Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Το μυστικό των Ρούνων


Guido von List
Das Geheimnis der Runen

1η έκδοση: 1908, Λειψία/Βιέννη, εκδ. Guido von List Gesellschaft
1η έκδοση στην ελληνική: Θούλη, Ιανουάριος 2015

«Ο Βόταν ζει μέσα στο ανθρώπινο σώμα προκειμένου να αφανιστεί∙ "αγιάζει εαυτόν", θυσιάζει τον εαυτό του στον εαυτό του∙ θυσιάζει τον εαυτό του περνώντας στον θάνατο, με σκοπό να αναστηθεί».

Ο Βόταν θυσιάζεται και έτσι αποκτά την αρχέγονη γνώση και του αποκαλύπτεται το μυστικό των ρούνων.

Ο αναγεννητής της μυστικιστικής συνείδησης και παράδοσης των αρχαίων Αρίων Guido von List , ξεκινώντας από τη θυσία του Βόταν, ερμηνεύει και αναλύει τους ρούνους του ρουνικού αλφάβητου FUTHARK, σε μία μελέτη η οποία θεωρείται ένα από τα πλέον σημαντικά αποκρυφιστικά έργα της σύγχρονης εποχής.

Το μυστικό νόημα κάθε ρούνου αποτελεί για όποιον το μαθαίνει και μία πολύτιμη συμβουλή για την πορεία του στη ζωή.


Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ N.S.D.A.P.



Οι μεγάλες καπιταλιστικές εταιρείες, τα τραστ κ.λπ. διασώζονται από το κράτος αφού η κατάρρευσή τους θα ρίξει στη φτώχεια εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Δισεκατομμύρια ξοδεύονται για να σωθούν οι τράπεζες και εκατοντάδες εκατομμύρια για να σωθούν τα μεγάλα βιομηχανικά και ναυπηγοεπισκευαστικά συγκροτήματα. Όλες αυτές οι θυσίες είναι άχρηστες. Η ανεργία, η φτώχεια και τα ελλείμματα θα επιδεινώνονται συνεχώς και η γενική κατάσταση θα γίνεται όλο και πιο απελπιστική μέχρις ότου να υπάρξει μια συνολική αλλαγή. Μόνο ένα συστηματικό πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας μπορεί να επιφέρει την αλλαγή, έτσι ώστε η δημόσια χρηματοδότηση να μην σπαταλιέται, αλλά να χρησιμοποιείται παραγωγικά με αποτέλεσμα να υπάρξει βελτίωση παντού: αύξηση στην παραγωγή, αύξηση στην αγοραστική δύναμη, μείωση στους φόρους και συνολική βελτίωση της οικονομίας. Σήμερα σπαταλάμε τους πόρους μας αλλά αυτή η πολιτική οδηγεί στον σχηματισμό νέου ιδιωτικού κεφαλαίου. Ο Εθνικοσοσιαλισμός σάς διαβεβαιώνει ότι αυτό το κεφάλαιο ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς που το παράγουν μέσα από την εργασία και τη θυσία τους.


Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ N.S.D.A.P.



Wirtschaftliches Sofortprogramm der N.S.D.A.P.

Το πρόγραμμα του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας (N.S.D.A.P - National Sozialistische Deutsche Arbeiter Partei - Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα) για την οικονομική και κοινωνική πολιτική εκφράζει την οικονομική αντεπίθεση ενός έθνους που υφίσταται ολοκληρωτικό οικονομικό πόλεμο (σαν κι αυτόν που δέχεται σήμερα και η χώρα μας). 

  Οι κατευθυντήριες γραμμές του αποτελούν διαχρονική ‘συνταγή’ επιτυχίας για να σταθεί οποιαδήποτε χώρα αυτοδύναμα στα πόδια της, σε όσο δεινή οικονομική κατάσταση κι αν βρίσκεται. 

  Οι θέσεις του διατυπώθηκαν σ’ ένα προεκλογικό φυλλάδιο που διανεμήθηκε τον Μάιο του 1932 στα μέλη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (με εντολή του Hitler να τηρηθεί ευλαβικά από τους ομιλητές του κόμματος) πριν από τις εκλογές του Ιουλίου του 1932. 

Συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τον σεβασμό στην ατομικότητα και την ατομική ελευθερία με την υποταγή κάθε ατομικού συμφέροντος στο καθολικό συμφέρον της φυλής–έθνους! Προστατεύεται το δικαίωμα στην ατομική δημιουργία που καταπατά ο κομμουνισμός και πατάσσεται η ελευθεριότητα της εκμετάλλευσης του λαού και η οικονομική αναρχία που υποθάλπει ο καπιταλισμός.


Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Παζαρεύουν δειλοί στην ψυχή άνδρες για το κέρδος του χρυσού στις αγορές που είναι γεμάτες από κόσμο, τα παιδιά σου, Ηρακλή!




Ελλάς! Ξέπεσες με τους καταπράσινους λόφους σου,
τους γεμάτους ανθισμένες κληματαριές, τους σκεπασμένους από άγιες δάφνες
στα νερά του Ωκεανού, χτυπημένη από τη φοβερή αιγίδα
του νεφεληγερέτη Δία, που των δειλών λαών την καταστροφή
εκσφενδονίζει με θυμωμένο χέρι από τα συννεφιασμένα ύψη του Ολύμπου.
Δελφοί, υπέροχη πόλη, πού είσαι, από λαό γεμάτη,
που το άγιο άλσος περιδιαβαίνει ο Φοίβος Απόλλων,
του προφήτη θεού; Πού είσαι εσύ, ωραία Αθήνα,
του Κέκροπα υπέροχο κάστρο, στολισμένο με υπερήφανους ναούς,
που με μεγάλους θόλους σε κολώνες που τείνουν προς τον ουρανό,
στηρίζονται, όμορφα λαξευμένες, κατανεμημένες σε ωραίες σειρές;
Αχ, οι ναοί γκρεμίστηκαν, γκρεμίστηκαν τα όμορφα αγάλματα, 
που από το κομμάτι του μαρμάρου με τα σοφά και επιδέξια χέρια
τα έκανε να ξεπροβάλλουν ο καλλιτέχνης, και πώς η βασική κολώνα
γκρεμίστηκε στην κύρια είσοδο· έτσι έπεσε και των ανδρών της Αχαΐας το θάρρος στα στήθη, το θάρρος εκείνο που κάνει τους θνητούς ομοίους με τους θεούς.
Ελλάς, δεν σε αναγνωρίζω! Παζαρεύουν δειλοί στην ψυχή άνδρες
για το κέρδος του χρυσού στις αγορές που είναι γεμάτες από κόσμο,
τα παιδιά σου, Ηρακλή! Και σκύβουν θεληματικά τον αυχένα 
κάτω από τον ζυγό της ντροπής, ο οποίος στους γενναίους είναι πιο μισητός,
από τον θλιβερό θάνατο και την μαύρη σκιά του Άδη.
[...]
Ω Ελλάς! Καημένη Ελλάς!
Ας επιτρεπόταν στις σκιές, τις σκοτεινές, την αξιαγάπητη ζωή
ξανά αναπνέοντας, να δουν ακόμη μία φορά του φωτοδότη Φοίβου
το αστέρι που λάμπει την ημέρα· 
[...]

Αυτά λοιπόν οι άνδρες. Όμως τώρα, εσείς γενναία παιδιά της Ύδρας,
ας οργανώσουμε τα στρατεύματα, στολισμένα με τα γυαλιστερά όπλα,
που στερήθηκαν για πολύ καιρό οι γενναίοι άνδρες. Οι ιερείς
προσφέρουν αγία θυσία στους αθανάτους Θεούς·
τα κεριά ήδη φέγγουν καθαρά,το θυμίαμα ανεβαίνει στον ουρανό,
και με ευλαβική προσευχή, τον άγιο σταυρό στα χέρια,
ευλογεί ο επίσκοπος τον λαό που συνωστίζεται γύρω από την όχθη,
γονατίζοντας  σε σιωπηλό κύκλο. Αφουγκράσου! Βροντώντας ανακοινώνουν από την θάλασσα
τρεις φορές την χαρούμενη πορεία τα βάραθρα που φέρνουν καταστροφές· 
δυνατά αντηχεί η φωνή των αρχηγών και υπόκωφο μουρμούρισμα
ακούγεται και πάλι στην θάλασσα!

Απόσπασμα από το ποίημα "Die Hydrioten" (Οι Υδραίοι) του Γερμανού ποιητή Ερνστ Γκρόσσε, από το βιβλίο "Ο γερμανόφωνος φιλελληνισμός μέσα από την ποίηση", εκδ. Κυρομάνος)


Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Ο Χίτλερ και η Ελλάδα



Μια σε βάθος παρουσίαση των σχέσεων του Χίτλερ με την Ελλάδα και τους Έλληνες στα χρόνια της εξουσίας του, πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η γνώμη του για Έλληνες πολιτικούς και καλλιτέχνες. Ήθελε να ζήσει στην Ελλάδα όταν θα έπαιρνε σύνταξη! Ποιοι Έλληνες βρίσκονταν στον στενό κύκλο του. Τα ταξίδια του Γκαίμπελς και άλλων κορυφαίων στελεχών του ναζιστικού καθεστώτος στην Ελλάδα. Ποιοι Έλληνες πολιτικοί, συγγραφείς και καλλιτέχνες είχαν εκφράσει δημοσίως τον θαυμασμό τους στον Χίτλερ. Η "προστασία" του στο Άγιον Όρος. Μια συνομιλία του με Έλληνα υπουργό κ.ά. Η πρώτη εμφάνιση του "Mein Kampf" στο ελληνικό κοινό το 1936.
400 σελίδες, 100 φωτογραφίες, πολλά άγνωστα ντοκουμέντα.


Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Miguel Serrano - Ο Ερμητικός Κύκλος


Miguel Serrano 

«Ναι», είπε ο Γιουνγκ ήσυχα και στοχαστικά, «και υποθέτω ότι αυτή ακριβώς η έλλειψη της προσωπικότητας είναι που κάνει την Ανατολή να δέχεται με τόσο μεγάλη ευκολία συλλογικά συστήματα όπως ο κομμουνισμός και θρησκευτικά συστήματα όπως ο Βουδισμός, τα οποία στοχεύουν, πάνω απ’ όλα, στο να εκμηδενίσουν την ιδέα της προσωπικότητας…»
    Όπως και τις άλλες φορές, η ώρα πέρασε γοργά και χωρίς να το καταλάβω. Αλλά είδα τις απογευματινές σκιές να πέφτουν έξω από το παράθυρο και φοβήθηκα να μην τον κουράσω. Πριν φύγω, ωστόσο, ήθελα να πω ένα ακόμη πράγμα:
    «Λίγο καιρό πριν, όταν γευμάτιζα με τον Έσσε, τον ρώτησα πώς γινόταν να έχω την καλή τύχη να κάθομαι μαζί του στο τραπέζι του• κι εκείνος μου είπε ότι δεν ήταν μια απλή σύμπτωση, αφού μόνο οι σωστοί προσκεκλημένοι έρχονταν εκεί. Μίλησε για τον Ερμητικό Κύκλο».
    Ο Γιουνγκ χαμογέλασε ελαφρά και είπε: «Αυτό είναι αλήθεια• ο νους έλκει τον νου. Μόνο οι σωστοί έρχονται, και κατευθυνόμαστε από το Ασυνείδητο, διότι το Ασυνείδητο γνωρίζει».

Απόσπασμα από το βιβλίο ''Ο Ερμητικός Κύκλος'' του Miguel Serrano
  


Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι… των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι


 


Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!

Κωστής Παλαμάς

thulebooks.gr


Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου ''Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα''



Είναι παλιά σας συνήθεια να ξεκάνετε 
τους καλούς συγγραφείς 
Έζρα Πάουντ

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1945, στο Φρούριο Montrouge στο Παρίσι, στρατιώτες δένουν σε έναν ξύλινο πάσσαλο έναν νέο άνδρα 35 ετών, που έχει καταδικασθεί σε θάνατο για «συνεργασία με τους Γερμανούς». Το εκτελεστικό απόσπασμα ετοιμάζεται. Ο άνδρας δεν δέχεται να του δέσουν τα μάτια. Το είχε υποσχεθεί στον εαυτό του: θα προσπαθούσε να κοιτάξει τον Θάνατο κατάματα. Όπως και τον Ήλιο… Χαμογελάει. Οι στρατιώτες φαίνονται να τα ’χουν χαμένα. Η ευγενική του μορφή είναι ικανή να τους αφοπλίσει. Τους φωνάζει: «Κουράγιο». Κοιτάζει ψηλά. Τον ήλιο; Τον θάνατο; Τις τελευταίες του λέξεις τις φυλάει για την πατρίδα του: «Ζήτω η Γαλλία!» Μια ριπή σφραγίζει το τέλος τής σύντομης ζωής του. Είναι 9.38 το πρωί. 

Οι εκτελέσεις συνηθίζονταν εκείνον τον καιρό. Ήταν η εποχή της «Κάθαρσης», της περιόδου δολοφονιών, βασανισμών, βιασμών, λεηλασιών και κάθε είδους φρικαλεοτήτων, που ακολούθησε την απομάκρυνση του γερμανικού στρατού από το Παρίσι και την είσοδο των συμμαχικών δυνάμεων. Η «Κάθαρση» συναγωνιζόταν σε θηριωδίες την εποχή της Τρομοκρατίας της Γαλλικής Επανάστασης. Τα θύματα ήταν Γάλλοι που είχαν στηρίξει το νόμιμο καθεστώς Βισύ, και είχαν υποστηρίξει άμεσα ή έμμεσα τους Γερμανούς ή, απλώς, είχαν τηρήσει ουδέτερη στάση. Αυτοί ονομάζονταν collaborateurs, συνεργάτες, δηλαδή συνεργάτες του εχθρού. Φυσικά, ανάμεσά τους κατά καιρούς παρεισέφρεαν και διάφοροι καιροσκόποι, τύποι που συνεργάζονται με όποιον έχει την εξουσία, αδιακρίτως. Αλλά η πλειονότητα ήταν απλοί Γάλλοι πατριώτες, όπως συνέβη σε κάθε χώρα που κατά τον Β΄Ππ πέρασε στην επιρροή των Γερμανών. 

Πάντως, ο νέος άνδρας που εκτελέστηκε εκείνο το πρωινό τού Φεβρουαρίου δεν ήταν ένας απλός Γάλλος πατριώτης. Ήταν ένα μεγάλο όνομα των γαλλικών γραμμάτων, ο πιο χαρισματικός λογοτέχνης και κριτικός της εποχής του ─όπως ακόμη και ιδεολογικοί αντίπαλοί του παραδέχθηκαν─, πολυτάλαντος, που είχε να προσφέρει πολλά στη Γαλλία και στην Ευρώπη. Παρά την προσπάθεια που γίνεται μετά τον θάνατό του να παρουσιαστεί ως ένας απλός πατριώτης, η αλήθεια, είτε αρέσει είτε όχι, είναι ότι ήταν ένας συνειδητός Εθνικοσοσιαλιστής, ο οποίος πίστεψε πραγματικά στη συνεργασία με τους Γερμανούς, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς προσωπικά οφέλη. Στην collaboration είδε την ελπίδα για ευρωπαϊκή αναγέννηση αλλά και τη σωτηρία της πατρίδας του. Εξάλλου, ποτέ δεν αρνήθηκε την πίστη του αυτή, ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές. Ανήκε στην ομάδα εκείνη των πνευματικών ανθρώπων, των «καταραμένων», στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο, που πήραν θέση υπέρ του Άξονα για ιδεολογικούς λόγους (Έζρα Πάουντ, Κνουτ Χάμσουν, Σελίν, Ντριε λα Ροσέλ, Σίτσα Καραϊσκάκη, Μάρτιν Χάιντεγκερ, Μιγκέλ Σερράνο κ.ά.). Καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί, όπως είπε ο πρόεδρος του «δικαστηρίου» που τον δίκασε, «τα άρθρα του ήταν πιο επικίνδυνα για την Αντίσταση από ένα τάγμα της Βέρμαχτ». Αυτή ήταν η επίσημη άποψη, η άποψη των νικητών. «Εκτελέστηκε από τους Γάλλους γιατί έδειξε στη χώρα του τον δρόμο της Νέας Ευρώπης» (Romualdi). Αυτή ήταν η άποψη των ηττημένων. 

Ο νέος άνδρας που εκτελέστηκε δεν κρυβόταν, ενεργούσε ανοιχτά, «είχε θάρρος λιονταριού». Έδινε χρώμα στη ζωή των γύρω του, σκόρπιζε ζεστασιά σαν τον ήλιο του Νότου, απ’ όπου καταγόταν. Ήταν ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ.



Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Ο Ερμητικός Κύκλος



Πρόλογος
(του συγγραφέα για την έκδοση του 2002)

    Πενήντα χρόνια έχουν περάσει ―μισός αιώνας― από τότε που έφτασα στην Ευρώπη για πρώτη φορά. Αναζητούσα τον Έρμαν Έσσε και ήμουν πολύ νέος. Τη συγκίνησή μου από αυτή τη συνάντηση διηγούμαι σ’ αυτό το βιβλίο. Θαύμα, σύμπτωση, συγχρονισμός. Μετενσάρκωση, ίσως…

    Είκοσι χρόνια αργότερα, έζησα στην οικία Καμούτσι (Camuzzi), την ίδια όπου είχε μείνει ο Έσσε, για άλλα τόσα περίπου χρόνια. Το κρεβάτι τού συγγραφέα, τα έπιπλα της βιβλιοθήκης του, η κουζίνα του, το τζάκι, ο καθρέφτης και το παράθυρο του Κλίνγκσορ. Η λίμνη του Λουγκάνο και το βουνό Σαν Σαλβατόρε… Αναμνήσεις, τίποτε άλλο παρά αναμνήσεις, γιατί όλοι είχαν φύγει, είχαν χαθεί. Κι αυτή, ακόμη, η δεσποινίς Καμούτσι, της οποίας το πρόσωπο έχω εδώ μπροστά μου, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές.

    Μου λείπει το ότι τότε όλα ήταν δυνατά. Ένας νέος άγνωστος συγγραφέας που είχε έρθει από την άκρη του κόσμου, από μία χώρα με «μοναχικό όνομα»* (Χιλή)  έγινε δεκτός από τον Έρμαν Έσσε και στη συνέχεια από τον Καρλ Γιουνγκ, οι οποίοι τον έκαναν φίλο τους και του εκμυστηρεύθηκαν πράγματα που σε κανέναν άλλο δεν είχαν πει• μάλιστα, ο Έσσε κάποτε δημοσίευσε στη μεγαλύτερη εφημερίδα της Ελβετίας μία επιστολή που του είχα στείλει εγώ, για τον θάνατο του μεγάλου ψυχολόγου. Ενώ ο Γιουνγκ προλόγισε το βιβλίο μου «Οι επισκέψεις της Βασίλισσας του Σαβά» όπου για πρώτη φορά «προτείνει» ότι τα αρχέτυπα δεν είναι προϊόντα του Ασυνειδήτου (Συλλογικού), αλλά προέρχονται από το Υπερσυνειδητό (είναι, δηλαδή, αυτόνομοι θεοί). Αναφερόμενος στο βιβλίο μου, που προλόγισε, γράφει: «σ’ αυτό γνωστές αρχετυπικές μορφές είναι ευδιάκριτες, αλλά αρκετά διαφορετικές από τα αυθόρμητα προϊόντα του ασυνειδήτου στα οποία είμαι συνηθισμένος».

    Λίγο πριν από τον θάνατό του, ο Κ. Γκ. Γιουνγκ μου έστειλε μία χειρόγραφη επιστολή με την ιδεολογική του διαθήκη, η οποία τώρα βρίσκεται στο Ινστιτούτο Γιουνγκ, στη Ζυρίχη. Μου εξομολογήθηκε ότι θα ήταν πολύ κακό αν καταστρεφόταν ο θησαυρός του (η εμπειρία της ζωής του) με τον οποίο «θα μπορούσε ακόμη και να φωτίσει το σκοτάδι του Δημιουργού».

    Τώρα είμαι ο μόνος στον κόσμο που κρατά «αυτούς τους θησαυρούς», προσπαθώντας να φωτίσω το σκοτάδι των ανθρώπων γύρω μας. Και είμαι εδώ, τώρα, «μόνος σαν ένα βουνό, να επαναλαμβάνω τα λόγια αυτά…» 


Μιγκέλ Σερράνο
Σαντιάγκο, Χιλή, 2002

 * ΣτΜ: Στην τοπική διάλεκτο το όνομα της χώρας σημαίνει «εκεί που τελειώνει η γη»



Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Ο Γώγος Μπακόλας και η φλόγα του ΄21 στην Ήπειρο και τη Δυτική Στερεά Ελλάδα



Γεννήθηκε το 1751 στη Σκουληκαριά Άρτας . Το ‘21 ήταν εβδομηντάρης περίπου. Ήταν σεβαστός από όλους για τη φρονιμάδα, την παλικαριά του αλλά και εμπειρία της ηλικίας του. Στην πολιορκία και είσοδο στην Άρτα το φθινόπωρο του 1821  πήγαινε μπροστά από όλους. 
Κλεφταρματολός του  Ραδοβυζίου  και του Βάλτου για πολλά χρόνια υπό τον Γιαννάκη  Κοντογιάννη, ορίζεται αρματολός Ραδοβυζίου και Τζουμέρκων επίσημα  από  το 1805. Μαθαίνει από τους πρώτους τα μυστικά της Φιλικής Εταιρίας και την άνοιξη του ‘21 πρωτοστατεί στην επανάσταση της περιοχής, που ξεκίνησε το Μάη με τη συγκέντρωση των οπλαρχηγών της Άρτας και του Βάλτου στο Βουργαρέλι. Διευθύνει με μαεστρία τα ένοπλα σώματα και πρωτοστατεί στις μάχες του Μακρυνόρους, του Πέτα, της Πλάκας των Τζουμέρκων και ιδιαίτερα του Σταυρού Θεοδωριάνων. Ανακόπτει την προσπάθεια εισβολής των Τούρκων στη δυτική Ελλάδα και η επανάσταση εδραιώνεται σε Δυτική Στερεά και Πελοπόννησο.
Το Φεβρουάριο του 1822 η γερουσία Δυτικής Ελλάδας τον ονομάζει χιλίαρχο. Τον Ιούνιο του 1822  γίνεται η εκστρατεία του Μαυροκορδάτου προς την Ήπειρο για 
βοήθεια του Σουλίου και κατάληψη της Άρτας..

«Όμως προτιμιέται και δοξάζεται ο Γώγος ο αθάνατος. Δεν στοχάζεται θάνατον αυτός ο αγαθός πατριώτης. Θε, συχώρεσε την ψυχή του, και συ, πατρίδα, να τον μακαρίζης όσο είσαι πατρίδα ελεύτερη».
«Ήτανε πολλά άξιος  και γενναίος ο Γώγος  και τυχερός εις τον πόλεμον και με πολύ κουμάντο».
«Ήταν τίμιος άνθρωπος και γενναίος πατριώτης κι’ αγαθός. Αρρώστησε σε κάμποσον καιρόν κι’ από την πίκρα του απέθανε. Η πατρίς χάριτες χρωστάγει εις αυτόν τον γενναίο άντρα». 
«Τέτοιους αξιωματικούς θέλει η Κυβέρνησή μας να λευτερώση την πατρίδα, νέους, τους παλιούς σκότωμα. Μπεζέρισαν ν’ ακούνε Γώγο με ογδοήντα ένα άνθρωπον να βαστάξη έξι χιλιάδες και να γιομίση ο τόπος σκοτωμένους».
Μακρυγιάννης   
«Όπου Γώγος εκεί και νίκη»



Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

ΠΕΡΣΑΙ



Το έργο του Αισχύλου Πέρσαι είναι όπως κι οι Ικέτιδες μια λυρική τραγωδία που έγραψε ο ποιητής στα 50 του χρόνια για να εξυμνήσει τη νίκη των Ελλήνων στη Σαλαμίνα. Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι είναι το πιο παλιό του δράμα. Η τραγωδία διαδραματίζεται στα Σούσα όπου φτάνει ο Άγγελος απ’ την Ελλάδα και διηγείται στη βασίλισσα Άτοσσα, τη μητέρα του βασιλιά και τον Χορό που αποτελείται απ’ τους πιο επιφανείς γέροντες του Περσικού Κράτους, την ήττα του πολυάριθμου στρατού. Στο τέλος παρουσιάζεται κι ο ίδιος ο Ξέρξης ντυμένος με κουρέλια, χωρίς συνοδούς, θλιμμένος, αλλόφρονας, ταπεινωμένος, τελείως διαφορετικός από τότε που ξεκίνησε να θρηνεί παράφορα την ήττα. Το τέλος της τραγωδίας αποτελεί Κομμός που μαζί με τον Χορό φανερώνει την απόγνωση του καταρρακωμένου βασιλιά. Το εθνικό πνεύμα που εκπέμπει όλο το δράμα κι η ολοζώντανη περιγραφή του Πέρση Αγγέλου της ελληνικής νίκης, συγκινούν την ψυχή των Ελλήνων κι εξάπτουν το αίσθημα της φιλοτιμίας τους.


Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Συμπόσιον



Μετάφραση Ιωάννη Συκουτρή

Όχι χωρίς ιδιαιτέραν συγκίνησιν παραδίδω εις την δημοσιότητα την παρούσαν έκδοσιν του Συμποσίου. Είναι ο πρώτος τόμος σειράς εκδόσεων, η οποία, ιδρυθείσα κατά το έτος της 100ετηρίδος του Αδαμαντίου Κοραή, του μεγάλου αρχηγέτου των νεωτέρων Ελλήνων φιλολόγων, πραγματοποιεί ό,τι είναι, ό,τι πρέπει να είναι το όνειρον κάθε Έλληνος φιλολόγου, δια τον οποίον η Αρχαιότης είναι κάτι περισσότερον παρά επάγγελμα. Και είναι το πρώτον βιβλίον, το οποίο τολμώ να παρουσιάσω εις ευρυτέραν δημοσιότητα ένα δείγμ' από τον τρόπον, που εκατάλαβα και αγάπησα ως τώρα τον Πλάτωνα. Τώρα που το βλέπω τυπωμένον, αισθάνομαι, μακράν από κάθε συμβατικήν μετριοφροσύνην, τας ατελείας του· περισσοτέρας θα εύρουν άλλοι. Ας μη μου αρνηθούν τουλάχιστον την αγάπην εις το έργο μου.

Το μεγάλο έργο του Ιωάννη Συκουτρή. Περιέχει το αρχαίο κείμενο και το κριτικό υπόμνημα (κατά την έκδοση Ι. Συκουτρή), μετάφραση, ευρύ ερμηνευτικό σχολιασμό και την εκτεταμένη εισαγωγή, η οποία, την εποχή της πρώτης κυκλοφορίας του έργου, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και έκτοτε παραμένει ένα από τα πιο πολυσυζητημένα σημεία της ελληνικής φιλολογικής επιστήμης. Σε επίμετρο, κείμενο του εκδότη για την ιστορία των εκδόσεων της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας και τη σημασία ενός τέτοιου εγχειρήματος στην εποχή μας.


Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών



Μπορώ ήδη να σας αναγγείλω ότι είμαστε κοντά στο σκοπό. Με λίγο ακόμη δρόμο ο κύκλος του Συμβολικού Φιδιού (ο οποίος παριστάνει το λαό μας) θα κλείσει. Και όταν ο κύκλος αυτός κλείσει, όλα τα κράτη της Ευρώπης θα ασφυκτιούν.. 

Οι λαοί είναι δέσμιοι της βαριάς εργασίας περισσότερο απ' όσο τους δέσμευε η αιχμαλωσία και η δουλεία. Μπορούσε κανείς να απελευθερωθεί από την αιχμαλωσία και τη δουλεία κατά τον ένα ή άλλο τρόπο. Μπορούσε κανείς να προσαρμοστεί σ'αυτές, αλλά δεν μπορεί ν'απαλλαγεί από την αθλιότητά του. Τα δίκαια τα οποία έχουμε εγγράψει στις νομοθεσίες είναι εικονικά, για τις μάζες, και όχι πραγματικά. Όλα αυτά τα υποτιθέμενα "δίκαια του λαού" δεν βρίσκονται παρά στη φαντασία. Δεν είναι ποτέ πραγματοποιήσιμα. Τι σημαίνει για το φτωχό εργάτη, τον κυρτωμένο από την επίμοχθη εργασία του, τον συντετριμμένο από την τύχη του, το δικαίωμα που έχει δοθεί στους εφημεριδογράφους να γράφουν κάθε είδους ανοησία και ταυτόχρονα πράγματα σοβαρά, αφού οι φτωχοί δεν έχουν κανένα όφελος απ΄τη νομοθεσία τους παρά τα άθλια ψιχία τα οποία τους ρίχνουμε από το τραπέζι μας, σε αντάλλαγμα ευνοϊκής ψήφου στα παραγγέλματα μας, στα όργανά μας, στους πράκτορές μας:

Τα δημοκρατικά δικαιώματα γι'αυτούς τους κακόμοιρους είναι πικρή ειρωνεία: η ανάγκη σχεδόν καθημερινής εργασίας δεν τους επιτρέπει να τ'απολαύσουν. Απεναντίας, μάλιστα, τους αφαιρούν την εγγύηση σταθερού και ασφαλούς κέρδους, αναγκάζοντάς τους να εξαρτώνται από τις απεργίες των πατρώνων ή των συντρόφων τους..

Θα εμφανιστούμε σαν απελευθερωτές του εργάτη από αυτόν το ζυγό, όταν θα του προτείνουμε να μπει στις τάξεις των σοσιαλιστών, των κομμουνιστών, των αναρχικών, τους οποίους υποστηρίζουμε πάντοτε υπό το πρόσχημα της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών του κοινωνικού μασονισμού μας..

Θυμηθείτε τη Γαλλική Επανάσταση την οποία αποκάλεσαν "Μεγάλη". Τα μυστικά της προετοιμασίας της μας είναι πολύ γνωστά. γατί η επανάσταση αυτή υπήρξε έργο δικό μας.
Από τότε εξαπατούμε το λαό για να απαρνηθεί ακόμα κι εμάς, προς όφελος του βασιλιά-δεσπότη της Σιών, το οποίο προετοιμάζουμε για τον κόσμο.


Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ



«...Κατά την αντίληψη των Ελλήνων, η μουσική τους ασκούσε άμεση επιρροή στον χαρακτήρα, ήταν ένα μέσον χαλιναγωγήσεως των παθών και καθοδηγήσεως του ανθρώπου στο μέτρο και στη φρόνηση. Ως παράδειγμα της εξευγενιστικής επιδράσεως της μουσικής, ο Αριστοτέλης αναφέρει τη μεγαλειώδη επίδραση των ασμάτων του Ολύμπου, τα οποία ενθουσίαζαν τις ψυχές και αφύπνιζαν ηθικά συναισθήματα. Η μουσική ήταν η μητέρα όλων των αρετών...

Ο Πλάτων πίστευε ότι μία καινοτομία στη μουσική, μία μεταρρύθμιση των μουσικών νόμων θα είχε ως αναγκαία συνέπεια την ανατροπή του πολιτειακού συστήματος...»

Περιεχόμενα

Σημείωμα του εκδότη
Αντί προλόγου: Μουσική και Πολιτισμός του Ρίχαρντ Στράους
Η μουσική στην Αρχαία Ελλάδα Α΄
Η μουσική στην Αρχαία Ελλάδα Β΄


Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Εμαυτόν και μετά απάντων



Το μυθιστόρημα αυτό είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης και ενδελεχούς μελέτης των ιστορικών δρωμένων της περιόδου στην οποία εκτυλίσσεται. Παρόλο που κάποιοι εκ των χαρακτήρων του παρόντος έργου καθώς και οι διάλογοι με τους οποίους πλαισιώνονται είναι προϊόν της φαντασίας του συγγραφέα, εντούτοις δεν παύουν να κινούνται λογοτεχνικά μέσα στην απτή πραγματικότητα εκείνης της εποχής. Ενδυμασία, οπλισμός, ρυμοτομία οικοδομικών συγκροτημάτων, συμπεριφορές, γεγονότα, μάχες, πρόσωπα, καταστάσεις και, γενικότερα, η πλειονότητα των πεπραγμένων που περιγράφονται αντλήθηκαν από την επισταμένη και κοπιώδη μελέτη τής εν λόγω ιστορικής περιόδου, συμβάλλοντας στην εξέλιξη της πλοκής του μυθιστορήματος.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αθήνα, 501 π.Χ.

Ο Κλεομήδης, ο γιος του ισχυρού Αθηναίου αριστοκράτη Ιππονίκου, επιστρέφει στην Αθήνα μετά την ολοκλήρωση της δωδεκαετούς σκληρότατης μαθητείας του στο σύστημα εκπαιδεύσεως παίδων, τη Σπαρτιατική Αγωγή. Θεωρώντας ότι το τρομακτικότερο μέρος του βίου του έχει παρέλθει, ενσωματώνεται στην πολιτικοστρατιωτική κοινωνική δομή των Αθηνών αντιλαμβανόμενος ότι η ζωή στην Πόλη αυτή τού επιφυλάσσει αναπάντεχα βίαιες εξελίξεις.

Ακολουθεί η εκπαίδευσή του στην «Εταιρεία», το διετές στρατιωτικό πρόγραμμα των εφήβων, όπου λαμβάνει τη σκληρότατη εκπαίδευση του Αθηναίου οπλίτου. Κατόπιν αυτού, εντάσσεται στην κοινωνία της Πόλεώς του, ελισσόμενος γύρω από καταστάσεις βίας, υπόγειων ενεργειών και δολιότητος και μετέχοντας στη μαχητική αντιμετώπιση κάθε εχθροπραξίας που επιχειρούν εναντίον των Αθηνών οι έξωθεν αλλά και οι εκ των ένδον εχθροί της Πατρίδος του.

Η φιλία, η συντροφικότητα αλλά, κυρίως, η αγάπη επεμβαίνουν με σφοδρότητα στη ζωή του, κατευθύνοντας την πορεία της. Στην πεδιάδα του Μαραθώνος δοξάζεται, αλλά στο πεδίο της μάχης του έρωτα συντρίβεται ολοκληρωτικά!

Αναρριχάται στην ηγεσία της Πόλεως, κινούμενος ανάμεσα στις αμφίρροπες καταστάσεις και τις εσωτερικές έριδες που επιβάλλουν οι ισχυρότεροι πολιτικοί άνδρες της εποχής του. Σύντομα, ο περσικός κίνδυνος κάνει ξανά τη φρικαλέα εμφάνισή του∙ όμως, τώρα πλέον η ορμητική φάλαγγα οπλιτών αντικαθίσταται από το φονικό έμβολο της Τριήρους. Οι Αθηναίοι, «Ελλήνων Προμαχούντες», όπως πάντα, δεν υπολογίζουν κανέναν κίνδυνο και χωρίς δεύτερη σκέψη διατάσσουν άμεση έφοδο, αυτή τη φορά όχι από το σταθερό πεδίο του Μαραθώνος, αλλά πάνω από τα «Ξύλινα Τείχη»...


Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Ο θάνατος του Αρθούρου



Ο Αρθούρος, ο Λάνσελοτ, ο Μέρλιν, η βασίλισσα Γκουίνεβιαρ, το Εξκάλιμπερ, η Κυρά της Λίμνης, ο Τρίστραμ και η Ιζόλδη, οι μονομαχίες, οι ηρωισμοί, οι δολοπλοκίες, η γενναιότητα - και φυσικά η προδοσία… Μαζί τους, το πλήθος των ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης, οι φυσικοί και υπεργήινοι εχθροί τους, τα πάθη και οι έρωτες, το θρυλικό Γκράαλ… και μια ολόκληρη εποχή που κανείς μας δεν πρόκειται να ζήσει πια, έξω από τις σελίδες ετούτου του αθάνατου κειμένου.