσεις και από τη σκληρή, άμισθη δουλειά του για να διατηρήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την εσωτερική του ελευθερία μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες του στρατοπέδου.

Ο Σολζενίτσιν είχε καταδικασθεί το 1945 σε πολυετή φυλάκιση και υποχρεωτική εξορία στα στρατόπεδα γκουλάγκ, επειδή σε ένα γράμμα που έγραψε κατά την διάρκεια της θητείας του, κατηγορούσε την πολιτική του Στάλιν, τον οποίο αποκαλούσε «μπαλαμπός», χρησιμοποιώντας την εβραϊκή λέξη για το αφεντικό. Αφέθηκε ελεύθερος το 1953, λίγους μήνες πριν από το θάνατο του Στάλιν και εξορίστηκε στην κεντρική Ασία, όπου άρχισε να γράφει. Έργα του, όπως "Ο πρώτος κύκλος" και το "Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ", κυκλοφόρησαν μόνο σε παράνομες εκδόσεις ή στο εξωτερικό, όπου γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το 1970 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, όμως αρνήθηκε να μεταβεί στη Στοκχόλμη για να το παραλάβει φοβούμενος ότι το σοβιετικό καθεστώς δεν θα του επέτρεπε να επιστρέψει. Ωστόσο, το 1974 του αφαιρέθηκε η σοβιετική υπηκοότητα και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Έζησε διαδοχικά στη Γερμανία, στην Ελβετία και στις ΗΠΑ και επέστρεψε στη Ρωσία το 1994, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. 

Το μυθιστόρημα επανεκδίδεται από τις εκδόσεις Πάπυρος σε νέα μετάφραση από τα ρωσικά, συνοδευόμενο από το κείμενο της ομιλίας του Σολζενίτσιν για την απονομή του βραβείου Νόμπελ.

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Στις κρυστάλλινες σπηλιές της Ισλανδίας



Η μαγεία της Φύσης στην «καρδιά» ενός παγετώνα

Μοιάζουν σα ψεύτικα τοπία. Πώς μπορεί άλλωστε να χωρέσει τόση φυσική ομορφιά σε μερικές φωτογραφίες;

Κι όμως είναι αληθινά και βρίσκονται στην Ισλανδία… στην «καρδιά» του παγετώνα Breidamerkurjokull.

Υπεύθυνος για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα είναι ο 27χρονος φωτογράφος Nicolas Brousse, ο οποίος απαθανάτισε με τη φωτογραφική του μηχανή καταπληκτικές εικόνες, με εντυπωσιακά μοτίβα και χρώματα μέσα στον παγετώνα.

Τα στρώματα της ηφαιστειακής τέφρας και οι παγωμένες επιφάνειες δημιουργούν ένα απόκοσμο… κρυστάλλινο σκηνικό, που σου κόβει την ανάσα.

Ο παγετώνας Breidamerkurjokull αποτελεί δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο, για όσους λατρεύουν τις περιπετειώδεις εξερευνήσεις.

Για να πάρετε μια γεύση, δείτε μερικές από τις φωτογραφίες του Nicolas.


thulebooks.gr

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Πέτρινες ρίμες



RIME PETROSE

Σαν να'ταν η πιο σπλαχνική γυναίκα,
στη δούλεψή της κάλεσα το φως,
το σκότος και τον λίγο μου καιρό∙
για τι άλλο άραγε να'χα καιρό;

«Αποφάσισα», λέει ο Δάντης στη Νέα Ζωή για τη Βεατρίκη, τον διά βίου έρωτά του, «να μη μιλήσω πιά για την ευλογημένη γυναίκα ώσπου να μπορέσω αντάξιά της για κείνην να ιστορήσω» και «να πω για κείνην αυτό που δεν ειπώθηκε για καμία».

Δυό χρόνια αργότερα θα γράψει για μιαν άλλη γυναίκα, άγνωστη, τις Rime Petrose.

Στα ποιήματα των RIME PETROSE ακόμη και η ποίηση νικιέται καθώς το μαρτύριο του ερωτευμένου ξεπερνά τα όρια αυτού που μπορεί να λεχθεί. Τον Δάντη οι Rime Petrose τον σημάδεψαν ανεξίτηλα προπάντων με την τραχύτητα της γλώσσας που απελευθέρωσαν. Τα ποιήματα αυτά δεν είναι απλώς καλλιτεχνική «παρέκβαση», αλλά το αναγκαίο προοίμιο στην Κωμωδία (La [Divina] Commedia), που μάλλον δεν θα γραφόταν ποτέ στους γλυκείς τόνους του dolce stin novo. «Ο ρεαλισμός», παρατηρεί ο Salvatore Quasimodo, «η μεγαλειώδης ποίηση του Δάντη, γεννιέται στις Rime Petrose: τα συναισθήματα εδώ δεν είναι θέμα αναγωγής∙ γεννιούνται απ' το κορμί, που το δέρνουν πραγματικά ο αέρας, η βροχή, το χαλάζι».

Κατά πάσα πιθανότητα οι Rime Petrose συνετέθησαν το 1296 ή το 1297 – δηλαδή, μετά τη Νέα Ζωή (La Vita Nuova), αλλά πριν το Συμπόσιο (Convivio).

O Charles S. Singleton αποκάλεσε τις ιδανικεύσεις των τροβαδούρων «έρωτα χωρίς πιθανότητα γαλήνης». Στις Rime Petrose βλέπουμε, πράγματι, έναν έρωτα χωρίς πιθανότητα γαλήνης – ωστόσο, εδώ, οι κανόνες της ιπποτικής ποίησης «σπάνε» καθώς ο ανανταπόδοστος πόθος σταδιακά μετατρέπεται σε εκστατική βία.

Το «lo son venuto», το πρώτο ποίημα, εισάγει το κεντρικό μοτίβο των Rime Petrose : ένα κορίτσι σαν πέτρα – ψυχρό απέναντι στο πάθος του ποιητή και την ίδια στιγμή σπάνιο σαν πολύτιμος λίθος. Στη sestina ο Δάντης αναγνώρισε το ιδεώδες όχημα για την ποίηση του ανανταπόδοτου έρωτα. Το νόημα καθεμιάς από τις έξι όλες κι όλες λέξεις με τις οποίες τελειώνουν οι στίχοι βαθαίνει από στροφή σε στροφή, αντανακλώντας την έμμονη κυκλικότητα της σεξουαλικής επιθυμίας – και υπνωτίζοντας το κοινό και τον ποιητή. Η λέξη ombra, λόγου χάριν, άλλοτε σημαίνει «σκιά» κι άλλοτε «φάντασμα», αλλά συμβολίζει πάντοτε τη μαυρίλα του θανάτου. Η petra, που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή ως προσωποποίηση της γυναίκας, καταλήγει να υποδηλώνει τον τάφο.

Περιεχόμενα

ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΡΙΜΕΣ / RIME PETROSE
Io son venuto al punto de la rota
Έφτασα στο σημείο του κύκλου εκείνο
Al poco giorno e al gran cerchio d'ombra
Μικρή η μέρα, κύκλος η σκιά
Amor, tu vedi ben che questa donna
Το βλέπεις, Έρωτα; Τούτη η γυναίκα
Cosi nel mio parlar voglio esser aspro
Τα λόγια μου τραχιά τα έχω θελήσει
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ: Επίμετρο
Χρονολόγιο

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Γκαµπριέλε Ντ’ Ανούντσιο (Gabriele D’Annunzio)



Γκαµπριέλε Ντ’ Ανούντσιο (Gabriele D’Annunzio) (1863-1938) 

Ο ποιητής-προφήτης της ιταλικής λογοτεχνίας κι ένας από τους πιο γνωστούς λογοτέχνες στον κόσµο. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια γαιοκτημόνων με ισχυρή πολιτική επιρροή και σπούδασε στο καλύτερο κολέγιο της Τοσκάνης. Το 1879, σε ηλικία μόλις 16 ετών, δημοσίευσε μια μικρή ποιητική συλλογή (Primo vere), με έντονες επιδράσεις από τον διάσημο Ιταλό ποιητή Τζοζουέ Καρντούτσι. Το 1881 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της πόλης (χωρίς ωστόσο να αποφοιτήσει), όπου γρήγορα έγινε ο πρωταγωνιστής της λογοτεχνικής και κοσμικής ζωής της ιταλικής πρωτεύουσας. Τα χρόνια της παραμονής του στη Ρώμη υπήρξαν καθοριστικά για τη μελλοντική πορεία του, γιατί του επέτρεψαν να συνειδητοποιήσει τις κλίσεις του. Οι έρωτες, οι μονομαχίες, οι δίκες, τα χρέη ήταν οι πρώτες μορφές με τις οποίες ο Ν. εκδήλωσε το ωραιοπαθές ιδεώδες της «απαράμιλλης ζωής» του ποιητή, ως προνομιούχου ανθρώπου, ο οποίος οικοδομούσε τη ζωή του σύμφωνα με δικούς του ανθρώπινους και ηθικούς νόμους. Παράλληλα, στα κείμενά του εκείνης της εποχής αντανακλώνται οι επιρροές των Γάλλων συμβολιστών, ο αισθησιασμός και ο εκλεκτικισμός του. 


Τα χαρακτηριστικά αυτά της προσωπικότητάς του και της τέχνης του γίνονταν εντονότερα με το πέρασμα των χρόνων, υπό την επιρροή μάλιστα των ιδεών του Νίτσε, και ιδιαίτερα της θεωρίας του υπερανθρώπου, όπως την προσλάμβανε ο Ντ’ Ανούντσιο. Μετά τα έργα Ιωάννης Επίσκοπος (1891) και Ο Αθώος (1892), τα οποία χαρακτηρίζονταν από την εξιδανίκευση της αγνότητας και της καλοσύνης, ακολούθησαν Ο θρίαμβος του θανάτου (1894), Οι παρθένες των βράχων (1896), Η φωτιά (1900), διαφορετικές εκφράσεις των ακατόρθωτων επιδιώξεων του υπερανθρώπου, στην πολιτική, στην τέχνη, στην ηθική. Στις τραγωδίες του (Η νεκρή πόλη, 1898· Η Τζοκόντα, 1898· Η δόξα, 1899· Φραντσέσκα Ντα Ρίμινι, 1902), υπό το φως του μεγαλείου, του εθνικισμού, της ηρωικής ηθικής, διαφαίνονται οι επιρροές από το αρχαίο ελληνικό θέατρο και τις νεότερες συμβολιστικές και βαγκνερικές εμπειρίες. Ανάμεσα στα καλύτερα έργα του συγκαταλέγεται το δράμα Η κόρη του Γιόριο (1904), όπου περιγράφει, με γρήγορη διαδοχή γεγονότων αλλά και με μια τάση μυθοποίησης, τα βίαια πάθη και τα απλά αισθήματα του ποιμενικού κόσμου της περιοχής Αμπρούτσο, της γενέτειράς του. Στα ποιήματά του, Το παραδείσιο ποίημα (1893), σε συμβολιστικούς και σκοτεινούς τόνους, Αλκυόνη (1902), Μάια (1903), Ηλέκτρα (1904), Μερόπη (1912), τα οποία αποτέλεσαν τη συλλογή Εγκώμια του ουρανού, της θάλασσας, της γης και των ηρώων, απογειώθηκε η ικανότητα του Ντ’ Ανούντσιο σε ό,τι αφορά την επεξεργασία της μορφής και τη χρήση της γλώσσας. Τα Εγκώμια γράφτηκαν εν μέρει στη Νάπολη και εν μέρει στην έπαυλη Λα Καποντσίνα στο Σεντινιάνο, κοντά στη Φλωρεντία, όπου ο ποιητής έζησε πολλά χρόνια με την ηθοποιό Ελεονόρα Ντούζε, την οποία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το 1910, όταν αναγκάστηκε να διαφύγει στη Γαλλία, κυνηγημένος από τους πιστωτές του. 


Εκεί έγραψε, στα γαλλικά, τα θεατρικά έργα Το Μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού (1911), Η Πιζανέλα ή ο αρωματισμένος θάνατος (1912), Παριζίνα (1913), τα οποία παρουσιάστηκαν στη σκηνή με μουσική του Κλοντ Ντεμπισί το πρώτο και των Ιλντεμπράντο Πιτσέτι και Πιέτρο Μασκάνι τα άλλα δύο. Το 1914 δέχτηκε να γράψει τους διαλόγους για την ταινία Καμπίρια του Τζοβάνι Παστρόνε. Τα άλλα έργα του, εκείνης της περιόδου, η Ενατένιση του θανάτου (1913) και το Η Λήδα χωρίς κύκνο (1916), χαρακτηρίζονται από λυρισμό και μελαγχολία. 
Ο Ντ’ Ανούντσιο επέστρεψε στην Ιταλία με την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου πολέμου και τέθηκε επικεφαλής των οπαδών της συμμετοχής της Ιταλίας στον πόλεμο, θέση που υποστήριξε μαχητικά με έντονη αρθρογραφία, δημόσιες ομιλίες, ακόμη και με τα ποιήματά του. 


Στη διάρκεια του πολέμου υπηρέτησε στο ναυτικό και στην αεροπορία και επιδόθηκε σε τολμηρά εγχειρήματα, όπως η πτήση πάνω από τη Βιέννη τον Αύγουστο του 1918 και η ναυτική επιχείρηση του Μπούκαρι. Η πολιτική δράση του μετά τον πόλεμο καθοδηγήθηκε από τη φασιστική ιδεολογία και κορυφώθηκε με την υπόθεση του Φιούμε (Σεπτέμβριος 1919 – Ιανουάριος 1920), την κατάληψη του λιμανιού της Αδριατικής (σημερινή Ριέκα της Κροατίας) και την ίδρυση προσωπικής δικτατορίας η οποία διήρκεσε δεκαπέντε μήνες, έως ότου διαλύθηκε με την επέμβαση του ιταλικού στρατού. Υποστήριζε φανατικά και δημόσια τον Μουσολίνι και το καθεστώς του. Λόγω της γενικότερης προσφοράς του, του απονεμήθηκαν οι τίτλοι του Πρίγκιπα του Μοντενεβόζο και του Προέδρου της Ιταλικής Ακαδημίας (1937). 

Υπόθεση Φιούμε 


Ο Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο ομιλεί στο Φιούμε

«Θέλετε να φύγω;»... «Οοοοχι!»... «Θέλετε να μείνω;»... «Ναιιιι!»... Αυτός ο διάλογος μεταξύ πλήθους και Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο έλαβε χώρα τη 15η Δεκεμβρίου 1919. Ο φλογερός, ποιητής, εθνικιστής και ήρωας πολέμου των Ιταλών, μιλώντας από το μπαλκόνι του μεγάρου του σε αυτό το «ζωντανό» δημοψήφισμα για την τύχη του Φιούμε «έβγαζε τη γλώσσα» στη νομιμότητα της Ρώμης που είχε συμβιβαστεί με την απόφαση της (μυστικής) Συνθήκης του Λονδίνου του 1915, σύμφωνα με την οποία η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία είχαν συμφωνήσει με την Ιταλία ότι το -εθνολογικώς ιταλικό- λιμάνι του Φιούμε στην Αδριατική όφειλε να παραμείνει στην αυστροουγγρική αυτοκρατορία. Ο Ντ' Ανούντσιο γνώριζε πώς να δημιουργεί σχέση πάθους με το κοινό του. 


Ο Comandante D’Annunzio με τους βερσαλιέρους του στο Φιούμε.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ιταλοί απογοητεύτηκαν, αφού τα εδάφη που τους ανήκαν δεν τους αποδόθηκαν και η μεταπολεμική ανέχεια και οι κακουχίες είχαν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα. Ο ποιητής, λοιπόν, δεν θα συνθηκολογούσε. Το Φιούμε έπρεπε πάση θυσία να γίνει ιταλικό -έστω και αν εκείνος χρειαζόταν να καταλάβει το λιμάνι, να γίνει δικτάτορας και να κηρύξει ακόμη και πόλεμο στη «συμβιβασμένη Ιταλία» την 1η Δεκεμβρίου 1920.

Μετά την κήρυξη πολέμου στη Ρώμη, οι Ιταλοί έστειλαν δυνάμεις και απέκλεισαν το λιμάνι. Τη νύχτα των Χριστουγέννων σημειώθηκαν συγκρούσεις, αντηλλάγησαν πυρά. Το μέγαρο όπου γιόρταζε με τους φίλους του ο δικτάτορας βομβαρδίστηκε. Ένα βλήμα χτύπησε το κτίριο. Κάπως έτσι ήρθε το άδοξο τέλος στο όνειρο της προσάρτησης του Φιούμε. Ο Ντ' Ανούντσιο δεν μπόρεσε να χτίσει τη Μεγάλη Ιταλία των ένδοξων Ρωμαίων προγόνων του που τόσο λάτρευε. Το έργο του όμως θα το ολοκλήρωνε ο θαυμαστής του Μπενίτο Μουσολίνι. 


 Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο και Μπενίτο Μουσολίνι

Τον Μάιο του 1922, 20.000 Φασίστες καταλαμβάνουν την Μπολόνια και τον Αύγουστο το Μιλάνο. Ο Μουσολίνι αποφασίζει τη Μεγάλη Πορεία προς τη Ρώμη, που θα οδηγούσε στην κατάληψη της εξουσίας. Στο «τελεσίγραφο» προς την κυβέρνηση, με το οποίο ζητούσαν την παραίτησή της, παίρνουν αρνητική απάντηση. Τελικά η Μεγάλη Πορεία πραγματοποιείται δύο μήνες μετά: στις 28 Οκτωβρίου. Ο Μουσολίνι μπαίνει στις 30/10 στη Ρώμη θριαμβευτής, σαν ρωμαίος αυτοκράτορας, σχηματίζοντας κυβέρνηση την επομένη ημέρα. Έναν μήνα αργότερα εξασφαλίζει (προσωρινές) δικτατορικές εξουσίες. Και δύο χρόνια αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου 1924, κάνει το όνειρο του Ντ' Ανούντσιο πραγματικότητα: υπογράφει συνθήκη στη Ρώμη, βάσει της οποίας το Φιούμε γίνεται ιταλικό...

Στην Ελληνική γλώσσα κυκλοφορεί το βιβλίο του Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο, ''Η ηδονή'' από τις εκδόσεις Printa. Μπορείτε να το βρείτε εδώ 

πηγές:

thulebooks.gr

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

Οι συμφορές του δανεισμού



Περί του μη δειν δανείζεσθαι

Οι "Συμφορές του δανεισμού: (Περί του μη δειν δανείζεσθαι)" ανήκουν στα "Ηθικά" του Πλούταρχου. Η ιδιαίτερη ζέση με την οποία ο, συνήθως ήπιος και χαμηλών τόνων, συγγραφέας τους επιδίδεται στην κατακεραύνωση του φαινομένου του δανεισμού (από την πλευρά των οφειλετών), καθώς και της απληστίας και της βαναυσότητας των πιστωτών, στρέφοντας εναντίον τους όλο το ρητορικό του οπλοστάσιο, οδήγησε αρχικά τους μελετητές στο να αμφισβητήσουν την πατρότητα του κειμένου και στη συνέχεια στο να το θεωρήσουν νεανική ρητορική άσκηση, εκλαμβάνοντας τη φλόγα του ως "juvenilis ardor". 

Η νεότερη έρευνα ωστόσο έχει καταδείξει πλέον ότι πρόκειται για έργο της ώριμης περιόδου του Πλούταρχου, και συγκεκριμένα για ομιλία γραμμένη το νωρίτερο το 92 μ.Χ., αν όχι πολύ αργότερα. Πιθανότατα εκφωνήθηκε στην Αθήνα, που, όπως και άλλες ελληνικές πόλεις, μαστιζόταν από τις συνέπειες της υπερχρέωσης σε εγχώριους, αλλά κυρίως ξένους, ως επί το πλείστον Ιταλούς, πιστωτές και στους αντιπροσώπους τους. Ο Πλούταρχος, με μεγάλη ευαισθησία, φωτίζει ένα σοβαρότατο και πολυδιάστατο πρόβλημα. Συγχρόνως κατορθώνει, χάρη στην αμεσότητα, την ψυχολογική οξυδέρκεια, το (ενίοτε μαύρο) χιούμορ και το πάθος του, να μην αφήσει αδιάφορο ούτε τον αναγνώστη των δικών μας ημερών - κάθε άλλο.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Η τέχνη του να είσαι προσβλητικός



«Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ο αντίπαλός σου υπερτερεί και κινδυνεύεις να εξευτελιστείς, τότε δίνεις στην κουβέντα προσωπική και προσβλητική τροπή. Προσωπική τροπή σημαίνει ότι ξεφεύγεις από το αντικείμενο της διαφωνίας (αφού έτσι κι αλλιώς το έχεις χάσει) και βρίσκεις έναν τρόπο να θίξεις τον αντίπαλό σου προσωπικά. Αυτό σημαίνει ότι παύει να σε ενδιαφέρει το οποιοδήποτε επιχείρημα του αντιπάλου σου. Εγκαταλείπεις εντελώς το αντικείμενο της συζήτησης και κατευθύνεις την επίθεσή σου στο πρόσωπο του συνομιλητή σου: θα γίνεις έτσι προσβλητικός, χαιρέκακος, συκοφάντης και χυδαίος. Αυτή η τακτική είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, γιατί μπορεί να την υιοθετήσει ο καθένας, και ως εκ τούτου ασκείται κατά κόρον.

Άρθουρ Σοπενάουερ

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Διπλή Ζωή - Zwei Leben



Βασισμένη σε αληθινή ιστορία

Κόρη Γερμανού στρατιωτικού και Νορβηγίδας, η μεγαλωμένη στην Ανατολική Γερμανία Κατρίνε έχει επιστρέψει στη Νορβηγία, όπου ζει ήσυχα με την οικογένειά της. Με την πτώση του τείχους όμως ένας δικηγόρος αρχίζει να ψάχνει την ιστορία των παιδιών του πολέμου και της άθλιας μεταχείρισης που υπέστησαν πολλές Νορβηγίδες οι οποίες είχαν σχέση με Γερμανούς. Απροσδόκητα, επικίνδυνα μυστικά του παρελθόντος, όχι μόνο για το κράτος αλλά­ και για την ίδια την Κατρίνε, ­έρχονται στο φως. Η πολιτική, η Ιστορία και οι προσωπικές επιλογές συναντιούνται σε ένα καλοστημένο δραματικό θρίλερ. 


Πρόκειται για μία λιγότερο γνωστή σελίδα της ιστορίας της Γερμανίας. Η ταινία αναφέρεται στα λεγόμενα «παιδιά του Λέμπενσμπορν». Από τις συγκλονιστικές ιστορίες αυτών των παιδιών εμπνεύστηκε ο σκηνοθέτης Γκέοργκ Μάας, ο οποίος λέει για την ταινία: 
«Η καρδιά της ιστορίας βρίσκεται στα στοιχεία που συνάντησαν δύο δημοσιογράφοι του περιοδικού Der Spiegel όταν ερευνούσαν τα αρχεία της Στάζι στο Βερολίνο».


Ο σκηνοθέτης πραγματοποίησε εκτεταμένη έρευνα για τα παιδιά του Λέμπενσμπορν και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωναν.

«Στη Νορβηγία υπήρχαν περίπου εννέα ορφανοτροφεία για τα αποκαλούμενα “παιδιά του πολέμου” και σε αυτά ζούσαν 11.000 παιδιά από Νορβηγίδες μητέρες και γερμανούς στρατιώτες» λέει. 
«Η Χανελόρε Χίπε (η συγγραφέας που έγραψε το μυθιστόρημα στο οποίο βασίστηκε η Διπλή Ζωή) έκανε έρευνα για τα παιδιά του Λέμπενσμπορν στη Νορβηγία και ο συν-σεναριογράφος μου, Κρίστοφ Τέλε και εγώ κάναμε έρευνα για τα παιδιά του Λέμπενσμπορν στην Ανατολική Γερμανία. Εκεί συναντήσαμε τον Λούντβιχ Μπέργκμαν και κάποια από τα παιδιά του Λέμπενσμπορν που ζούσαν στο ορφανοτροφείο» προσθέτει.


Βασισμένη στο  "Eiszeiten", ένα ανέκδοτο μέχρι πρότινος ιστορικό μυθιστόρημα της Hannelore Hippe, το οποίο κυκλοφορεί πλέον με τον τίτλο Ice Ages, αποτέλεσε την επιλογή της Γερμανίας για συμμετοχή στα Όσκαρ του 2014. 

Η ταινία «Διπλή Ζωή» προετοιμαζόταν για 10 χρόνια. Αποδείχτηκε πολύ δύσκολο να βρεθούν τα χρήματα για μια τέτοιου είδους, πολιτική ταινία.


thulebooks.gr