Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

ΠΛΑΤΩΝ - ΦΑΙΔΩΝ



Ο φιλοσοφικός αυτός διάλογος είναι η αποτύπωση από τον Πλάτωνα των τελευταίων στιγμών της ζωής του φιλοσόφου Σωκράτη, που ατάραχος αντιμετωπίζει το βιολογικό τέλος του έχει συνείδηση των ενεργειών της μακρόχρονης ζωής του και είναι βέβαιος για τον εαυτό του και για όσους ενωτίζονται τα προσωπικά κατασταλάγματά του, ότι η φιλοσοφία είναι «μελέτη θανάτου» οι συζητητές του Σωκράτη έχουν μια ιδιότυπη «χαρμολύπη»: στερεύει για εκείνους η πηγή που τους προβλημάτιζε, αλλ’ έχουν εμποτισθεί με γόνιμη ύλη για αυτοδύναμη πορεία. 

Έδωσαν στο Φαίδωνα τον υπότιτλο "περί ψυχής", μα στην πραγματικότητα το έργο αυτό πολύ απέχει από το να εκφράζει το σύνολο των απόψεων του Πλάτωνα για την ψυχή. Μάλιστα βασικές απόψεις του θέματος δε θίγονται καν στο "Φαίδωνα". Αν λοιπόν περιοριζόμουν στο να εκθέσω μόνο όσα υποστηρίζονται στο διάλογο αυτό, θα έδινα μια εντελώς αποσπασματική, ελλιπή και σε πολλά παραπλανητική εικόνα, εφόσον το φιλόσοφο τον απασχολούσαν διαρκώς η φύση, οι ιδιότητες και η τύχη της ψυχής, και οι σχετικές αντιλήψεις του διαφοροποιούνταν συνεχώς, από τη νεανική "Απολογία" και τον "Κρίτωνα" ως τον ώριμο "Τίμαιο" και τους γεροντικούς "Νόμους". Γι' αυτό θα επεκταθώ στο σύνολο του πλατωνικού έργου. Σχολαστική κατά παράγραφο ανάλυση των απόψεων που εκτίθενται στο Φαίδωνα δεν έκρινα σκόπιμο να κάνω, εφόσον όλα τα ουσιαστικά εκτίθενται στην εργασία που ακολουθεί.

Αποφάσισα εξάλλου να κάνω μια ευρύτατη επισκόπηση των βασικών αντιλήψεων περί ψυχής στους Έλληνες, αρχίζοντας από τον Όμηρο, ώστε να γίνει φανερό από πού άντλησε ο Πλάτων, με ποιους συμφώνησε, σε τι διαφοροποιήθηκε και ποιους αντικρούει.




Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Το τέλος - Γερμανία 1944-1945



Οι τελευταίοι μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν εφιαλτικοί για την Ευρώπη. Είχε φτάσει το τέλος του Τρίτου Ράιχ αλλά και το τέλος του ίδιου του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Σε αυτό το αποκαλυπτικό νέο βιβλίο του, ο Ian Kershaw περιγράφει την περίοδο από την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, τον Ιούλιο του 1944, μέχρι τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας τον Μάιο του 1945.

Προσπαθεί να καταλάβει τι ωθούσε τη Γερμανία να συνεχίζει να πολεμά... Σε κάθε μεγάλο πόλεμο στο παρελθόν όταν η ήττα διαφαινόταν απειλητική για τη μία πλευρά, οι κυβερνώντες επιδίωκαν μια συμφωνία με τους νικητές. Στη Γερμανία του Χίτλερ, αυτό δεν συνέβη ποτέ και το καθεστώς ξεριζώθηκε από πόλη σε πόλη, σε μια θηριωδία χωρίς προηγούμενο.


Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα



Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ ήταν ένας μεγάλος Γάλλος μυθιστοριογράφος, κριτικός, ποιητής και δημοσιογράφος, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς, ακόμη και ιδεολογικούς αντιπάλους του, ο μεγαλύτερος λογοτέχνης της εποχής του στη Γαλλία. Εκτελέστηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1945 ως collaborateur, εξαιτίας των πολιτικών απόψεων και ιδεών, τις οποίες εξέφραζε στα άρθρα του. Για πρώτη φορά μεταφράζονται στα ελληνικά βασικά πολιτικά άρθρα του, από αυτά για τα οποία δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε, διότι θεωρήθηκαν «πιο επικίνδυνα από ένα τάγμα της Βέρμαχτ». Η μετάφραση έγινε απευθείας από τα άρθρα που είχαν δημοσιευθεί στην εφημερίδα JE SUIS PARTOUT, και όχι από μεταγενέστερες εκδόσεις στις οποίες υπήρξαν κάποιες περικοπές. Σ’ αυτά η πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα του Μπραζιγιάκ αποκαλύπτεται χωρίς αμφιβολίες και χωρίς περιθώρια για υποκειμενικές ερμηνείες ή παρερμηνείες. Πέρα από αυτή την ιστορική σημασία τους, τα άρθρα είναι σημαντικά και ως πολιτικά καθ’ εαυτά, με τις απαιτήσεις αλλά και τις λύσεις που προβάλλουν. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη συγκλονιστική μαρτυρία του Μπραζιγιάκ από την επίσκεψή του στο Κατύν, προκειμένου να καλύψει δημοσιογραφικά το γεγονός της ανακάλυψης των ομαδικών τάφων.

Επιπροσθέτως, μέσα από τα άρθρα, τις σημειώσεις και τον πρόλογο ξετυλίγεται η ατμόσφαιρα της εποχής, η collaboration, το κράτος του Βισύ, αλλά και η δίωξη και η καταδίκη του Μπραζιγιάκ. Στο βιβλίο περιέχεται και το σημείωμα που έγραψε λίγο πριν πεθάνει, καθώς επίσης και η διήγηση, από τον δικηγόρο του Ζακ Ιζορνί που ήταν μαζί του, της τελευταίας ώρας της ζωής του ως και την εκτέλεσή του.

Η Γαλλία δεν έχει σταματήσει να ασχολείται με τον Μπραζιγιάκ, τα βιβλία του πωλούνται, άλλα γράφονται γι’ αυτόν, όπως και άρθρα σε εφημερίδες, και κάθε αναφορά στο όνομά του ξεσηκώνει πλήθος διαφορετικών αντιδράσεων, αναστατώνει και διχάζει τη Γαλλία.



Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Η έννοια του εχθρού



Καρλ Σμιτ (Carl Schmitt) 

«[…] Εχθρός δεν είναι λοιπόν ο ανταγωνιστής ή ο αντίπαλος γενικά. Εχθρός δεν είναι επίσης ο ιδιωτικός αντίπαλος τον οποίο μισεί κανείς με αισθήματα αντιπάθειας. Εχθρός είναι μόνο μια, τουλάχιστον ενδεχομένως, δηλαδή κατά πραγματική δυνατότητα, μαχόμενη ολότητα ανθρώπων η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια άλλη ακριβώς τέτοια ολότητα. Εχθρός είναι μόνο ο δημόσιος Εχθρός, διότι καθετί το οποίο αναφέρεται σε μια τέτοια ολότητα ανθρώπων, ιδίως σε έναν ολόκληρο λαό, γίνεται έτσι δημόσιο. 

[…] Αν εκλείψει αυτή η διάκριση (εννοεί μεταξύ Φίλου κι Εχθρού, βασικές έννοιες της πολιτικής θεωρίας του Σμιτ), τότε εκλείπει η πολιτική ζωή εν γένει. Ένας λαός δεν έχει κατά κανένα τρόπο την επιλογή να αποφύγει με εξορκιστικές διακηρύξεις αυτή τη μοιραία διάκριση. Αν ένα μέρος του λαού δηλώσει ότι δεν γνωρίζει πλέον κανέναν Εχθρό, τότε, ανάλογα με την κατάσταση των πραγμάτων, θέτει εαυτόν με το μέρος των Εχθρών και τους βοηθά, αλλά έτσι δεν καταργείται η διάκριση Φίλου και Εχθρού. Αν οι πολίτες ενός κράτους δηλώσουν για τους εαυτούς τους ότι προσωπικά δεν έχουν κανέναν Εχθρό, τότε αυτό δεν έχει τίποτα να κάνει με το ζήτημα, διότι ένας ιδιώτης δεν έχει κανέναν πολιτικό Εχθρό· με τέτοιες δηλώσεις μπορεί το πολύ πολύ να θέλει να πει ότι θέτει εαυτόν εκτός της πολιτικής ενότητας, στην οποία ανήκει καθ’ ύπαρξιν, και ότι θέλει πλέον να ζήσει μόνο ως ιδιώτης. Θα ήταν περαιτέρω πλάνη να πιστέψει κανείς ότι ένας μεμονωμένος λαός θα μπορούσε διά μιας δήλωσης φιλίας προς όλο τον κόσμο ή διά ενός εθελούσιου αφοπλισμού να εξαφανίσει τη διάκριση μεταξύ Φίλου και Εχθρού. Με αυτό τον τρόπο δεν αποπολιτικοποιείται ο κόσμος και δεν μετατίθεται σε μια κατάσταση απόλυτης ηθικής, απόλυτης δικαιότητας ή απόλυτης οικονομικότητας. Αν ένας λαός φοβάται τους κόπους και τον κίνδυνο της πολιτικής του ύπαρξης, τότε θα βρεθεί ένας άλλος λαός ο οποίος θα τον απαλλάξει από αυτούς τους κόπους, αναλαμβάνοντας την «προστασία του απέναντι σε Εξωτερικούς Εχθρούς» και έτσι και την πολιτική εξουσία· ο προστάτης καθορίζει τότε τον Εχθρό, δυνάμει της αιώνιας συνάρτησης προστασίας και υποταγής. 

[…]» Από το βιβλίο του Καρλ Σμιτ, Η έννοια του Πολιτικού, εκδ. Κριτική, μετάφραση Αλίκη Λαβράνου



Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

ΚΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΦΥΛΕΣ



…Όπως όλοι οι ιεροί θεσμοί, το σύστημα της κάστας βασίζεται στην ίδια τη φύση των πραγμάτων ή ακριβέστερα, σε μια όψη της, και συνεπώς σε μια πραγματικότητα που, υπό ορισμένες περιστάσεις, δεν μπορεί παρά να εκδηλωθεί. Αυτό ισχύει εξίσου και για την άλλη όψη, που αναφέρεται στην ισότητα των ανθρώπων ενώπιον του Θεού. Εν ολίγοις, για να δικαιώσουμε το σύστημα της κάστας αρκεί να θέσουμε της εξής ερώτηση: υπάρχει ποικιλία ως προς της ιδιότητες και την κληρονομικότητα; Αν ναι, τότε το σύστημα της κάστας αποτελεί μια δυνατότητα και είναι νομότυπο. Στην περίπτωση απουσίας καστικών διαχωρισμών, όπου έχει επιβληθεί από την παράδοση, το μόνο ερώτημα είναι: είναι οι άνθρωποι ίσοι, όχι απλά από την άποψη της ζωικής φύσης τους, το οποίο δεν αμφισβητείται εδώ, αλλά από την άποψη του τελικού προορισμού τους; Εφόσον κάθε άνθρωπος έχει μια αθάνατη ψυχή, αυτό είναι σίγουρο. Συνεπώς σε μια ορισμένη παραδοσιακή κοινωνία αυτή η οπτική μπορεί να υπερισχύσει της άλλης, για την οποία προέχει η διαφοροποίηση των ιδιοτήτων. Η αθανασία της ψυχής είναι η αξιωματική αρχή της θρησκευτικής «ισοπολιτείας», ακριβώς όπως ο ημι-θεϊκός χαρακτήρας του νου, και άρα της διανοητικής ελίτ, αποτελεί το αξίωμα του καστικού συστήματος…

…Ποιές είναι οι βασικές τάσεις της ανθρώπινης φύσης με τις οποίες συνδέονται οι κάστες, λιγότερο ή περισσότερο άμεσα; Θα μπορούσαν να προσδιοριστούν ως διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης της εμπειρικής πραγματικότητας. Με άλλα λόγια η βασική τάση στον άνθρωπο συνδέεται με τη συναίσθηση ή συνείδηση του τι είναι «πραγματικό». Για τον βραχμάνο – τον καθαρά διανοητικό, θεωρητικό και ιερατικό τύπο – πραγματικό είναι το αναλλοίωτο, το υπερβατικό. Ενδόμυχα δεν «πιστεύει» ούτε στη «ζωή» ούτε στη «γη». Κάτι μέσα του παραμένει ξένο στην αλλαγή και στην ύλη. Αυτή είναι η εσωτερική του προδιάθεση – που μπορεί να ονομαστεί και «εξιδανικευμένη ζωή» του – όποιες κι αν είναι οι προσωπικές αδυναμίες που την αμαυρώνουν. Ο ξατρίγια –ο «ιπποτικός» τύπος – κατέχει οξεία ευφυΐα που όμως στρέφεται περισσότερο προς τη δράση και την ανάλυση παρά προς τη θεωρία και τη σύνθεση. Η δύναμή του έγκειται ιδιαίτερα στον ισχυρό χαρακτήρα του. Αντισταθμίζει την επιθετικότητα της ενέργειάς του με τη γενναιοδωρία, και την παθιασμένη φύση του με την ευγένεια, τον αυτό-έλεγχο και το μεγαλείο της ψυχής. Γι’ αυτόν τον ανθρώπινο τύπο, πραγματική είναι η δράση, γιατί μέσω της δράσης καθορίζονται, μεταβάλλονται και ταξινομούνται τα πράγματα. Χωρίς δράση δεν υπάρχει ούτε αρετή, ούτε τιμή, ούτε δόξα. Ο ξατρίγια πιστεύει μάλλον στην αποτελεσματικότητα της δράσης παρά στο μοιραίο μιας δεδομένης κατάστασης. Περιφρονεί τη σκλαβιά των γεγονότων και ασχολείται μόνο με το καθορίζει την τάξη τους, να ξεκαθαρίζει το χάος, να κόβει Γόρδιους δεσμούς. Έτσι, όπως για το βραχμάνο όλα είναι μεταβλητά και ψεύτικα εκτός από το Αιώνιο και όσα συνδέονται με Αυτό (αλήθεια, γνώση, θεωρία, τελετουργία, Οδός), το ίδιο για τον ξατρίγια όλα είναι αβέβαια και περιφερειακά εκτός από τις σταθερές του ντάρμα (δράση, τιμή, αρετή, δόξα, ευγένεια) από το οποίο εξαρτώνται γι’ αυτόν όλες οι αξίες. Αυτή η οπτική μπορεί να μεταφερθεί στο θρησκευτικό πεδίο χωρίς καμμιά ουσιαστική αλλαγή ως προς την ψυχολογική της ποιότητα. 

 Για τον βαΐσια – τον έμπορο, τον χωρικό, τον χειροτέχνη, τον άνθρωπο που οι δραστηριότητές του είναι άμεσα συνδεδεμένες με υλικές αξίες όχι απλώς εκ των πραγμάτων και συμπτωματικά, αλλά δυνάμει της εσωτερικής φύσης του – πραγματικά είναι τα πλούτη, η ασφάλεια, η προκοπή και η ευμάρεια. Ενστικτωδώς στη ζωή του οι άλλες αξίες είναι δευτερεύουσες και ενδόμυχα δεν «πιστεύει» σ’ αυτές. Τα ιδανικά του περιορίζονται στο πεδίο της οικονομικής σταθερότητας, της υλικής τελειοποίησης της εργασίας και του κέρδους, όταν δε αυτά μεταφέρονται στο θρησκευτικό πεδίο διαμορφώνονται αποκλειστικά σε μια προοπτική συσσώρευσης αξίας εν όψει μιας μετά θάνατον εξασφάλισης. Εξωτερικά αυτή η νοοτροπία είναι ανάλογη με του βραχμάνου εξαιτίας του στατικού και ειρηνικού χαρακτήρα της. Απομακρύνεται όμως πολύ τόσο από τη νοοτροπία του βραχμάνου όσο και του ξατρίγια εξαιτίας μιας ορισμένης μικροπρέπειας του νου και της θέλησης. Ο βαΐσια είναι έξυπνος και έχει κοινό νου, αλλά του λείπουν ιδιαίτερα η διανοητική ποιότητα καθώς και οι ιπποτικές αρετές, ο ιδεαλισμός με τη ανώτερη έννοια του όρου…

…Οι «διπλογεννημένοι» (Ντβίτζα), δηλαδή οι τρεις κάστες για τις οποίες μιλήσαμε, μπορούν να οριστούν σαν πνεύμα προικισμένο με σώμα, ενώ οι σούντρα, που εκπροσωπούν την τέταρτη κάστα, σαν σώμα προικισμένο με ανθρώπινη συνείδηση. Στην πραγματικότητα ο σούντρα είναι ο άνθρωπος που είναι κατάλληλα εφοδιασμένος μόνο για χειρωνακτική εργασία, λίγο-πολύ ποσοτικού είδους, και όχι για εργασία που απαιτεί μεγαλύτερη πρωτοβουλία και πιο σύνθετη αντιμετώπιση. Γι’ αυτόν τον ανθρώπινο τύπο (που απέχει πολύ περισσότερο από τους προηγούμενους τύπους απ’ όσο απέχει ο βαΐσια από τις ευγενείς κάστες) πραγματική είναι η σωματική σφαίρα. Η βρώση και η πόση σ’ αυτήν την περίπτωση συνιστούν, μαζί με τα ψυχολογικά συνακόλουθά τους, τη μόνη ευτυχία. 

...Η δυσκολία πάντως των Δυτικών να κατανοήσουν το καστικό σύστημα οφείλεται, κυρίως, στο ότι υποτιμούν τον νόμο της κληρονομικότητας, και αυτό για τον απλό λόγο ότι έχει λίγο – πολύ αδρανήσει στο τόσο χαοτικό περιβάλλον της σύγχρονης Δύσης, όπου σχεδόν ο καθένας φιλοδοξεί να ανέβει την κοινωνική κλίμακα- αν όντως μια τέτοια κλίμακα υπάρχει ακόμα- και σχεδόν κανένας δεν ακολουθεί τις πατρικές προσταγές. Ένας ή δύο αιώνες τέτοιων συνθηκών υπήρξαν αρκετοί για να κάνουν την κληρονομικότητα υπερβολικά αβέβαιη και ασταθή, πολύ περισσότερο καθόσον ούτε στο παρελθόν δεν καθοριζόταν από ένα σύστημα τόσο αυστηρό όσο οι Ινδικές κάστες. Αλλά ακόμα και εκεί όπου υπήρχε μετάδοση της τέχνης από πατέρα σε γυιό, οι μηχανές πρακτικά κατάργησαν την κληρονομικότητα. Σ’ αυτό πρέπει να προστεθεί, αφενός η ουσιαστική εξαφάνιση των ευγενών, και αφετέρου, η δημιουργία νέων «ελίτ». Τα πιο διάσπαρτα και θολά στοιχεία μεταμορφώθηκαν σε «διανοούμενους» με αποτέλεσμα, όπως θα’ λεγε ο Guénon, να μην βρίσκεται σχεδόν κανένας πιά στη θέση του. Ούτε εκπλήσσει καθόλου το γεγονός ότι η μεταφυσική γνώση έχει φτάσει να αντιμετωπίζεται σύμφωνα με την οπτική των βαΐσια και των σούντρα, μια αλλαγή που δεν μπορεί να την αποκρύψει κανένα συνονθύλευμα φλυαριών περί της κουλτούρας. 

Το καστικό πρόβλημα οδηγεί στο ακόλουθο ερώτημα: πώς ορίζεται η θέση και η ιδιότητα του σύγχρονου βιομηχανικού εργάτη; Κατ’ αρχάς η απάντηση είναι ότι ο κόσμος των εργατών είναι μία τελείως τεχνητή κατασκευή που οφείλεται στις μηχανές και στη λαϊκή διάδοση των επιστημονικών πληροφοριών που συνδέονται με την χρήση τους. Με άλλα λόγια, οι μηχανές αλάνθαστα κατασκευάζουν τον τεχνητό ανθρώπινο τύπο που καλείται «προλετάριος», ή μάλλον, κατασκευάζουν το προλεταριάτο, αφού εδώ πρόκειται στην ουσία για μια ποσοτική κοινότητα και όχι για μια φυσική κάστα, μια κάστα που να βασίζεται σε μια ορισμένη ατομική φύση. 

Αν ήταν δυνατόν να καταργηθούν οι μηχανές και να αποκατασταθούν οι παλιές τέχνες με όλα τα στοιχεία επιδεξιότητας και αξιοπρέπειας που ενέχουν, το «εργατικό πρόβλημα» θα έπαυε να υφίσταται. Αυτό αληθεύει ακόμα και για τις καθαρά υπηρετικές λειτουργίες ή για τις λίγο-πολύ ποσοτικές ασχολίες, απλώς γιατί οι μηχανές είναι οι ίδιες απάνθρωπες και αντι-πνευματικές. Οι μηχανές σκοτώνουν όχι μόνο την ψυχή του εργάτη, αλλά την ψυχή καθεαυτή, και γι’ αυτό επίσης την ψυχή του εκμεταλλευτή. Η συνύπαρξη εκμεταλλευτή και εργάτη είναι αδιαχώριστη από τη μηχανοποίηση. Οι τέχνες, λόγω της ανθρώπινης και πνευματικής ποιότητάς τους, προφυλάσσουν από αυτήν την χονδροειδή λύση. Η μηχανοποίηση του κόσμου, τελικά, σημαίνει τον θρίαμβο του υπολογιστικού και πανούργου σιδηρού εμπορίου. Είναι η νίκη του μέταλλου πάνω στο ξύλο, της ύλης πάνω στον άνθρωπο, της πονηριάς πάνω στην ευφυΐα.


Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Η Μάχη της Κρήτης


Operation Merkur



Συγγραφέας: Heinz A. Richter

Η Επιχείρηση Ερμής ήταν ένα τόλμημα χωρίς προηγούμενο στην πολεμική ιστορία, καθώς τότε πραγματοποιήθηκαν πρώτη φορά αεραποβατικές επιχειρήσεις. Οι αμυνόμενοι γνώριζαν λεπτομερώς τα σχέδια των επιτιθεμένων και είχαν προετοιμαστεί αναλόγως, μια και είχαν κατορθώσει να σπάσουν τους γερμανικούς κρυπτογραφικούς κώδικες. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα γερμανικά λάθη κατά την προετοιμασία της επιχείρησης, θα έπρεπε να έχει οδηγήσει τους Γερμανούς στην ήττα. Όμως, τα σοβαρά σφάλματα των αμυνομένων στο Μάλεμε έδωσαν τελικά τη νίκη στη γερμανική πλευρά, παρά τις σοβαρές απώλειες που αυτή υπέστη. Για τον Τσώρτσιλ, η αποτελεσματική υπεράσπιση της Κρήτης ήταν η εκδίκηση για το φιάσκο στην Ελλάδα? για τον Χίτλερ, ήταν η λαμπρή κατάληξη των στρατιωτικών επιχειρήσεών του στα Βαλκάνια. Η Μάχη της Κρήτης υπήρξε η τελευταία «καθαρή» στρατιωτική επιχείρηση. Ύστερα από αυτήν ξεκίνησε η ένοπλη αντιπαράθεση της Γερμανίας με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία προκάλεσε το ενδιαφέρον ολόκληρου του πλανήτη. Και οι δύο πλευρές πολέμησαν σκληρά αλλά τίμια, γεγονός που κατέστησε δυνατή τη συμφιλίωση των Νεοζηλανδών βετεράνων και των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Στην εξιστόρηση των γεγονότων της Μάχης της Κρήτης συμπεριλαμβάνεται η σημαντική συμβολή των ελληνικών ανταρτικών δυνάμεων στις μάχες, παρουσιάζεται με κριτικό πνεύμα το σύνολο των γερμανικών, αγγλικών, αυστραλιανών και νεοζηλανδικών πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, ενώ λαμβάνονται υπόψη οι πολιτικές, διπλωματικές, στρατηγικές και επιχειρησιακές πτυχές της.

Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ, ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ
1. Η ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ
2. ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ 'ΜΑΡΙΤΑ' ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ 'ΕΡΜΗΣ'
3. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ 'ΕΡΜΗΣ' 2Ο ΜΑΙΟΥ 1941
4. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ 'ΕΡΜΗΣ' 21 ΜΑΙΟΥ 1941
5. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ 'ΕΡΜΗΣ' 22 ΜΑΙΟΥ 1941
6. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ 'ΕΡΜΗΣ' 23-25 ΜΑΙΟΥ 1941
7. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ 'ΕΡΜΗΣ' 26-28 ΜΑΙΟΥ 1941
8. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ 'ΕΡΜΗΣ' 29 ΜΑΙΟΥ-1 ΙΟΥΝΙΟΥ 1941
9. ΜΕΤΑΣΕΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1941
10. Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ
11. ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
12. Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΟΝΟΜΑΤΩΝ


Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΣΚΥΛΟΥΣ



Η φιλόλογος Αριστέα Παρίση διαλέγει από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία τις πιο συναρπαστικές σελίδες με ήρωες σκύλους. Είκοσι τέσσερα διηγήματα, είκοσι τέσσερις ιστορίες από ανθρώπους που περιγράφουν τα κατορθώματα σκύλων, και άλλες όπου «μιλούν» τα ίδια τα σκυλιά με το στόμα του συγγραφέα. Ιστορίες συνηθισμένες, ιστορίες παράξενες, για το σκυλί-σύντροφο, τον σκύλο-αντίπαλο, το σκυλί-βοηθό.
Ένας τόμος αφιερωμένος στο αγαπημένο τετράποδο.

Περιεχόμενα

Μικρός πρόλογος
Μαρσέλ Αιμέ : Ο σκύλος
Αίσωπος : Σκύλος και λύκος. Σκύλος και αλέκτορας. Κηπουρός και σκύλος. Άνθρωπος και σκύλοι. Άνθρωπος και σκύλος φίλοι
Αλφόνς Αλλαί : Κατά των σκύλων
Ανώνυμος : Μυθολογικόν Σιντίπα του Φιλοσόφου: Του πέμπτου φιλοσόφου παράδειγμα. Ο σκύλος και το φίδι
Άγγελος Βλάχος : Το συμπόσιον των σκύλων
Αντουάν Γκαλλάν : Αραβικόν Μυθολογικόν : Ιστορία του δευτέρου γέροντος και των δυο μαύρων σκυλιών
Πηνελόπη Δέλτα : Μάγκας
Ράντυαρντ Κίπλινγκ : Κόκκινος σκύλος
Κολέτ : Τομπύ-ο-Σκύλος
Τζακ Λόντον : Χάσκυ, το λυκόσκυλο του μεγάλου Βορρά
Εκτόρ Μαλό : Χωρίς οικογένεια: Ο Καπί, ο Ζερμπίνο και η Ντόλτσε
Μιχαήλ Μητσάκης : Θεάματα του Ψυρρή
Κώστας Μόντης : Ο Κωστάκης. Ο Τυχερούλης
Ντίνο Μπουτσάτι: Ένας προοδευτικός σκύλος
Σαρλ Μπωντλαίρ : Ο σκύλος και το μπουκαλάκι. Τα καλά σκυλιά
Γκυ ντε Μωπασσάν : Δεσποινίς Κοκότα
Έρικ Νάιτ : Λάσση, το πιστό σκυλί
Σαρλ Νοντιέ : Η άσπρη σκυλίτσα
Φρανσουά Νουρισσιέ : Ένα κίτρινο σκυλάκι. Εξήγηση. Έχει κανείς τα σκυλιά που του αξίζουν
Ζωρζ Ντυαμέλ : Καστόρ, Ντικ και Κικί
Μαρία Περ. Ράλλη : Για μια ζωγραφιά και για ένα σκύλο
Ζυλ Ρενάρ : Ο σκύλος. Τα σκυλιά. Ο Ντεντές πέθανε
Εμμανουήλ Ροΐδης : Ιστορία ενός σκύλου
Χρίστος Χριστοβασίλης : Ο ορφανεμένος πιστικός
Σημειώματα για τους συγγραφείς και τα κείμενα



Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Οι αρχιτέκτονες του μικρασιατικού ολοκαυτώματος 1912 - 1922



Ο Σερ Χένρι εκείνο το διάστημα παρακολουθούσε με εμφανή αποδοκιμασία τις προσπάθειες των Ελλήνων να γίνουν κάτοχοι ενός μεγάλου τμήματος της Ανατολίας σε βάρος των Τούρκων - ως αποτέλεσμα της ενέργειας του προέδρου Γουίλσον, του Κλεμανσώ και του Βρετανού πρωθυπουργού να στείλουν τους Έλληνες στη Σμύρνη μερικούς μήνες πριν. Ο G.I.G.S. (σ.σ.: Chief of the Imperial General Staff, ο επικεφαλής του βρετανικού αυτοκρατορικού γενικού επιτελείου στρατού) ήταν σθεναρά αντίθετος με αυτές τις ελληνικές περιπέτειες και υπάρχει μια αναφορά στο ημερολόγιό του στις 28 Οκτωβρίου (σ.σ.: 1919) από μία ενδιαφέρουσα συζήτηση για το θέμα αυτό με τον κ. Βενιζέλο στο Eaton Place εκείνη την ημέρα:

"Του είπα ευθέως ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του και τον εαυτό του πηγαίνοντας στη Σμύρνη, και ο κακομοίρης συμφώνησε, αλλά είπε ότι αυτό έγινε επειδή το Παρίσι δεν είχε αποτελειώσει τους Τούρκους και έκανε ειρήνη μαζί τους. Αυτό, βεβαίως, είναι μερικώς σωστό. Ο Βενιζέλος πολύ χολωμένος εναντίον των Τούρκων είπε ότι και οι 12 μεραρχίες του ήταν διαθέσιμες αν αποτελειώναμε τους Τούρκους. Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και τώρα προσπαθεί να μας "πουλήσει" τις 12 μεραρχίες του. Με ικέτευσε να πω στον Λόυντ Τζωρτζ ότι και αυτός [ο Βενιζέλος] και η Ελλάδα τελείωσαν. Είπα ότι θα το κάνω. Ο παλιόφιλος "τετέλεσται".

(Από το ημερολόγιο του Field Marshal Σερ Χένρι Γουίλσον, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

Τω κ. Ελευθερίω Βενιζέλω
Το πολιτικό ψυχογράφημα
Για την κατανόηση των πραγμάτων
Προλογικά
Ηθική αυτουργία. Τρόποι - μέσα προκλήσεως της αποφάσεως από τον ηθικό αυτουργό
Η προειδοποίηση του Θουκυδίδη
Τι είναι ιστορία
Ο Τέκτων Βενιζέλος
Η μεθοδευμένη αναρρίχηση
Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;
Τα φοβερά ντοκουμέντα
Δωροδοκίες κατά ριπάς
Η καλοστημένη παγίδα
Όλα πήγαιναν κατ' ευχήν ή κατά διαόλου;
Η κατάρρευση του μετώπου
Καταδικασμένη σε αποτυχία
Τα παραμύθια της Σαλονίκης
Το τηλεγράφημα
Το "κόλπο γκρόσο" του Λονδίνου
Φιλοβουλγαρική εμμονή
1916. Στάσις εν Θεσσαλονίκη (17 και 18 Αυγούστου 1916)
(Ή αλλιώς το παραμύθι της "τριανδρίας")
Με την πειθώ των όπλων
Προβοκάτσιες απείρου κάλλους
Μη προνομιούχος πελάτης
Πετρέλαιο: Μία λησμονημένη παράμετρος και στο βάθος οι... μπολσεβίκοι
Έγκλημα και ατιμωρησία
Έκθεση της αποστολής του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού
Παράρτημα
Βενιζελική... διορατικότητα
Η "εξαφανισμένη" έκθεση κόλαφος
Δύο άγνωστα πορτρέτα
Ανρί ντε Ροκφέιγ, ο ιδρυτής του έξαλλου βενιζελισμού Μιχαήλ Φρούνζε, η μπολσεβίκικη βοήθεια στον Κεμάλ
Δολοφονία Γεώργιου: Ασύγγνωστος ερασιτεχνισμός
Έγγραφα από το ψηφιακό αρχείο ΕΙΕ & Μ "Ελευθέριος Βενιζέλος"
Βιβλιογραφία


Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς



Ο νομπελίστας συγγραφέας μεταφέρει σε αυτό το μυθιστόρημα-ορόσημο την προσωπική του εμπειρία από τα σταλινικά γκουλάγκ. Το "Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς" είναι η σχολαστική καταγραφή μιας ημέρας από τη ζωή του κρατούμενου Σ-854 σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας του σοβιετικού καθεστώτος. Ο Ιβάν Ντενίσοβιτς, αρχετυπική μορφή Ρώσου αγρότη, γραπώνεται από μικρές καθημερινές κινήσεις και από τη σκληρή, άμισθη δουλειά του για να διατηρήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την εσωτερική του ελευθερία μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες του στρατοπέδου.

Ο Σολζενίτσιν είχε καταδικασθεί το 1945 σε πολυετή φυλάκιση και υποχρεωτική εξορία στα στρατόπεδα γκουλάγκ, επειδή σε ένα γράμμα που έγραψε κατά την διάρκεια της θητείας του, κατηγορούσε την πολιτική του Στάλιν, τον οποίο αποκαλούσε «μπαλαμπός», χρησιμοποιώντας την εβραϊκή λέξη για το αφεντικό. Αφέθηκε ελεύθερος το 1953, λίγους μήνες πριν από το θάνατο του Στάλιν και εξορίστηκε στην κεντρική Ασία, όπου άρχισε να γράφει. Έργα του, όπως "Ο πρώτος κύκλος" και το "Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ", κυκλοφόρησαν μόνο σε παράνομες εκδόσεις ή στο εξωτερικό, όπου γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το 1970 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, όμως αρνήθηκε να μεταβεί στη Στοκχόλμη για να το παραλάβει φοβούμενος ότι το σοβιετικό καθεστώς δεν θα του επέτρεπε να επιστρέψει. Ωστόσο, το 1974 του αφαιρέθηκε η σοβιετική υπηκοότητα και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Έζησε διαδοχικά στη Γερμανία, στην Ελβετία και στις ΗΠΑ και επέστρεψε στη Ρωσία το 1994, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ.

Το μυθιστόρημα επανεκδίδεται από τις εκδόσεις Πάπυρος σε νέα μετάφραση από τα ρωσικά, συνοδευόμενο από το κείμενο της ομιλίας του Σολζενίτσιν για την απονομή του βραβείου Νόμπελ.

"...Ο Σούχοφ αποκοιμήθηκε απολύτως ικανοποιημένος. Σήμερα είχε πολλές επιτυχίες: δεν τον έκλεισαν στην απομόνωση, δεν έστειλαν το συνεργείο να δουλέψει στη Σοσιαλιστική Πολιτεία, στο μεσημεριανό έφαγε πλιγούρι, ο επικεφαλής του συνεργείου κανόνισε καλά τα ποσοστά της δουλειάς, ο Σούχοφ έχτισε χαρούμενα τον τοίχο, δεν τον έπιασαν με το μαχαιράκι στην τσέπη, έβγαλε μεροκάματο από τον Καίσαρα κι αγόρασε καπνό. Δεν αρρώστησε, τα κατάφερε. Πέρασε η μέρα χωρίς να συμβεί τίποτα κακό, ήταν μια σχεδόν ευτυχισμένη μέρα. Τέτοιες ημέρες, από τη σειρήνα μέχρι τη σειρήνα, είχε τρεις χιλιάδες εξακόσιες πενήντα τρεις για να εκτίσει την ποινή του. Οι τρεις εξαιτίας των δίσεκτων χρόνων..."


Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Ποιος σκότωσε τον Όμηρο;



Ένα μαχητικό κείμενο για την απώλεια της ελληνικής σοφίας –«ακόμη και τη στιγμή που η υλική κληρονομιά της σαρώνει τον πλανήτη»–, αλλά και για την αποκατάστασή της. Ο θάνατος της κλασικής παιδείας θα σημάνει την παρακμή ενός ολόκληρου κόσμου που έχει με την παιδεία αυτή συγγένεια αίματος. Μια από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες των τελευταίων χρόνων.

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Φωτογραφίες από την παρουσίαση του βιβλίου των εκδόσεων Θούλη ''Μιναρέδες: Οι λόγχες του Ισλάμ στην Ευρώπη" του Χρήστου Τσιαχρή, ο οποίος ήταν ο βασικός ομιλητής, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Λαμιέων (11-5-2016)

Μιναρέδες: "Οι λόγχες του Ισλάμ στην Ευρώπη"



Tο κοινό γέμισε ασφυκτικά το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Λαμιέων

Το θέμα επίκαιρο. …Ο συγγραφέας Λαμιώτης και το κοινό γέμισε ασφυκτικά το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Λαμιέων στην παρουσίαση του Βιβλίου του Στρατιωτικού Δικαστή Χρήστου Τσιαχρή «Μιναρέδες: Οι λόγχες του Ισλάμ στην Ευρώπη» των εκδόσεων Θούλη.

Την εκδήλωση διοργάνωσαν τρείς Σύλλογοι : Ο Πολιτιστικός και Αθλητικός Σύλλογος «Αμφικτυόνες Λαμίας», ο Σύλλογος Πολυτέκνων Νομού Φθιώτιδας και ο Σύλλογος Τριτέκνων Νομού Φθιώτιδας. Με τους προέδρους τους να προλογίζουν την παρουσίαση.

Το βιογραφικό του συγγραφέα και το περίγραμμα του βιβλίου αλλά και το λόγο που γράφθηκε παρουσίασε ο έγκριτος νομικός Δημήτρης Κρούπης .

Ο συγγραφέας με μια απλή ανάλυση παρουσίασε όλο το γεγονός της διείσδυσης του Ισλάμ στην Δύση κάνοντας παράλληλες αναφορές καις συγκρίσεις στα νομικά καθεστώτα που ισχύουν τόσο την Ελλάδα αλλά και στην Ελβετία αντλώντας την εμπειρία του απ την θητεία του –συνεργασία του ως Ερευνητικός Συνεργάτης του Κέντρου Συγκριτικού Συνταγματικού Δικαίου και Θρησκείας του Πανεπιστημίου της Λουκέρνης και σε μια χώρα που κλήθηκε πολύ νωρίς να αποφασίσει για την δημιουργία η όχι τεμένους στο έδαφος της.
  
«Οι Ισλαμιστές διεισδύουν στην Ευρώπη και αποκτούν δύναμη και εξουσία με όπλο την θρησκευτική ελευθερία που διεκδικούν και που τα Ευρωπαϊκά κράτη φαίνονται καταρχήν υποχρεωμένα να τους διασφαλίσουν δυνάμει του εθνικού τους δικαίου και των διεθνών συμβάσεων που έχουν υπογράψει. Το υφιστάμενο νομικό –πολιτιστικό πλαίσιο παρέχει διέξοδο και λύσεις στο πρόβλημα της ισλαμικής εξάπλωσης και επικράτησης η την υποθάλπτει; Μπορεί   να απαγορευτεί η ανέγερση τζαμιών και η κατασκευή μιναρέδων και αν ναι , με βάση ποια κριτήρια και ποιες προϋποθέσεις;»

Καλή ανάγνωση………


Φωτογραφίες από το ilamia.gr

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

ΑΓΩΝ ΕΟΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟΣ



Πρόκειται για την ''Πολιτικοστρατιωτική Μελέτη'' του θρυλικού αρχηγού της ΕΟΚΑ, της μόνης αντάρτικης οργανώσεως, που κατόρθωσε να λυγίσει μια μεγάλη αυτοκρατορία όπως ήταν η Βρετανική. Το κείμενο γράφηκε λίγα χρόνια μετά από τα γεγονότα αλλά δεν αποτελεί μία εξιστόρηση των γεγονότων. Είναι ένα πολεμικό εγχειρίδιο για το πώς θα πρέπει να δρα μία οργάνωση που διεξάγει εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

 Αυτή ακριβώς η οργάνωση αναλύεται στο βιβλίο, από τον ίδιο τον δημιουργό της, ο οποίος ασκεί κριτική στα λάθη που έγιναν και προτείνει βελτιώσεις. Ιδιαίτερα επιτυχής είναι η ανάλυση των μεθόδων μάχης και των όπλων που υπήρχαν.

Παρότι δεν είναι κείμενο λογοτεχνικό, μέσα από το λιτό ύφος του συγγραφέα, ο αναγνώστης ζει μία από τις σύγχρονες εποποιίες του Ελληνισμού.


Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ



Αποσπάσματα από το βιβλίο «Πολιτική Ψυχολογία» 

Για την πολιτική

- «Οι σημαντικότεροι κανόνες διακυβέρνησης των ανθρώπων είναι αυτοί που έχουν σχέση με την δράση. Πότε θα πρέπει κανείς να δρα, με ποιο τρόπο και μέσα σε ποια όρια; Η απάντηση σ’ αυτές τις ερωτήσεις αποτελεί ολόκληρη την τέχνη της πολιτικής.

Μια προσεκτική ανάλυση των πολιτικών σφαλμάτων, με τα οποία είναι διάσπαρτος ο ιστός της ιστορίας, καταδεικνύει ότι γενικά οι αιτίες τους ήταν λάθη ψυχολογίας»

Για τους ξένους

-«Η βαρύνουσα επίδραση των ξένων αποτελεί αλάνθαστα διαλυτικό στοιχείο για την ύπαρξη των Κρατών. Αφαιρεί από ένα λαό ό, τι πιο πολύτιμο έχει: την ψυχή του. Όταν οι ξένοι έγιναν πολλοί στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, έπαψε να υπάρχει. Υποθέστε ένα έθνος όπως το δικό μας, όπου ο πληθυσμός παρακμάζει , περιτριγυρισμένο από χώρες των οποίων ο πληθυσμός αυξάνει συνεχώς. Αν ανεχθούμε την μετανάστευση αυτών των ξένων λαών, θα είναι τελικά ολέθρια. Καθόλου στρατιωτική θητεία, λίγοι ή καθόλου φόροι, μια εργασία πιο εύκολη και πιο αποδοτική απ’ ό, τι στη γενέθλια χώρα τους. Οι δισταγμοί τους είναι ακόμη λιγώτεροι, απ’ τη στιγμή που η εκλογή μεταξύ των διαφόρων χωρών δεν τους είναι επιτρεπτή, εφ’ όσον όλοι οι άλλοι τους απωθούν. Η εισβολή ξένων μαζών γίνεται, στην περίπτωση αυτή, πολύ επίφοβη, εφ’ όσον αυτοί που μεταναστεύουν είναι, φυσικά, τα κατώτερα στοιχεία, που είναι ανίκανα να καλύψουν τις ανάγκες τους στη δική τους πατρίδα. Οι ανθρωπιστικές μας αρχές μας καταδικάζουν να ανεχόμαστε μια διογκούμενη εισβολή ξένων….

….Ποια μπορεί να είναι η ενότητα ενός λαού ή απλά η ύπαρξή του, κάτω από παρόμοιες συνθήκες; 

Οι χειρότερες εκατόμβες στα πεδία των μαχών, θα ήταν άπειρα προτιμότερες από τέτοιου είδους εισβολές.

Υπάρχει ένα πολύ αλάνθαστο ένστικτο, που δίδασκε στους αρχαίους το φόβο των ξένων. Γνώριζαν καλά ότι η αξία μιας χώρας δεν μετράται με βάση τον αριθμό των κατοίκων της, αλλά με βάση τον αριθμό των πολιτών της.»

«Όσον αφορά τους Άραβες, έχω ήδη αναφέρει την περίπτωση των 4.000 ορφανών του καρδιναλίου Lavigerie. Αναθρεμμένα στους κόλπους της χριστιανικής θρησκείας, και χωρίς καμία επαφή με τους ιθαγενείς , τα ορφανά αυτά στην τεράστια πλειοψηφία τους επέστρεψαν, μόλις ενηλικιώθηκαν, στον ισλαμισμό.» 

Για τον «αναρχοσυνδικαλισμό», τον σοσιαλισμό και την κοινωνική αναρχία

-«Μόλις ιδρυθεί ένα πολιτικό κόμμα , κι όποια κι αν είναι τα θεωρητικά του πιστεύω, ακόμα κι αν αποσκοπούν στην καταστροφή των μηχανών ή «στο φύτεμα της εθνικής σημαίας στην κοπριά», είναι πάντοτε βέβαιο ότι θα δούμε να προστρέχει προς υποστήριξή του ένας εσμός ανεπάγγελτων ημιδιανοουμένων. Η κλασσική παιδεία μας, κατασκευάζει ολόκληρες λεγεώνες απ’ αυτούς, ανίκανους να εκπληρώσουν άλλα καθήκοντα. Ας μη μας εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός ότι οι χειρότερες μορφές του αναρχοσυνδικαλισμού μπορούν να στρατολογούν πολυάριθμους συνηγόρους.» 

«Στην πολιτική, όπως και στη θρησκεία, οι αόριστες και ανακριβείς σχηματοποιήσεις είναι πάρα πολύ χρήσιμες, αφού ο καθένας μπορεί να τις ερμηνεύει κατά βούληση. Δεν υπάρχει τίποτε πιο νεφελώδες από τη σημερινή έννοια της λέξης σοσιαλισμός……Το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του σοσιαλισμού είναι ένα βαθύ μίσος ενάντια σε όλους όσοι υπερέχουν: είτε ως προς το ταλέντο, είτε ως προς την περιουσία και την ευφυΐα»

«Η κοινωνική αναρχία δεν εκδηλώνεται μόνο στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Αποτελεί, όπως όλες οι πνευματικές επιδημίες, ουσιαστικά μια μεταδοτική νόσο……Η ανάπτυξη της αναρχίας στη χώρα μας, αποκαλύπτεται κυρίως από τις προόδους του αντιπατριωτισμού….

…. Ένα από τα πιο εμφανή αποτελέσματα της ανάπτυξης της κοινωνικής αναρχίας, είναι η εξάπλωση της εγκληματικότητας»

Για τον ανθρωπισμό

«Όταν ενσκήπτει η ολέθρια φυλή των φιλανθρώπων πάνω σ’ ένα λαό, τότε επίκεινται μεγάλες καταστροφές. Γνωρίζουμε σε ποιο βαθμό πολλαπλασιάσθηκαν την παραμονή της Επανάστασης. Τι επικλήσεις στο Υπέρτατο όν, τι συγκινητικές εκκλήσεις για Αδελφότητα, πριν από τις σφαγές του Σεπτέμβρη και την ακατάπαυστη χρήση της λαιμητόμου! Η τελική κατάληξη της Εξέλιξης του ανθρωπισμού ήταν πάντοτε αιμοσταγείς εκατόμβες. Θα πρέπει να φοβούμαστε την πανούκλα, αλλά πολύ περισσότερο θα πρέπει να φοβούμαστε τους φιλανθρώπους. Οι κοινωνίες ποτέ δεν είχαν χειρότερους εχθρούς. Ο φιλάνθρωπος δεν είναι καθόλου άνθρωπος της προόδου, αλλ’ αυτός που καταστρέφει όλες τις πρωτοβουλίες και δημιουργεί εμπόδια σε κάθε πρόοδο»

Για την ισότητα

«Οι προσπάθειές μας για την αλλαγή των αναπότρεπτων φυσικών νόμων, για την εγκαθίδρυση της ισότητας επί παραδείγματι, εκεί όπου η φύση επιβάλλει την ανισότητα, αντιπροσωπεύουν εξίσου επικίνδυνες προσπάθειες μ΄εκείνες ενός διευθυντή εργοστασίου που θα ήθελε να παραβιάσει όλους τους νόμους της φυσικής και μηχανικής. Τα ερείπια θα προέκυπταν, σύντομα θα του αποδείκνυαν τον κίνδυνο ενός παρόμοιου εγχειρήματος».

Για την αγάπη στην πατρίδα 

«Η αγάπη της πατρίδας σχηματίζει το πραγματικό κοινωνικό κονίαμα, που είναι ικανό να διατηρήσει ακέραια την ισχύ ενός λαού. Η πατρίδα αποτελεί το σύμβολο των κληροδοτημένων κατακτήσεων ολόκληρης της προγονικής μας ύπαρξης. Μην μπορώντας να ζήσουμε παρά μόνο διαμέσου αυτής, θα πρέπει να ζούμε γι’ αυτήν». 



Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Περί παίδων αγωγής


Περί παίδων αγωγής. Παραμυθητικός προς Απολλώνιον. Παραμυθητικός προς την εαυτού γυναίκα 

Όχι απλά το πλέον άριστο παιδαγωγικό εγχειρίδιο της αρχαιότητας, αλλά το πλέον απρόσμενο ηθικοπλαστικό και παιδαγωγικό σύγγραμμα από ένα φωτισμένο ιερωμένο του αρχαίου κόσμου.

Όσο για τους παραμυθητικούς λόγους αυτού του τόμου ένα είναι το συμπέρασμα : Οι παραμυθητικοί λόγοι του Πλουτάρχου είναι «μελέτη του θανάτου» άκρως φιλοσοφική, για μια κοσμοθέαση που τη «δανείστηκε» η νεκρώσιμη ακολουθία των ημερών μας με βαθυστόχαστες αναφορές του τύπου «πάντα σκιάς ασθενέστερα», αφού «όναρ εστί ο άνθρωπος», όπως λέει ο Πλούταρχος.


Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Εγώ, ο Ναπολέων



Ο Ναπολέων Βοναπάρτης σφράγισε όσο λίγοι την Ιστορία με τη δράση του. Στην έκδοση αυτή ανθολογείται μια σειρά από αφοριστικές φράσεις του, επί διαφόρων θεμάτων, εστιάζοντας κυρίως στη πολιτική του φιλοσοφία – η οποία, όπως προκύπτει μέσα απ' τις δημόσιες ρήσεις αλλά και τις πιο εξομολογητικές σκέψεις του.

Περιεχόμενα

- Προλεγόμενα
Η κρυφή γοητεία του βοναπαρτισμού του Αλέξανδρου Βέλιου
Χρονολόγιο
- Εγώ, ο Ναπολέων
Εγώ, ο Ναπολιόνε
Στρατός, πόλεμος, θάνατος
Η πολιτική και οι λαοί
Θρησκεία και πολιτική
Περί τεχνών και επαγγελμάτων
Περί παθών και αρετών
- Επίμετρο
Ναπολέων ή ο άνθρωπος του κόσμου του Ralph Waldo Emerson