Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Σίτσα Καραϊσκάκη - Ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο, η ουσία και το πνεύμα του μπολσεβικισμού



Ο μπολσεβικισμός είναι, σύμφωνα με την ουσία του, μία προσήλωση προς τη βίαιη υπεξαίρεση και κατάκτηση. Φυσικά, διαφέρει από τη συνηθισμένη κλοπή και μάλιστα στα παρακάτω σημεία: ο κλέφτης γνωρίζει καλά ότι διαπράττει άδικο, ο μπολσεβίκος φαντάζεται τον εαυτό του «εν απολύτω δικαίω». Ο κλέφτης δεν θέλει πολιτική εξουσία, ο μπολσεβίκος επιδιώκει να καταλάβει την κρατική εξουσία. Ο κλέφτης δεν ζητεί να νομιμοποιήσει ούτε την τάξη του, ούτε τις πράξεις του, ο μπολσεβίκος δεν ησυχάζει προτού νομιμοποιήσει και τα δύο. Ένεκα του λόγου αυτού πρέπει να ξεκαθαρισθεί το εξής: ένας πολιτικολογών ληστής δεν μπορεί να έχει και μεγάλη διαφορά από τον μπολσεβίκο και ένας μη νομιμοποιημένος ακόμη μπολσεβίκος πράττει πολλά, που μόνο ένας συνηθισμένος ληστής πράττει.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Ο Πικρός Πόλεμος



Η Ελληνοϊταλική Σύγκρουση 1940-41

Απόσπασμα από το ημερολόγιο του Giovanni Roba, ανθυπολοχαγού του 2ου Τάγματος του 41ου Συντάγματος Πεζικού «Modena»: «14 Ιανουαρίου 1941. Κλεισμένοι σε ένα βρώμικο δωμάτιο, ένα μακάβριο και τρομακτικό θέαμα, εμφανίζεται στα έκπληκτα μάτια μας. Το δωματιάκι είναι γεμάτο από τραυματισμένους ή άρρωστους αιχμαλώτους. Ξαπλωμένα ανάσκελα στο γυμνό πάτωμα, εγκαταλειμμένα και μόνα τους, εκείνα τα ακρωτηριασμένα σώματα κακοποιημένα από τα τραύματα της γάγγραινας κείτονται ανάμεσα στα σκουπίδια, χωρίς καμία βοήθεια, μην μπορώντας να κινηθούν...

Μαστιζόμενη από τη δίψα, το κρύο, τον πόνο, εκείνη η ανθρώπινη μάζα σε αποσύνθεση, ανυψώνει εν χορώ στον ουρανό ένα παράπονο που σου ξεσχίζει τη ψυχή. Μερικοί ζητούν την μητέρα τους. Άλλοι παραληρούν. Αδύναμος να κάνω κάτι, επιθεωρώ εκείνα τα άθλια σώματα...Μερικοί με αναγνωρίζουν. Με φωνάζουν. Δεν μου μένει να κάνω τίποτε άλλο από το να ανάψω τα λίγα τσιγάρα που μου έχουν μείνει και να τα χαρίσω στους λιγότερο τραυματισμένους αλλά τα τσιγάρα γρήγορα σβήνουν σε εκείνα τα χείλη που ψήνονται από τον πυρετό...Εδώ, περισσότερο από το μέτωπο, ο πόλεμος μου εμφανίζεται με όλη του τη τραγικότητα».

Το μικρό απόσπασμα από το έξοχο βιβλίο του Ιταλού ιστορικού Giorgio Rizzo «Ο Πικρός Πόλεμος – Η Ελληνοϊταλική Σύγκρουση 1940-41» καταδεικνύει τη φρίκη του πολέμου· κάθε πολέμου. Ο Giorgio Rizzo, ένας ακούραστος και παθιασμένος ερευνητής, φέρνει στην επιφάνεια πολλές άγνωστες πτυχές της σύγκρουσης αυτής:

Ανασύρει από την αχλή του χρόνου ημερολόγια φασιστών αξιωματούχων και Ιταλών στρατιωτών, μελετά εξονυχιστικά μέρα προς μέρα τα γεγονότα και την κατασκευή των αιτίων που οδήγησαν στην εισβολή, ξεσκεπάζει τις ψευδαισθήσεις της φασιστικής κυβέρνησης για μία εύκολη νίκη κατασκευάζοντας ένα λεπτομερές χρονολόγιο από την αρχή του πολέμου ως την πτώση της Κρήτης, εστιάζει στους αμείλικτους αριθμούς των νεκρών, των τραυματιών και των αιχμαλώτων, τη δράση της αεροπορίας και του ναυτικού, τους ψυχολογικούς και ηθικούς παράγοντες που επέδρασαν στον πόλεμο αυτό, τα αισθήματα των Ελλήνων και των Ιταλών στρατιωτών, τη σύγκριση ποσοτικών και ποιοτικών στοιχείων και αναλύσεων μεταξύ των δύο πλευρών.

Οι Εκδόσεις Historical Quest μετέφρασαν από την ιταλική στην ελληνική το βιβλίο του Giorgio Rizzo «Grecia-La Guerra Subdola» το οποίο έχει ήδη εκδοθεί στην Ιταλία από το ινστιτούτο ιστορικών ερευνών ΙSTLIB του (Pordenone) Πορντενόνε. Η ακριβής μετάφραση του τίτλου στην ελληνική είναι «Ελλάδα – Ο Ύπουλος Πόλεμος». Όμως, ο τίτλος που επιλέχθηκε για την ελληνική έκδοση «Ο Πικρός Πόλεμος – Η Ελληνοϊταλική Σύγκρουση 1940-41» ίσως αναδεικνύει μία άλλη πλευρά αυτού του πολυσήμαντου γεγονότος· την πικρία και την αμηχανία που προκάλεσε ο πόλεμος αυτός σε Έλληνες και Ιταλούς, δύο λαούς, με μακροχρόνιους δεσμούς και πολιτισμική συγγένεια..

Η έκδοση του βιβλίου αυτού στην ελληνική γλώσσα φιλοδοξεί να ανοίξει ακόμη ένα παράθυρο στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό από το οποίο μπορεί να δει πιο καθαρά πως είδαν τότε οι Ιταλοί τον πόλεμο με την Ελλάδα και τον τρόπο με τον οποίο τον μελετούν, τον κατανοούν και τον προσεγγίζουν σήμερα. Πλαισιώνεται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό που προέρχεται τόσο από ελληνικά όσο και ιταλικά αρχεία.

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Ιούλιος Έβολα - Tρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος



Από τα βάθη της αρχαιότητας, οι Άριοι (όπως και οι Αιγύπτιοι, των οποίων ο πρώτος πολιτισμός πρέπει να θεωρηθεί «δυτικής καταγωγής») πίστευαν ότι οι Βασιλείς τους ήταν «ισόθεοι», εν αντιθέσει με τη Χαλδαία όπου ο Βασιλιάς δεν είχε μεγαλύτερη αξία από ένα vicario patèsi,67 των θεών νοουμένων ως οντοτήτων απομακρυσμένων από αυτόν [Μασπερό (Maspero)].68 Σχετικά με αυτήν τη σημιτική παρέκκλιση, υπάρχει κάτι ακόμα πιο χαρακτηριστικό σε επίπεδο αρρενωπής πνευματικότητας: η ετήσια ταπείνωση των βασιλέων στη Βαβυλώνα. Ο Βασιλιάς με ρούχα σκλάβου ή φυλακισμένου ομολογούσε τις αμαρτίες του και μόνο όταν κάτω από τα χτυπήματα ενός ιερέα, που αντιπροσώπευε τον Θεό, έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια του, επέστρεφε και πάλι στα καθήκοντά του και μπορούσε να ξαναβάλει τα βασιλικά εμβλήματα.
    
    Στην πραγματικότητα, όσο το αίσθημα της «ενοχής» και της «αμαρτίας» (σχεδόν παντελώς άγνωστα για τους Άριους) είναι σύμφυτο στους Σημίτες και αντικαθρεφτίζεται με χαρακτηριστικό τρόπο στην Παλαιά Διαθήκη, και αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα για τους σημιτικούς λαούς γενικά, στενότατα συνδεδεμένο με τύπους μητριαρχικών κοινωνιών (Petazzoni),69 άλλο τόσο είναι ξένο στις πατριαρχικές, άριες κοινωνίες το πάθος της «εξομολόγησης των αμαρτιών» και της λύτρωσης από αυτές. Έχουμε να κάνουμε με το «σύμπλεγμα» (με το ψυχαναλυτικό του νόημα) της «κακής συνείδησης» που σφετερίζεται «θρησκευτική» αξία και αλλοιώνει την ήρεμη αγνότητα και την «ολύμπια» ανωτερότητα του άριου αριστοκρατικού ιδεώδους. Στους σημιτικο-συριακούς πολιτισμούς, όπως και στον ασσυριακό, είναι χαρακτηριστική η υπεροχή των θηλυκών θεοτήτων, σεληνιακών ή γήινων, θεοτήτων της ζωής που συχνά παρουσιάζονται με τα μη αγνά χαρακτηριστικά τού αιθέρα. Αντιθέτως, οι θεοί, οι οποίοι τις συνοδεύουν υπό την ιδιότητα των εραστών, δεν έχουν κανένα από τα υπερφυσικά χαρίσματα των μεγάλων Αρίων θεοτήτων του φωτός και της ημέρας. Συχνά, είναι φύσεις κατώτερες της Δέσποινας (Donna) ή θείας Μητέρας. Αυτοί είτε είναι θεοί «πάσχοντες», που υποφέρουν, πεθαίνουν και ανασταίνονται, είτε είναι θεότητες πολεμικές και αιμοβόρες, υπόσταση της πρωτόγονης μυϊκής δύναμης, είτε είναι θεότητες της φαλλικής αρρενωπότητας.

    Στην αρχαία Χαλδαία, οι ιερατικές επιστήμες και ιδιαίτερα οι αστρονομικές είναι η έκφραση ενός σεληνιακο-μαθηματικού πνεύματος, ενός αφηρημένου στοχασμού κατά βάθος μοιρολατρικού, αποκομμένου από κάθε ενδιαφέρον για την ηρωική και υπερφυσική καθιέρωση της προσωπικότητας. 


Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Ταξίδι στη Μάνη


Το Γύθειο με το νησάκι του την Κρανάη

Το Γύθειο ιδρύθηκε από τον Ηρακλή και τον Απόλλωνα. Υπήρξε κατά την αρχαιότητα το επίνειο (ο κύριος λιμένας) της Σπάρτης. Με την κωμόπολη συνδέεται το νησάκι Κρανάη (Νησί ή Μαραθονήσι για τους ντόπιους σήμερα), όπου πέρασαν την πρώτη νύχτα τους ο Πάρις με την Ωραία Ελένη.
Την περίοδο 195 π.Χ. - 297 μ.Χ. το Γύθειο φέρεται ανεξάρτητο από τη Σπάρτη, και ήταν η πρωτεύουσα του Κοινού των Ελευθερολακώνων, στολισμένο με μαρμάρινα μέγαρα, ιερά και ναούς θεών και με πολλά καλλιτεχνήματα. Πολλά ερείπια από τη ρωμαϊκή εποχή διασώζονται στην ευρύτερη περιοχή, ενώ από την αρχαιότητα διασώζονται στην παλιά πόλη το αρχαίο θέατρο, στον δε λόφο πίσω από την πόλη τα ερείπια ενός ιερού του Διονύσου.

Το αρχαίο Θέατρο

Το 375 μ.Χ. συνέβη ένας μεγάλος σεισμός, και το παλιρροϊκό κύμα που δημιουργήθηκε καταπόντισε το Γύθειο στα νερά του Λακωνικού Κόλπου, θάβοντας ή πνίγοντας τους κατοίκους του, όσοι δεν πρόλαβαν να καταφύγουν στα γύρω υψώματα. Έτσι, από την παλαιά πόλη έμεινε μόνο ένα τμήμα που σήμερα λέγεται "Παλαιόπολη", το ΒΑ τμήμα του σημερινού Γυθείου. Σ΄ αυτό το τμήμα και στον παρακείμενο θαλάσσιο βυθό, βρέθηκαν τα περισσότερα αρχαία μάρμαρα, ψηφιδωτά δάπεδα, τμήματα αγαλμάτων θεών και ηρώων, καθώς και θεμέλια οικοδομών, που αποτελούν τους μάρτυρες της λαμπροστόλιστης πόλης. Ακόμη, δε, στη θάλασσα του Γυθείου κρύβονται άθιχτα τα απομεινάρια της παλαιάς εποχής...

Το Γύθειο κατά τον 18ον αιώνα. Γκραβούρα από το βιβλίο των D. et Ν. Stephanopoli, «Voyage en Grece», Παρίσι 1800


Το σύγχρονο Γύθειο υψώνεται αμφιθεατρικά στους ανατολικούς πρόποδες του αρχαίου "Λαρυσίου όρους", που σήμερα ονομάζεται από τους ντόπιους «Ακούμαρος» ή «Κούμαρος», ακριβώς πάνω από τον κυρίως λιμένα, που θεωρείται ο ασφαλέστερος της ΝΑ Πελοποννήσου. 

Το σύγχρονο Γύθειο

Το παλιό Παρθεναγωγείο

Το παλιό Παρθεναγωγείο του Γυθείου  κτίστηκε το 1896 και είναι έργο του περίφημου Γερμανού αρχιτέκτονα  Έρνστ Τσίλερ, που έκτισε μεταξύ άλλων και το κτίριο της Βουλής των Ελλήνων  όπως και το Δημαρχείο του Γυθείου.

Το Δημαρχείο του Γυθείου

Μόλις 2 χλμ. από την πόλη του Γυθείου βρίσκεται το Μαυροβούνι. Οικισμός χτισμένος στην κορυφή ενός λόφου, με γραφικά παραδοσιακά κτίσματα και μια απέραντη αμμουδερή παραλία με χοντρή άμμο, μήκους 5 χλμ. περίπου, με διαυγή και πεντακάθαρα νερά.

Το Μαυροβούνι

Ξεκινώντας από το Γύθειο, μπορούμε να επισκεφθούμε τους σημαντικότερους σταθμούς της Μάνης: από την Αρεόπολη και το Σπήλαιο του Διρού έως το Λιμένι, τον Γερολιμένα, τη Βάθεια και το Ταίναρο.

Αρεόπολη, μανιάτικο ταμπεραμέντο

Η Αρεόπολη είναι χωριό της Ανατολικής Μάνης. Είναι ιστορικός οικισμός, που διατήρησε την ανεξαρτησία του επί Τουρκοκρατίας, πατρίδα των Μαυρομιχαλέων. Στην Αερόπολη συγκροτήθηκαν οι πρώτες ένοπλες ομάδες όπου ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης.

Σε αυτόν τον χώρο υψώθηκε η Σημαία της Εθνεγερσίας στις 17/3/1821

Σημαία του σώματος της Αν. Μάνης, κατά την πολιορκία και άλωση της Μονεμβασιάς

Το ωραιότερο λιμναίο σπήλαιο στον κόσμο, η Γλυφάδα ή Βλυχάδα του Διρού

Κάτω από τα μανιάτικα χώματα κρύβεται μια ανείπωτη ομορφιά, το ωραιότερο λιμναίο σπήλαιο στον κόσμο. Το Σπήλαιο του Διρού, του οποίου το συνολικό μήκος φτάνει τα 6000 μέτρα. Το σπήλαιο αποτελείται από σταλακτίτες και σταλαγμίτες, και παλαιότερα ήταν χερσαίο, όμως με την πάροδο των αιώνων η στάθμη του νερού ανέβηκε από τη θάλασσα και έτσι οι σχηματισμοί των σταλακτιτών μοιάζουν με λευκές κολώνες που βγαίνουν μέσα από το νερό. 

Το Λιμένι

Το Λιμένι, ο παλιός οικισμός της οικογένειας Μαυρομιχάλη, είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό της Μάνης και ένας από τους ωραιότερους και πιο παραδοσιακούς οικισμούς της περιοχής. Βρίσκεται σε απόσταση 5 χλμ από την Αρεόπολη και περίπου 27 χλμ από το Γύθειο.

Γερολιμένας: Το πιο έντονο φως της Μεσογείου

Μόνο και μόνο το ότι ο Γερολιμένας είναι η περιοχή με το πιο έντονο φως της Μεσογείου, σύμφωνα με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ερευνών, αξίζει να τον επισκεφθείτε. Το θαλασσινό Φαρ Ουέστ, όπως έχει χαρακτηριστεί από πολλούς περιηγητές, σου κόβει την ανάσα, καθώς αντικρίζεις τον τεράστιο βράχο του και το μάτι του επισκέπτη χάνεται στο άπειρο, πέρα από το ακρωτήριο Ταίναρο.

Γοητευτικό παραθαλάσσιο χωριουδάκι –που θυμίζει έντονα χωριά της Σικελίας- με παραδοσιακό γραφικό λιμάνι που εθεωρείτο στην αρχαιότητα "Ιερός Λιμένας". Και σ’ αυτό το γεγονός οφείλεται και η σημερινή ονομασία του.

Βάθεια

Σε απόσταση περίπου είκοσι λεπτών από τον Γερολιμένα, με κατεύθυνση προς το Ακρωτήριο Ταίναρο εμφανίζονται από μακριά μια χούφτα πυργόσπιτα, σκαρφαλωμένα πάνω σε πλαγιά. Οι πέτρινοι πύργοι της Βάθειας, που χτίστηκαν τον 18ο και τον 19ο αιώνα είναι δύο ή τριών επιπέδων, έχουν πολύ μικρά παράθυρα που λειτουργούσαν ως πολεμίστρες και αποτελούν μοναδικά δείγματα λαϊκής οχυρωματικής αρχιτεκτονικής. Οι πύργοι της Βάθειας έχουν επανειλημμένως κερδίσει -ακόμη και την πρώτη θέση- σε διαγωνισμούς φωτογραφίας.

Ακρωτήριο Ταίναρο

Στο τέλος της Μάνης και της Ηπειρωτικής Ελλάδας το ακρωτήρι Ταίναρο αποτελεί το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης, ενώ για τους αρχαίους Έλληνες σηματοδοτούσε το πέρασμα στον Κάτω Κόσμο. Το όνομά του οφείλεται στον μυθικό ήρωα και οικιστή Ταίναρο, γιο του Δία που έχτισε την ομώνυμη πόλη. Εδώ τοποθετείτο κατά τη μυθολογία μία από τις πύλες του Άδη, απ’ όπου πέρασε ο Ηρακλής προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Κέρβερο. Και ο Ορφέας όμως στα Αργοναυτικά αναφέρει ότι έχοντας εμπιστοσύνη στην κιθάρα του, την οποία θα χρησιμοποιούσε για να μαγέψει τους κατοίκους του Κάτω Κόσμου, κατέβηκε τη σκοτεινή οδό του Ταινάρου και μπήκε στο ανάκτορο του 'Aδη αναζητώντας τη νεκρή του σύζυγο Ευρυδίκη.

Ορφέας και Ευρυδίκη, έργο του Γερμανού γλύπτη Arno Breker

Το Ταίναρο ή Ακροταίναρο είναι μια πολυσυζητημένη περιοχή που αναφέρεται πρώτη φορά στον Ομηρικό Ύμνο για τον Απόλλωνα. 
Η αρχαιότατη πόλη Ταίναρο ήταν οικισμένη από τη προκλασική εποχή, γύρω από τον ναό του Ήλιου. Στη συνέχεια, στους κλασικούς Ελληνικούς χρόνους έγινε ναός του Ποσειδώνα. Από επιγραφές και από πληροφορίες συγγραφέων μαθαίνουμε ότι το Ταίναρο ήταν, επί σειρά αιώνων, το θρησκευτικό κέντρο των Λακώνων. Εκεί υπήρχε σύμφωνα με τον Παυσανία ο ναός του Ταινάριου (Γαιήοχου) Ποσειδώνα, ο οποίος λατρευόταν ιδιαίτερα  από τους Λάκωνες. Ο ναός αποτέλεσε κέντρο του «Κοινού των Ελευθερολακώνων» και διέθετε χάλκινο αφιέρωμα με το Κιθαρωδό Αρίωνα πάνω σε δελφίνι. 

Το «Άστρο της Αριάς»

Περίπου 500 μ. από το ναό του Ποσειδώνα και εντός του χώρου της αρχαίας πόλης Ταίναρος σώζεται διακοσμητικό ψηφιδωτό από δάπεδο οικίας της Ελληνιστικορωμαϊκής εποχής (1ου αι. μ.Χ.), αποκαλούμενο «Άστρο της Αριάς».

Επίσης, σύμφωνα με τον Παυσανία, στην περιοχή υπήρχε και μία πηγή που είχε την ιδιότητα να δείχνει σε όσους την κοιτούσαν λιμάνια και πλοία. 
Στην κορυφή του βράχου δέσποζε ο ναός του Ποσειδώνος και νεκρομαντείο ψυχών, σήμερα ένα ιερό αφιερωμένο στους Άγιους Ασώματους (ευθεία παραπομπή στους νεκρούς).

Tο εσωτερικό του ναού σήμερα

Η Πύλη του Άδη

Η είσοδος του σπηλαίου

Στην  δυτική πλευρά του ακρωτηρίου διακρίνεται η είσοδος του σπηλαίου. Μετά τον κατακλυσμό του Αιγαίου, το σπήλαιο κατακλύσθηκε.  Πάνω από την είσοδο του σπηλαίου φαίνεται η οπή, όπου γίνονταν οι καθαρμοί και πιο ψηλά, μία αίθουσα.

Η ορθογώνια οπή που είχε διανοιχτεί πάνω από την είσοδο του σπηλαίου.

Το Ονειρομαντείο Ταινάρου

Οι ντόπιοι υποστήριζαν ότι η λέξη Κριτήρι, που λέγεται για το Ακροταίναρο, δεν σημαίνει Ακρωτήρι αλλά Κριτήριο των Ψυχών ή Ανώτατο Δικαστήριο. 
Μια νεοελληνική παράδοση από τη Μάνη περιγράφει τη μυθολογία της σπηλιάς που βρίσκεται στην άκρη του ακρωτηρίου Ταίναρο. Το σχετικό κείμενο έχει ως εξής:

"Σε μια σπηλιά που είναι στον Κάβο-Ματαπά, κατεβαίνει πολλές φορές ο Μιχαήλ ο Αρχάγγελος και βγάζει τις ψυχές που τους συχώρεσε ο Θεός τις αμαρτίες τους. Άλλοι πάλι λένε πως σ' αυτή τη σπηλιά μένουν βρικόλακες και πως ο Μιχαήλ ο Αρχάγγελος, όταν παρακαλεστούν σ' αυτόν οι άνθρωποι, πηγαίνει και τους ρίχνει από εκεί στα Τάρταρα, για να γλυτώσει τον κόσμο".
Ν. Πολίτη,  "Παραδόσεις", τομ. Β

Σήμερα είναι το μόνο μέρος στην Ελλάδα που γίνονται βαπτίσεις στη θάλασσα! (βλέπε εδώ)

Βαφτίσια με κολυμπήθρα το Ταίναρο: Καλοκαιρινά μυστήρια στη Μάνη



Και μπορεί ο Ιερέας να δίνει την δική του ερμηνεία ότι: «Επειδή παλιά υπήρχαν οι βεντέτες, ο κόσμος δεν παντρευόταν και δεν βαφτιζόταν σε εκκλησίες. Προτιμούσαν να το κάνουν σπίτι τους, μακριά από την εκκλησία του χωριού από φόβο», εμείς όμως πιστεύουμε ότι  η γη έχει δύναμη και η γη της Μάνης είναι πραγματικά ξεχωριστή.

thulebooks.gr


Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΕΙΣ ΤΟ ΔΑΝΤΣΙΧ



"Πατώ για πρώτη φορά το έδαφος τούτο, το οποίο κατελήφθη πεντακόσια έτη προτού ο πρώτος λευκός πατήσει το έδαφος του σημερινού κράτους της Νέας Υόρκης. 500 χρόνια αργότερος ήταν το έδαφος τούτο γερμανικό και έμεινε γερμανικό και θα μείνει...

...Ήτο αδύνατον να βλέπει κανείς ήσυχος, ότι σε μια χώρα, η οποία απεσπάσθει αδίκως από τη Γερμανία, η εκεί ζούσα γερμανική μειονότητα κατεδιώκετο βαρβάρως. Ο κόσμος, ο οποίος χύνει δάκρυα όταν εξορίζεται από το γερμανικό κράτος ένας Εβραίος, ο οποίος προ ελαχίστων μόλις δεκαετηρίδων μετανάστευσε εις τη Γερμανία, μένει κωφάλαλος προ την δυστυχία εκείνων, οι οποίοι κατά εκατομμύρια αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την προτέρα των πατρίδα. Διότι πρόκειται μόνο περί Γερμανών!

Δεκάδες χιλιάδων απεπλανώντο, εκακοποιούντο και εφονεύοντο με τον πλέον απάνθρωπο τρόπο. Σαδιστικά τέρατα τους επιτίθεντο με έκφυλα ένστικτα και ο "θρήσκος δημοκρατικός" κόσμος παρακολουθούσε απαθέστατα.

Γεναιαί θα έλθουν και θα παρέλθουν. Όλοι αυτοί θα βλέπουν τα τελευταία 20 έτη της απομακρύνσεως της πόλεως αυτής από το κράτος, ως μια θλιβερή εποχή της ιστορίας μας. Δεν θα ενθυμούνται όμως το αίσχος του 1918, αλλά θα θυμούνται με υπερηφάνεια την εποχή της εξεγέρσεως του γερμανικού κράτους, εκείνου του κράτους, το οποίο συμπεριλαμβάνει όλες τις γερμανικές φυλές σε μια ενότητα για την οποία είμεθα αποφασισμένοι να πολεμήσουμε μέχρι τελευταίας πνοής.''

Αδόλφος Χίτλερ 19 Σεπτεμβρίου 1939

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

ΛΟΓΟΙ ΜΑΧΗΣ



Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΟΥ 
ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΦΑΛΑΓΓΟΣ

… Κανένας δεν τρέφει μεγαλύτερο θυμό και αηδία απ’ εμάς για αυτήν την συντηρητική κοινωνική τάξη που οδηγεί στην πείνα τεράστιες μάζες και που υπερασπίζεται την χρυσωμένη οκνηρία των λίγων…
…Ναι, η διαλεκτική σαν πρώτο μέσον επικοινωνίας είναι σωστή· όμως δεν είναι επιτρεπτή μια διαλεκτική διαφορετική απ’ εκείνη των γρόνθων και των πιστολιών όταν προσβάλλεται η δικαιοσύνη ή η πατρίδα…
… Περιφρονούμε το καπιταλιστικό σύστημα που αδιαφορεί για τα συμφέροντα του λαού, που καθιστά απάνθρωπη την ατομική ιδιοκτησία, που συμπυκνώνει τους εργαζομένους σε μια άμορφη μάζα, χαρακτηριζομένη από τη δυστυχία και την απόγνωση. Στον ίδιο βαθμό η πνευματική και Εθνική μας αντίληψη περιφρονεί και τον Μαρξισμό…
…Η θέση μας είναι έξω, στον ελεύθερο αέρα μέσα στην καθαρή νύχτα με το όπλο στον ώμο, ψηλά στ’ αστέρια. Οι άλλοι μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητοι τα συμπόσιά τους. Εμείς έξω, σε μια τεταμένη επιφυλακή, παρουσιάζουμε μια διάπυρη και σίγουρη νέα χαραυγή για τις εύθυμες ιδιοσυγκρασίες μας.
José Antonio Primo de Rivera


Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ


Σίτσα Καραϊσκάκη - Χέρμαν Φεστ

Το κυριώτερον πλήθος των Εβραίων ήλθεν εις την Ρωσσίαν κατόπιν της διαιρέσεως της Πολωνίας εις 3 μέρη κατά τα τέλη του 18 αιώνος. Από την εποχήν αυτήν έγινε η Ρωσσία, η οποία δεν εγνώριζε πριν σχεδόν Εβραίους, η κυριοτέρα φωλεά των Εβραίων εις τον κόσμον. Το γεγονός τούτο ήτο προορισμένον να παίξει μεγάλον ρόλον εις την περαιτέρω ιστορίαν της Ρωσσίας…
…Ο κοινωνικός παρασιτισμός των Ιουδαίων εξελίσσετο ανενόχλητος. Ακόμη κατά το 1890 έζει εις την Ρωσσίαν ένα τέταρτον του εκατομμυρίου Ιουδαίων εκ της πωλήσεως οινοπνεύματος εις τους χωρικούς…
…Εις τας χείρας των Εβραίων συνεκεντρούντο ολίγον κατ’ ολίγον μέγα μέρος πλούτου, όχι μόνον των αποικισμών αλλά και ολοκλήρου του ρωσσικού κράτους. Κατά την προεπαναστατικήν περίοδον, μεγάλος αριθμός τραπεζών και βιομηχανικών επιχειρήσεων ευρίσκετο εις χείρας Εβραίων…
…Η φυσική κλίσις ενός μεγάλου μέρους των Εβραίων επαναστατών δια τας ιδέας του διεθνούς σοσιαλισμού, εξηγείται από της ονομαζομένης ιουδαϊκής αφομοιώσεως. Οι αφομοιούμενοι είναι άνθρωποι που εξερριζώθησαν από την ιδικήν των εθνικήν γην, που απεσπάσθησαν από τον εθνικόν των πολιτισμόν χωρίς όμως να δυνηθούν να αφομοιωθούν οργανικώς εις ένα άλλο περιβάλλον, εις έναν άλλον εθνικόν πολιτισμόν. Είναι άνθρωποι που στέκονται μεταξύ και έξω των εθνών και των πολιτισμών, άνθρωποι που διάκεινται εχθρικώς προς κάθε τι το εθνικόν και οργανικόν, πρεσβεύουν δε τον τεχνητόν διεθνισμόν.

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Ταξίδι στα Νησιά Φερόε



Τα Νησιά Φερόε ή Φαιρόες (Føroyar ή Faroe Ιslands ή Færøerne), που σημαίνει Νησιά των Προβάτων, είναι ένα σύμπλεγμα νησιών που βρίσκονται σε ένα μικρό αρχιπέλαγος κοντά στη Σκωτία, την Ισλανδία και τη Νορβηγία, το οποίο έχει περίπου 100 πόλεις και χωριά σε 18 νησιά (ένα από τα οποία είναι ακατοίκητο).



Με πληθυσμό περίπου 48.000 άτομα, τα νησιά φιλοξενούν επίσης περίπου 70.000 πρόβατα, που συνωστίζονται στις πλαγιές των λόφων.


Τα νησιά είναι επίσης συνδεδεμένα με μύθους και θρύλους. Ο θρύλος λέει ότι οι δύο πέτρινες στήλες που ξεπροβάλλουν από τη θάλασσα, δημιουργήθηκαν όταν ένα ζευγάρι γιγάντων προσπάθησε να σύρει τα νησιά προς το δικό τους νησί (την σημερινή Ισλανδία). 


Drangarnir and Tindholmur, Faroe Islands

Η πρωτεύουσα επίσης των νησιών, Tórshavn, έχει πάρει το όνομά της από τον Thor, το Νορβηγό θεό του κεραυνού.


Τα νησιά είναι γενικά βραχώδη με χαμηλές κορυφές, ενώ οι ακτές είναι γενικά απόκρημνες. Τα νησιά έχουν τις ψηλότερες βραχώδεις ακτές σε όλη την Ευρώπη, και ορισμένες από τις ψηλότερες παγκόσμια. Το χαμηλότερο υψόμετρο είναι στο επίπεδο της θάλασσας, ενώ η ψηλότερη κορυφή είναι η Σλαταρτίντουρ με ύψος 882 μέτρα. 


Τα νησιά Φερόε είναι αναμφισβήτητα όμορφα: πράσινα, τραχιά και ανεμοδαρμένα. 


Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την αλιεία, που αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος και τον τουρισμό. 


Το πρώτο πράγμα που θα παρατηρήσει ο επισκέπτης είναι τα σπίτια των χωριών. Ξύλινα, βαμμένα με έντονα χρώματα ή με το παραδοσιακό μαύρο, ενώ οι στέγες είναι συχνά σκεπασμένες με χλοοτάπητα.


Οι κάτοικοι, λόγω της απομόνωσης των νησιών, έχουν διατηρήσει το δικό τους παραδοσιακό πολιτισμό, που έχει τις ρίζες του στη σκανδιναβική κουλτούρα. Επίσης έχουν τη δική τους γλώσσα, η οποία είναι μία από τις τρεις νησιωτικές σκανδιναβικές γλώσσες και προέρχεται από τη γλώσσα που μιλούσαν στη Σκανδιναβία την εποχή των Βίκινγκς.


Ένας από τους κύριους λόγους που οι άνθρωποι επισκέπτονται τα νησιά Φερόε είναι η απίστευτη φύση και το τοπίο. Τα νησιά είναι εξαιρετικά πράσινα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ο καθαρός αέρας, το βαθύ μπλε του ωκεανού, τα κάθετα βράχια στη θάλασσα και τα καταπράσινα βουνά με τις γραφικές κοιλάδες τους εντυπωσιάζουν όσους απολαμβάνουν να περιβάλλονται από τη φύση. 


Μερικές φορές η ομίχλη του καλοκαιριού δημιουργεί ένα μυστικιστικό τοπίο. 



Η ηρεμία του τόπου αυτού και οι φιλικοί, φιλόξενοι κάτοικοι είναι επίσης λόγοι προσέλκυσης επισκεπτών. 


Τα εξαιρετικά παραδοσιακά μάλλινα των νησιών είναι περιζήτητα.  Μπορείτε να επισκεφθείτε σχετικές διευθύνσεις :












Η Πρωτεύουσα, το Τόρσχαβν (Tórshavn), με 20.000 κατοίκους βρίσκεται στο νησί Στρέιμοϊ. Οι Βίκινγκς στην ίδια περιοχή, στη χερσόνησο Τίνγκανες, είχαν ιδρύσει τον κύριο οικισμό τους στα νησιά Φερόες από το 850 μ.Χ. Από πολύ νωρίς το Τόρσχαβν είχε γίνει το μονοπωλιακό κέντρο του εμπορίου, αφού ήταν το μόνο μέρος στα νησιά στο οποίο οι νησιώτες μπορούσαν να πωλούν και να αγοράζουν αγαθά. Είναι η μικρότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης. 


Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι το Κλάκσβικ, με 4.600 κατοίκους, στο νησί Μπόρντοϊ. 


Η λίμνη sørvágsvatn