Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ - ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ



Το έθνος που δεν αποκοµίζει το µέγιστο από τα καλύτερα έργα των καλλιτεχνών του είναι εξ ορισµού ανόητο. Ο καλλιτέχνης είναι ένας από τους ελάχιστους που παράγουν. Ο καλλιτέχνης, ο αγρότης και ο τεχνίτης παράγουν πλούτο. Οι υπόλοιποι είναι απλοί µεταπράτες και τον καταναλώνουν. Η καθαρή αξία της καλής τέχνης για τον τόπο στον οποίο παράγεται έχει υπολογιστεί λογαριθµικά. [...] Όταν γινόταν η συζήτηση για την πώληση του έργου τού Χολµπάιν Η δούκισσα του Μιλάνου σε έναν Αµερικανό, η Αγγλία αγόρασε τον πίνακα έναντι τριακοσίων πενήντα χιλιάδων δολαρίων. Υπολόγισαν ότι πολλοί θα επισκέπτονταν το Λονδίνο για να δουν τον πίνακα, ότι τα έσοδα από τα εισιτήρια των ντόπιων επισκεπτών ήταν υψηλότερα από τους τόκους των χρηµάτων. [...] Οι πίνακες, η γλυπτική και η αρχιτεκτονική αποδίδουν χρήµα. Το ίδιο θα µπορούσε να πει κανείς και για τη λογοτεχνία και για την ποίηση, δεδοµένου ότι, όπου υπάρχουν οι πνευµατικές προϋποθέσεις για την παραγωγή και τη διατήρηση της καλής γραφής, εκεί η κοινωνία είναι ευχάριστη και η αξία των ακινήτων ανεβαίνει. Ο κ. Φ. Μ. Χιούφερ έχει πει ότι η διαφορά ανάµεσα στο Λονδίνο και σε άλλες πόλεις βρίσκεται στο ότι «δεν υπάρχει κανένας που ζει στο Λονδίνο µόνο και µόνο επειδή θέλει να κάνει αρκετά χρήµατα για να µπορέσει να ζήσει κάπου αλλού».

Περιεχόμενα


Ι ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ
Προειδοποίηση
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Εργαστηριακές συνθήκες
Η ιδεογραμμική μέθοδος
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
Τι είναι λογοτεχνία;
Προσέγγιση
Σε τι χρησιμεύει η γλώσσα;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
Πυξίδα, εξάντας ή ορόσημα
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8
Τεστ και ασκήσεις έκθεσης
Δεύτερη σειρά οδηγιών
Και άλλες οδηγίες
Μερικές ακόμη οδηγίες
Βάση
Ελευθερία
Άσκηση
19ος αιώνας
Μελέτη
Αντίληψη
Ο δάσκαλος
Προτιμήσεις
ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ
DICHTEN = CONDENSARE

ΙI ΑΛΛΑ ΔΟΚΙΜΙΑ
Ο σοβαρός καλλιτέχνης
Η αποστολή του δασκάλου
Η παράδοση
Η Αναγέννηση
Ειρωνεία, Λαφόργκ, σάτιρα
Το σκληρό και το μαλακό στη γαλλική ποίηση
Ο Σουίνμπερν και οι βιογράφοι του
Ο ύστερος Γέητς
Οδυσσέας
Τζόυς
Τ. Σ. Έλιοτ

Ευρετήριο

Τα κείμενα του παρόντος τόμου προέρχονται από τις εκδόσεις: Ezra Pound, ABC of Reading, New Directions, 1934 & Literary Essays, New Directions, 1968


Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Πίσω από τα σίδερα


Πολιτικός κρατούμενος στην Ευρώπη του 21ου αιώνα

Ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ θυμάται τις τετρακόσιες ημέρες που πέρασε στην απομόνωση της παλαιότερης φυλακής της Αυστρίας όταν, βάσει ενός σταλινικού νόμου του 1945, καταδικάστηκε το 2005 σε φυλάκιση για μια ιστορική διάλεξη που είχε δώσει πριν από δεκαέξι χρόνια. Το μόνο που παρατήρησα, εκτός από οδοφράγματα και ελικόπτερα που πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου, ήταν πως μετά την καταδίκη μου ήμουν περικυκλωμένος από οκτώ αστυνομικούς των ειδικών δυνάμεων με περιβολή μάχης και με αυτόματα Glock, οι οποίοι με οδήγησαν βιαστικά στο κελί μου μέσα από έναν λαβύρινθο μυστικών περασμάτων και εξωτερικών σκαλιών. Τώρα ξέρω το λόγο. Ναι, έγραψα κοροϊδευτικά σ' ένα φίλο στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, στις 10 Νοεμβρίου του 2006: Στις ημέρες μας γίνεται πραγματικά όλο και πιο επικίνδυνο να είναι κανείς πραγματικός ιστορικός. Βέβαια, τα καλά νέα είναι πως, από τότε που με απήγαγαν και με δίκασαν εδώ, στη Βιέννη, έχω λάβει γύρω στα δύο χιλιάδες γράμματα, και όλα (εκτός από δύο γράμματα γεμάτα μίσος) ήταν υποστηρικτικά, γεγονός που ανησύχησε τόσο πολύ το δικαστή, ώστε ζήτησε στα κρυφά ειδική προστασία στην αίθουσα του δικαστηρίου (τη μεγαλύτερη της Αυστρίας) κατά την ημέρα της δίκης, σίγουρα για το ενδεχόμενο που θα έκαναν την εμφάνισή τους δύο κρυμμένες μεραρχίες των Waffen SS με πλήρη εξάρτυση μάχης και με επικεφαλής τον Otto Skorzeny, έτοιμες να με σώσουν! Η παράνοιά τους εδώ είναι απύθμενη.



Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Η Αμερική και οι αιτίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου 1944



Ουαί σ’ όσους νικάνε με στρατούς
κι όπου το μόνο δίκιο τους είναι η δύναμή τους
Canto LXXVI

Μετά τον θάνατο του Lincoln η πραγματική ισχύς στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταβιβάστηκε από την επίσημη κυβέρνηση στους Rotschild και στον δαιμονικό τους συρφετό. Το σύστημα της δημοκρατίας εξαφανίστηκε. Έκτοτε δεν έχει πλέον νόημα να αναφέρεται κανείς στις Ηνωμένες Πολιτείες ως αυτόνομη οντότητα. Αυτό που μένει να καθοριστεί είναι από ποια ακριβώς ιστορική στιγμή δεν είχε πλέον νόημα και λογική να αναφέρεται κανείς στη Βρετανική Αυτοκρατορία ως αυτόνομη οντότητα.

Είναι πραγματικά χάσιμο χρόνου να κάνει κανείς λόγο για «δημοκρατία» στη μία ή την άλλη χώρα. Η πραγματική κυβέρνηση βρισκόταν, βρίσκεται και πάντοτε θα βρίσκεται στο παρασκήνιο. Το «δημοκρατικό» σύστημα λειτουργεί ως εξής. Δύο ή περισσότερα κόμματα, όλα τους ακολουθώντας εντολές του συστήματος των τοκογλύφων, εμφανίζονται στη δημόσια σκηνή. Για λόγους τυπικότητας, αλλά και για να καθησυχαστούν οι αφελείς, επιτρέπεται σε μερικούς τίμιους άνδρες και σε έναν-δυο ανεξάρτητους ιδεαλιστές να κάνουν ορισμένες τίμιες ενέργειες, με την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν αγγίζουν τις διάφορες συμμορίες. Οι μεγαλύτερες συμμορίες είναι αυτές της οικονομίας και της δημιουργίας μονοπωλίων, συμπεριλαμβανομένης και της δημιουργίας μονοπωλίου για το ίδιο το χρήμα, τόσο στο εσωτερικό ενός κράτους όσο και σε συνδυασμό με τα διάφορα ξένα νομίσματα. Όταν προκύπτει το επικίνδυνο ενδεχόμενο ύπαρξης πληθώρας οποιουδήποτε ή σχεδόν όλων των προϊόντων, τότε το σύστημα των τοκογλύφων εξαπολύει πόλεμο, ώστε να υποβαθμίσει την αγοραστική δύναμη.

Ezra Pound

Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι δυνατόν να αποδοθεί ολόκληρη σε μερικές σελίδες. Συγκέντρωσα απλώς ορισμένα δεδομένα που δεν έχουν τύχει προσοχής σε άλλες, εκτενέστερες μελέτες, και τα οποία πρέπει να έχει υπ’ όψιν του ο αναγνώστης, για να μη παραμένει σε κατάσταση άγνοιας όσον αφορά την κερδοφόρο διαδικασία. Ωστόσο, θα μπορούσε να συντεθεί μία ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, συνοπτική οπωσδήποτε, αλλά επαρκής για τις ανάγκες όλων, εκτός βέβαια από τους ειδικούς, εάν ενώναμε το παρόν φυλλάδιο, τη Νέα Αμερικανική Ιστορία του W.E. Woodward, τη Σύντομη Ιστορία του Χρήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες του Willis A. Overholser, καθώς και ένα απόσπασμα από το βιβλίο Τζέφερσον και Χάμιλτον του Claude G. Bowers.

Ο λόγος για την έκδοση του παρόντος κειμένου, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι να καταδειχθεί η σχέση του παρόντος πολέμου με μία σειρά πολέμων που προκάλεσε ο ίδιος πάντοτε διαχρονικός παράγοντας, δηλαδή το διεθνές σύστημα των τοκογλύφων, η σπείρα του Υψηλού Κεφαλαίου. Σε αυτό το σύστημα των τοκογλύφων ο Roosevelt λειτουργεί ως ένα είδος κακοήθους όγκου, όχι αυτόνομος, όχι αυτοδημιούργητος, αλλά ως υπέρμαχος ακαθόριστων δυνάμεων που υπερβαίνουν την δική του αρνητική προσωπική ύπαρξη. Ο Roosevelt είναι απλώς ένας κατώτερος δικαστής, η δικαιοδοσία του οποίου είναι περιορισμένη νομικά, ένας επίορκος που δεν συνειδητοποιεί στην πληρότητά τους τις πράξεις του, τις αιτίες των πράξεών του ή τις συνέπειές τους. Ο πολιτικός του βίος πρέπει να προσαχθεί ενώπιον της δικαιοσύνης.




Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Η αγωνία των Εβραίων



2.300 χρόνια αντισημιτισμού

Μία ιστορία του αντισημιτισμού, που ταυτόχρονα αποτελεί και μία συνοπτική ιστορία του εβραϊκού λαού από την Διασπορά του στον ελληνο-ρωμαϊκό κόσμο μέχρι την εποχή μας, και επίσης, αναπόφευκτα, των σχέσεων Χριστιανών-Εβραίων από την Καινή Διαθήκη μέχρι σήμερα. Μέσα από την ιστορία αυτήν γίνεται αντιληπτό πως ο αντισημιτισμός δεν ήταν ένα τυχαίο ξέσπασμα του 20ού αιώνα αλλά ένα τεράστιο δένδρο με ρίζες στην παγανιστική αρχαιότητα και τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες.


Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Nibelungen - Φαίδρος Μπαρλάς


 

GLORIA VICTIS - Nibelungen 
του Φαίδρου Μπαρλά

Ι

Ερείπια και φλόγες και στάχτες και στάχτες-
και στάχτες άλλες επάνω στις στάχτες
παντού….

Είναι μια φούχτα από τρελλούς που πολεμάνε
αποδιωγμένοι απ’ τον θεό και τους ανθρώπους -
μια φούχτα από τρελλούς που τους εμέθυσε
το αίμα τους που τρέχει σαν ποτάμι!..

Μη ζητάς την ψυχή μου, το πνεύμα μου-
τα κατάπιε ο πόνος!
Άκου μόνο το ρυθμό του αίματός μου,
πώς κυλάει, πώς κοχλάζει στις φλέβες μου!..

ΙΙ

Μια λάμψη είναι χυμένη στα μαλλιά τους -
κι αστράφτουν τα σπαθιά ξεγυμνωμένα.
Μικρούλα  Γκραίτχεν, χαιρετίσματα απ’ τον Ζήγκφρηντ!
Ο Ζήγκφρηντ καβαλλάρης πάει στον θάνατο!

Και πίσω του, για δες, ένα σιφούνι
ολόξανθα παιδιά στεφανωμένα
από το φως της χειμωνιάτικης αυγής
πάνε μαζί του να πεθάνουν!..

Ω ποιητή, με τα κυματιστά μαλλιά και τ’ ανοιχτό
λευκό πουκάμισο, που αναπαύεσαι στην Βάιμαρ,
γράψε το τρυφερώτερο ελεγείο σου γι’ αυτά
τα ολόξανθα παιδιά που θα πεθάνουν…

Κι εσείς, τα κοριτσόπουλα του Ρήνου,
αφήσετε τα δάκρια σας να τρέξουν
στου γερο-ποταμού σας τα νερά!
Κ’ ελάτια εσείς των σκοτεινών δασών του Τύριγκεν
αναστενάξτε για τον θάνατο του Ζήγκφρηντ…

ΙΙΙ

Υπάρχει μόνο μια φλόγα που απλώνεται
όσο που φτάνει το μάτι σου
κ’ ερημώνει τον κάμπο…

Σχεδιάζουν αλλόκοτα σχήματα οι ανταύγειες της φλόγας,
χορεύουν στις λάμψεις τα βαθυπράσινα
δέντρα των Άλπεων -
στη ρίζα τους θρηνούν οι Βαλκυρίες…

IV

Το αίμα μου έφυγε στάλα την στάλα·
πεθαίνει το κρύο φως της αυγής -
πεθαίνω και γύρω μου όλα πεθαίνουν…
Όμως, βαθιά μες στο μέλλον -
γοργά περνάει μια τρεμάμενη οπτασία -
άλλα ξανθά γαλανομάτικα παιδιά
διαβάζουν σκυμμένα έναν τόμο χοντρό·
κι όταν φτάσουν στην τελευταία σελίδα,
μια κρύα φλόγα καταυγάζει το βλέμμα τους -
και τ’ ορθώνουν ψηλά,
στητό σαν τα έλατα του Μαύρου Δρυμού.

V

Μικρούλη μου, εγώ θα πεθάνω…
Πάρε τώρα εσύ την σιδερένια σκυτάλη!
Την έδωσαν οι Βίκιγκς στους ιππότες
του μακρυνού Μεσαίωνα - κ’ εκείνοι
την παραδώσανε στον βασιλιά τον Βαρβαρόσσα.
Την πήρε ύστερα ο Μεγάλος Φρειδερίκος
κι από γενιά τραβάει σε γενιά…

Μικρούλη, πρόσεξε τι γράφει αυτή η σκυτάλη:

ΞΕΡΙΖΩΣΕ ΤΟΝ ΟΙΚΤΟ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ,
ΚΥΝΗΓΑ Τ’ ΑΠΛΗΣΙΑΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ-
ΚΑΙ Ν’ ΑΠΟΦΕΥΓΗΣ ΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ!






Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

GLORIA VICTIS - ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ



GLORIA VICTIS - Γράμμα από το Ανατολικό Μέτωπο
του Φαίδρου Μπαρλά


Πώς περνούσε μιαν άνοιξη στο Παρίσι ο θρίαμβος!
Μες στις γκρίζες στολές, νικητές παρελάσαμε!..

Όνειρό μου γλυκό μες στα χιόνια,
τα τραγούδια, τ’ αρχαία βιβλία…

Μεγαλώσαμε σαν τα παιδιά
που δεν τ’ αγαπάει κανείς,
γιατί έχουν κακό χαρακτήρα·
και σαν τα μαλώνη ο δάσκαλος
και τα κοιτάν οι κοπέλλες
κρύα κι αδιάφορα,
αυτά ονειρεύονται νίκες
και στεφάνια από φύλλα χλωρά…
— — —
Έμποροι, κλόουν, μαρξιστές διανοούμενοι,
δικηγόροι, τροττέζες, αρτίστες ωχροί,
μας κοιτάν απ’ τα δυο πεζοδρόμια -
όσο εμείς προχωρούμε
νικητές στο Παρίσι…

Τα βήματά μας στις πλάκες
είν’ ένα νέο τραγούδι,
ένας νέος ρυθμός.

Ένας νέος ρυθμός, βαρύς και μονότονος,
που ποτέ δεν ακούστηκε ως τώρα
και ποτέ δεν θα πάψη ν’ ακούγεται,
όσο υπάρχουνε χώρες ασκλάβωτες,
σύνορα απέραστα, όνειρα ανέγγιχτα:
— Όχι μόνο «ως εδώ», ούτε μόνο «ως εκεί»,
μα πιο πέρα και πάντα πιο πέρα!..
— — —
Πιο πέρα και πάντα πιο πέρα!-
καρδιά μου, να μην κουραστής!..

Όταν ήμουν παιδί,
ωρκίστηκα νάμουν ο άνεμος,
νάμουν το άσπιλο
κι άσπλαχνο χιόνι.

Ένα βράδι μας έλεγε κάποιος εβραίος
για «Ελευθερία» και «Δίκαιο»·
μετά μας ρώτησε
                                αν
                                        καταλάβαμε..

Τότε ο Χανς είπε κάποιο τραγούδι
που μας γέμισε όλους θλίψη αβάσταχτη·
κ’ έτσι ακούγαμε:
—Πάντα πιο πέρα!
σαν τη φωτιά που την παίρνει ο αέρας
—Πάντα πιο πέρα!..
— — —

Για σένα, το γέννημα κρύας αυγής,
για σένα, που δεν σ’ ενδιαφέρουν οι «Δίκαιοι»,
για σένα, που ξέρεις ποια έκσταση κρύβεται,
ποιο αθώο τραγούδι, ποια καρδιά παιδική,
πίσω απ’ αυτό που το λένε «Σκληρότητα»,
πίσω απ’ αυτό που το λεν «Αδικία»,
ψυχή μου, με μόχθο και κούραση σ’ έκανα
σαν το έλατο μαύρη, ψηλή κι αυστηρή!
Όπου πας, δεν θα βρης ένα χέρι να σφίξης-
όπου πας, δεν θα βρης παρά μόνο το μίσος!

Ω μεθύσι: Από δω μοναχός νάσαι συ -
κι από κει νάν’ οι άλλοι!..
— — —
Μαρίχεν, το τζάκι πυρώνει τις δυο
ξανθές σου πλεξούδες…
Ίσως έχω πεθάνει εδώ μες στο κρύο…

Χθες σκοτώθηκε ο Φριτς και το βράδι τον θάψαμε
σαν σκυλί ορφανό μες στ’ απέραντο χιόνι…

Λιγοστεύουμε…
Ο Θάνατος περνάει και θερίζει -
κ’ ένα πλήθος εκείνοι δαιμόνοι απ’ το χάος…

Μαρίχεν, τραγούδα στο λίκνο σιγά,
τραγούδα και πάλι τ’ αρχαίο τραγούδι
για τον γέρο αϊτό που πληγώσαν οι άνθρωποι―


για τον γέρο αϊτό που τα σύννεφα ώριζε
και που εζούσε στ’ απάτητα βράχια―

για τον γέρο αϊτό που κανείς δεν αγάπησε
και που μόνος του τώρα πληγωμένος πεθαίνει…
— — —
                        Λάσπη και κρύο…
                        Άλλος μακρύτερος
                        δρόμος δεν είναι
                        από τον δρόμο
                        του γυρισμού…

                        Θυμάσαι, αγάπη μου,
                        τις ασημένιες
                        καμπάνες πούλεγαν
                        για την κατάληψη
                        του Παρισιού;..

                        Έλαμπε ο ήλιος
                        του ανθισμένου
                        καλοκαιριού -

                        και προχωρούσαμε
                        προς την κοιλάδα
                        του Ροδανού…



Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ



Ένα βιβλίο για το οργανωμένο διεθνές κίνημα της αθεΐας, τους κινδύνους του, τους σκοπούς του, τα τεχνάσματα και τα προσωπεία του.   

Εξετάζονται οι καταβολές και η πορεία του κινήματος των αθέων (θεϊσμός, μασσωνισμός, σκεπτικισμός, διαφωτισμός, ανθρωπισμός, γερμανικός υλισμός) με ιδιαίτερη έμφαση στον μαρξισμό και στη θανάσιμη εχθρότητά του προς τον Χριστιανισμό, όπως εκδηλώθηκε κυρίως στη Σοβιετική Ρωσία: φόνοι, σφαγές, βασανιστήρια, καταστροφή της ιδιοκτησίας, βεβηλώσεις ιερών, νομιμοποίηση βιασμών μέσα από τον «θεσμό» της κοινοκτημοσύνης των γυναικών…  

Η Σίτσα Καραϊσκάκη τονίζει τη —μέσα από τα αθεϊστικά κηρύγματα— «δόλια προετοιμασία του πνεύματος ώστε να αποξενωθεί από τον Θεό», και αποκαλύπτει τον πραγματικό σκοπό της Οργάνωσης των Αθέων, που δεν είναι άλλος από την υποδούλωση των ανθρώπων που γίνεται εύκολη όταν αυτοί χάνουν την πίστη τους.


Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Οι Ινδοευρωπαίοι



Haudry Jean

«Η φυλετική ενότητα της ινδοευρωπαϊκής αριστοκρατίας θα πρέπει να ενισχύθηκε με την ενδογαμία. Ο σωματικός τύπος της γινόταν αντιληπτός ως σημάδι ανωτερότητας, ως το εξωτερικό σημείο του *menos που την εμψύχωνε. Την ενότητα αυτή την αισθάνονταν μάλιστα ως ένα δεσμό ανάμεσα σε ξένους ινδοευρωπαϊκούς λαούς που ξεπερνούσε τις γλωσσικές διαφορές»

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Μιναρέδες - Οι λόγχες του Ισλάμ στην Ευρώπη



Οι ισλαμιστές διεισδύουν στην Ευρώπη και αποκτούν δύναμη και εξουσία με όπλο τη θρησκευτική ελευθερία που διεκδικούν, και που τα ευρωπαϊκά κράτη φαίνονται, καταρχήν, υποχρεωμένα να τους διασφαλίσουν, δυνάμει του εθνικού τους δικαίου και των διεθνών συμβάσεων που έχουν υπογράψει. Το υφιστάμενο νομικό-πολιτικό πλαίσιο παρέχει διέξοδο και λύσεις στο πρόβλημα της ισλαμικής εξάπλωσης και επικράτησης ή την υποθάλπει; Μπορεί να απαγορευθεί η ανέγερση τζαμιών και η κατασκευή μιναρέδων και, αν ναι, με βάση ποια κριτήρια και ποιες προϋποθέσεις;

Ο έγκριτος νομικός Χρήστος Τσιαχρής, στρατιωτικός δικαστής με μεταπτυχιακή ειδίκευση στο Διεθνές Δίκαιο, ο οποίος, επίσης, έχει διατελέσει ερευνητικός συνεργάτης του Κέντρου Συγκριτικού Συνταγματικού Δικαίου και Θρησκείας του Πανεπιστημίου της Λουκέρνης, στην εμπεριστατωμένη μελέτη του ―μεγάλο μέρος της οποίας έχει, ήδη, παρουσιαστεί σε συνέδριο που συνδιοργανώθηκε από τα Πανεπιστήμια Λουκέρνης και Λονδίνου― δίνει τεκμηριωμένες απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, προβαίνοντας και σε επιστημονική ανάλυση-σύγκριση της στάσης της Ελβετίας στο θέμα της κατασκευής μιναρέδων, και της Ελλάδας στο ζήτημα της ανέγερσης τζαμιών και τεμένους. Τα επιστημονικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγει είναι τολμηρά και άκρως ενδιαφέροντα.

Ένα βιβλίο επίκαιρο όσο ποτέ, λόγω της εξάπλωσης του Ισλάμ, της ισλαμικής απειλής για την Ευρώπη και όλο τον δυτικό κόσμο, αλλά και της πρόσφατης απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας που επέτρεψε/επικύρωσε την ανέγερση τεμένους στην Αθήνα.
Η μελέτη, εκτός από τις πλούσιες πληροφορίες, δίνει επιχειρήματα σε όποιον ενδιαφέρεται να έχει, για το συγκεκριμένο ζήτημα, σοβαρές πολιτικές θέσεις και να μην περιορίζεται σε συνθήματα και αφορισμούς.


Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Tρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος - Η εβραϊκή επίδραση στο πνεύμα, στον πολιτισμό, στην οικονομία




Όπως η δύναμη της βλάστησης ενός σπόρου δεν εκδηλώνεται ολοκληρωτικά παρά μόνο όταν διασπάται και τα στοιχεία του διαχέονται στη γύρω ύλη, έτσι και ο εβραϊσμός δεν θα είχε αρχίσει να εκδηλώνει παγκοσμίως την καταστροφική και ηθικά ανατρεπτική του δράση, δίχως την πολιτική πτώση και την επακόλουθη διασπορά τού «εκλεκτού λαού» στον κόσμο. 

Οι Εβραίοι ουδέποτε απαρνήθηκαν τις μεσσιανικο-ηγεμονιστικές φιλοδοξίες τους και το ένστικτό τους για παγκόσμια κυριαρχία, όπως τουλάχιστον αυτό προσδιορίζεται στις ακόλουθες τρεις σημαντικές βιβλικές εντολές: «Πρέπει να σου ανήκουν όλα τα πλούτη της γης», «Όλοι οι λαοί πρέπει να είναι υπηρέτες σας», «Έχεις χρέος να καταβροχθίσεις όλους τους λαούς που ο Κύριός σου θα θέσει στη διάθεσή σου». Η διαφορά είναι ότι αυτό το ισχυρό ένστικτο μεταμφιέζεται, παίρνει σχήμα φιδιού, γίνεται υπόγεια σκοτεινή δράση. Χωρίς την παραμικρή ελπίδα για μια απ’ ευθείας καθιέρωση, δίχως την παραμικρή δυνατότητα νίκης μέσα από έναν έντιμο φυλετικό αγώνα, οι Εβραίοι, στην προσπάθειά τους να υλοποιήσουν το ιδανικό τους, δημιούργησαν στους κόλπους κάθε έθνους, ένα εσωτερικό, ενιαίο μέτωπο επιβουλής και προδοσίας. Για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού, επέλεξαν δύο βασικά όργανα: το χρήμα και την επιτηδειότητα. 

Από αιώνων, οι Εβραίοι είχαν ξεκινήσει τη μάχη για την κατάκτηση του κόσμου, όχι πλέον με τη χρήση των όπλων, αλλά μέσα από τη δύναμη του χρυσού από τη μια μεριά, και από την άλλη, μέσα από τις δυνατότητες που η επιτηδειότητα προσφέρει προς την κατεύθυνση της πνευματικής και ηθικής διάλυσης, προς τους κοινωνικούς και πολιτιστικούς μύθους που υποκινούν σε εξέγερση και ανατροπή των αξιών και παραδοσιακών θεσμών των άριων λαών, και, τέλος, όλων αυτών που συνδέονται με τα ανώτερα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Το μυστικό της πολιτικής και πολιτιστικής ιστορίας των τελευταίων αιώνων, ιδιαίτερα μετά από την επανάσταση της Tρίτης Tάξης και τον δημοκρατικό φιλελευθερισμό, ήταν η προοδευτική προώθηση του Εβραίου με σκοπό την υπερεθνική του κυριαρχία στη Δύση. 

Απόσπασμα από το βιβλίο "Tρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος'' 



Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ



Αποσπάσματα από το βιβλίο «Πολιτική Ψυχολογία» 

Για την πολιτική

- «Οι σημαντικότεροι κανόνες διακυβέρνησης των ανθρώπων είναι αυτοί που έχουν σχέση με την δράση. Πότε θα πρέπει κανείς να δρα, με ποιο τρόπο και μέσα σε ποια όρια; Η απάντηση σ’ αυτές τις ερωτήσεις αποτελεί ολόκληρη την τέχνη της πολιτικής.

Μια προσεκτική ανάλυση των πολιτικών σφαλμάτων, με τα οποία είναι διάσπαρτος ο ιστός της ιστορίας, καταδεικνύει ότι γενικά οι αιτίες τους ήταν λάθη ψυχολογίας»

Για τους ξένους

-«Η βαρύνουσα επίδραση των ξένων αποτελεί αλάνθαστα διαλυτικό στοιχείο για την ύπαρξη των Κρατών. Αφαιρεί από ένα λαό ό, τι πιο πολύτιμο έχει: την ψυχή του. Όταν οι ξένοι έγιναν πολλοί στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, έπαψε να υπάρχει. Υποθέστε ένα έθνος όπως το δικό μας, όπου ο πληθυσμός παρακμάζει , περιτριγυρισμένο από χώρες των οποίων ο πληθυσμός αυξάνει συνεχώς. Αν ανεχθούμε την μετανάστευση αυτών των ξένων λαών, θα είναι τελικά ολέθρια. Καθόλου στρατιωτική θητεία, λίγοι ή καθόλου φόροι, μια εργασία πιο εύκολη και πιο αποδοτική απ’ ό, τι στη γενέθλια χώρα τους. Οι δισταγμοί τους είναι ακόμη λιγώτεροι, απ’ τη στιγμή που η εκλογή μεταξύ των διαφόρων χωρών δεν τους είναι επιτρεπτή, εφ’ όσον όλοι οι άλλοι τους απωθούν. Η εισβολή ξένων μαζών γίνεται, στην περίπτωση αυτή, πολύ επίφοβη, εφ’ όσον αυτοί που μεταναστεύουν είναι, φυσικά, τα κατώτερα στοιχεία, που είναι ανίκανα να καλύψουν τις ανάγκες τους στη δική τους πατρίδα. Οι ανθρωπιστικές μας αρχές μας καταδικάζουν να ανεχόμαστε μια διογκούμενη εισβολή ξένων….

….Ποια μπορεί να είναι η ενότητα ενός λαού ή απλά η ύπαρξή του, κάτω από παρόμοιες συνθήκες; 

Οι χειρότερες εκατόμβες στα πεδία των μαχών, θα ήταν άπειρα προτιμότερες από τέτοιου είδους εισβολές.

Υπάρχει ένα πολύ αλάνθαστο ένστικτο, που δίδασκε στους αρχαίους το φόβο των ξένων. Γνώριζαν καλά ότι η αξία μιας χώρας δεν μετράται με βάση τον αριθμό των κατοίκων της, αλλά με βάση τον αριθμό των πολιτών της.»

«Όσον αφορά τους Άραβες, έχω ήδη αναφέρει την περίπτωση των 4.000 ορφανών του καρδιναλίου Lavigerie. Αναθρεμμένα στους κόλπους της χριστιανικής θρησκείας, και χωρίς καμία επαφή με τους ιθαγενείς , τα ορφανά αυτά στην τεράστια πλειοψηφία τους επέστρεψαν, μόλις ενηλικιώθηκαν, στον ισλαμισμό.» 

Για τον «αναρχοσυνδικαλισμό», τον σοσιαλισμό και την κοινωνική αναρχία

-«Μόλις ιδρυθεί ένα πολιτικό κόμμα , κι όποια κι αν είναι τα θεωρητικά του πιστεύω, ακόμα κι αν αποσκοπούν στην καταστροφή των μηχανών ή «στο φύτεμα της εθνικής σημαίας στην κοπριά», είναι πάντοτε βέβαιο ότι θα δούμε να προστρέχει προς υποστήριξή του ένας εσμός ανεπάγγελτων ημιδιανοουμένων. Η κλασσική παιδεία μας, κατασκευάζει ολόκληρες λεγεώνες απ’ αυτούς, ανίκανους να εκπληρώσουν άλλα καθήκοντα. Ας μη μας εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός ότι οι χειρότερες μορφές του αναρχοσυνδικαλισμού μπορούν να στρατολογούν πολυάριθμους συνηγόρους.» 

«Στην πολιτική, όπως και στη θρησκεία, οι αόριστες και ανακριβείς σχηματοποιήσεις είναι πάρα πολύ χρήσιμες, αφού ο καθένας μπορεί να τις ερμηνεύει κατά βούληση. Δεν υπάρχει τίποτε πιο νεφελώδες από τη σημερινή έννοια της λέξης σοσιαλισμός……Το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του σοσιαλισμού είναι ένα βαθύ μίσος ενάντια σε όλους όσοι υπερέχουν: είτε ως προς το ταλέντο, είτε ως προς την περιουσία και την ευφυΐα»

«Η κοινωνική αναρχία δεν εκδηλώνεται μόνο στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Αποτελεί, όπως όλες οι πνευματικές επιδημίες, ουσιαστικά μια μεταδοτική νόσο……Η ανάπτυξη της αναρχίας στη χώρα μας, αποκαλύπτεται κυρίως από τις προόδους του αντιπατριωτισμού….

…. Ένα από τα πιο εμφανή αποτελέσματα της ανάπτυξης της κοινωνικής αναρχίας, είναι η εξάπλωση της εγκληματικότητας»

Για τον ανθρωπισμό

«Όταν ενσκήπτει η ολέθρια φυλή των φιλανθρώπων πάνω σ’ ένα λαό, τότε επίκεινται μεγάλες καταστροφές. Γνωρίζουμε σε ποιο βαθμό πολλαπλασιάσθηκαν την παραμονή της Επανάστασης. Τι επικλήσεις στο Υπέρτατο όν, τι συγκινητικές εκκλήσεις για Αδελφότητα, πριν από τις σφαγές του Σεπτέμβρη και την ακατάπαυστη χρήση της λαιμητόμου! Η τελική κατάληξη της Εξέλιξης του ανθρωπισμού ήταν πάντοτε αιμοσταγείς εκατόμβες. Θα πρέπει να φοβούμαστε την πανούκλα, αλλά πολύ περισσότερο θα πρέπει να φοβούμαστε τους φιλανθρώπους. Οι κοινωνίες ποτέ δεν είχαν χειρότερους εχθρούς. Ο φιλάνθρωπος δεν είναι καθόλου άνθρωπος της προόδου, αλλ’ αυτός που καταστρέφει όλες τις πρωτοβουλίες και δημιουργεί εμπόδια σε κάθε πρόοδο»

Για την ισότητα

«Οι προσπάθειές μας για την αλλαγή των αναπότρεπτων φυσικών νόμων, για την εγκαθίδρυση της ισότητας επί παραδείγματι, εκεί όπου η φύση επιβάλλει την ανισότητα, αντιπροσωπεύουν εξίσου επικίνδυνες προσπάθειες μ΄εκείνες ενός διευθυντή εργοστασίου που θα ήθελε να παραβιάσει όλους τους νόμους της φυσικής και μηχανικής. Τα ερείπια θα προέκυπταν, σύντομα θα του αποδείκνυαν τον κίνδυνο ενός παρόμοιου εγχειρήματος».

Για την αγάπη στην πατρίδα 

«Η αγάπη της πατρίδας σχηματίζει το πραγματικό κοινωνικό κονίαμα, που είναι ικανό να διατηρήσει ακέραια την ισχύ ενός λαού. Η πατρίδα αποτελεί το σύμβολο των κληροδοτημένων κατακτήσεων ολόκληρης της προγονικής μας ύπαρξης. Μην μπορώντας να ζήσουμε παρά μόνο διαμέσου αυτής, θα πρέπει να ζούμε γι’ αυτήν». 


Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Τα παραγγέλματα των επτά σοφών της ελληνικής αρχαιότητας



Η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας είναι η εθνική μας ταυτότητα. Εξέχουσα θέση κατέχει η αρχαία ελληνική γραμματεία. Το σύνολο των κειμένων για το οποίο οι Ευρωπαίοι διανοητές έχουν πει ότι "τελικά οι αρχαίοι Έλληνες τα είπαν όλα". 

Οι "Επτά σοφοί" της αρχαίας Ελλάδας είπαν και έγραψαν με καθαρότητα σκέψεις και απλά νοήματα, την πεμπτουσία της αρχαιοελληνικής σοφίας. Τα κείμενά τους είναι κανόνες ζωής για κάθε άνθρωπο, κάθε εποχής. 

Την επιτομή αυτών των κειμένων περιέχει αυτό το βιβλίο. Την ιδέα για την έκδοση αυτή την έδωσε η περγαμηνή με τα δελφικά παραγγέλματα που εκδόθηκε από το Δήμο Δελφών. 

Γραμμένο με βαθιά γνώση και σκέψη και προπαντός αγάπη για την αρχαία ελληνική κληρονομιά από τον ομότιμο καθηγητή της κλασικής φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κύριο Δημήτριο Λυπουρλή, δίνει στον αναγνώστη την ουσία της σκέψης των Επτά Σοφών. 

Ο τόμος εικονογραφείται με σκίτσα της Έφης Ξένου, που φιλοτεχνήθηκαν με βάση σωζόμενες προτομές των Σοφών. 

Διαβάζοντάς το ο αναγνώστης, και ιδιαίτερα οι νέοι μας, πέρα από τη γνώση, βρίσκει και την περηφάνια για όλα όσα οι πρόγονοί μας κληροδότησαν σε όλη την ανθρωπότητα. Το παρελθόν μας εξακολουθεί να οδηγεί το δρόμο του μέλλοντος. 


Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Η ευλογία της γης



Ένα έπος της γης

Το βραβευμένο με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1920), έργο του μεγάλου Νορβηγού συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν ''Η ευλογία της γης'', πολύ απέχει από το χαρακτηρισμό μυθιστόρημα: πρόκειται περισσότερο για μια αφήγηση-ποταμό, που ξετυλίγει άλλοτε με ένταση και άλλοτε με τρυφερότητα τη ζωή των απλών ανθρώπων που ζουν από τη γη και για τη γη, άρρηκτα δεμένοι με τη φύση.

Στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκεται ο γεωργός Ισάκ, η γυναίκα του Ίνγκερ και το αγρόκτημά τους, γύρω από το οποίο χτίζουν με τον ιδρώτα του προσώπου τους το μέλλον τους και την οικογένειά τους, σε μια σχεδόν ερημική περιοχή στα σύνορα Νορβηγίας και Σουηδίας, στις αρχές του εικοστού αιώνα. Με αφετηρία την πρώτη εκείνη μέρα που ο πλάνητας έως τότε και φτωχός Ισάκ αποφασίζει να εγκατασταθεί σ' αυτό το κομμάτι γης και να το καλλιεργήσει με μόνο εφόδιο τα γυμνά του χέρια, έως το κλείσιμο της διήγησης δεκαετίες αργότερα με χωράφια, ζωντανά και παιδιά ν' αυξάνουν και να πληθαίνουν, ο αναγνώστης ακολουθεί το μονοπάτι που αυτή η απλή ψυχή χαράζει με αγώνα καθημερινό και εργασία αδιάκοπη, τις χαρές και τις λύπες του που όλες τις αντιμετωπίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση επικαλούμενος μόνο ''τον Θεό που 'ναι στον ουρανό'', τα μεγάλα και μικρά βάσανα ενός ανθρώπου ''που ένα τίποτε ήτανε, σχεδόν, ανάμεσα στους ανθρώπους''.

Με γλώσσα χειμαρρώδη, με ύφος ανεπιτήδευτο και γραφή νατουραλιστική στη μορφή και ρομαντική στη σύλληψη, ο Χάμσουν δημιουργεί μια οικογενειακή σάγκα και ταυτόχρονα ένα έπος της γης που υμνεί τον απλό και σιωπηλό χωρικό και τον τρόπο ζωής του, σε αντιπαράθεση με το διεφθαρμένο και ματαιόδοξο αστό. Οι ανθρώπινες μορφές της υπαίθρου παρουσιάζονται σχεδόν βιβλικές, ενώ οι αρνητικοί χαρακτήρες, ακόμα και οι εγκληματικές πράξεις, αντιμετωπίζονται από το συγγραφέα όχι με επίκριση αλλά με κατανόηση και συμπάθεια. Στο τέλος όλα συγχωρούνται και όλοι βρίσκουν τη λύτρωση, ακριβώς όπως μετά την καταιγίδα βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο - ''η ευλογία της γης'' είναι για όλους όσους ζουν κάτω από τον ήλιο...



Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Η ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ''ΑΛΤΜΑΡΚ''



Όταν η Βρεττανία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Γερμανίας, το γερμανικό πετρελαιοφόρο ''Άλτμαρκ'' βρίσκονταν στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού.
Εκεί έλαβε ο πλοίαρχος αυτού Χάϊνριχ Ντάου την εντολή να θέση το πλοίο του ως βοηθητικό του καταδρομικού ''Γκράφ Σπέε''. 

Όταν οι βρεττανοί άρχισαν να μεταχειρίζονται  τα πληρώματα συλλαμβανομένων  γερμανικών πλοίων ως αιχμαλώτους πολέμου, διετάχθει το ''Γκράφ Σπέε'' 
να μεταχειρίζεται τα πληρώματα των βρεττανικών πλοίων κατ΄ανάλογο τρόπο. 

Η ιστορία του ''Άλτμαρκ'' σε μια σπάνια έκδοση του 1940 από το γερμανικό γραφείο πληροφοριών στη σειρά ''Η Αγγλία άνευ προσωπείου''  


Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

ΚΑΡΛ ΣΜΙΤΤ - Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΑΡΤΗ



«Ο αντάρτης θα αποτελεί ένα ιδιαίτερο αρχέτυπο μαχητή ξηράς, για όσο τουλάχιστον διάστημα είναι πιθανοί στον πλανήτη μας οι πόλεμοι κατά της αποικιοκρατίας»

«..Ευκινησία, ταχύτητα και αιφνιδιαστική εναλλαγή επίθεσης και υποχώρησης, με μια λέξη: αυξημένη κινητικότητα είναι μέχρι και σήμερα ακόμη ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του αντάρτη..»

«Ο σύγχρονος αντάρτης δεν προσδοκά από τον εχθρό ούτε δικαιοσύνη, ούτε και έλεος. Έχει εγκαταλείψει την παραδοσιακή μορφή εχθρότητας του ελεγχόμενου και περιφρουρημένου πολέμου και έχει μεταβεί στην σφαίρα μιας άλλης, της αληθινής εχθρότητας, η οποία μέσω της τρομοκρατίας και της αντιτρομοκρατίας, κορυφώνεται στην εξόντωση»

«..Ως ένα άλλο, επιτακτικό σήμερα, γνώρισμα, παρουσιάζεται η έντονη πολιτική δέσμευση, η οποία χαρακτηρίζει τον αντάρτη σε σχέση με άλλους μαχητές. Πρέπει να εμμείνει κανείς στην αυστηρά πολιτική φύση του αντάρτη, ακριβώς επειδή αυτός πρέπει να διακριθεί από τον κοινό ληστή και τον στυγνό εγκληματία, τα κίνητρα του οποίου αποσκοπούν στον προσωπικό πλουτισμό……Ο αντάρτης μάχεται σε ένα πολιτικό μέτωπο και ακριβώς ο πολιτικός χαρακτήρας των πράξεών του επικυρώνει την αρχική σημασία της λέξης παρτιζάνος. Γιατί η λέξη προέρχεται από το Partei [μέρος,κόμμα, παράταξη] και παραπέμπει στη διασύνδεση με μία κατά κάποιο τρόπο αγωνιστική, εμπόλεμη, ή πολιτικά ενεργή ένωση ή ομάδα. Τέτοιου είδους διασυνδέσεις με ένα κόμμα γίνονται ιδιαίτερα ισχυρές σε περιόδους επαναστάσεων.»

«Ένας μεγάλος φιλόσοφος, ο Johann Gottlieb Fichte. Περισπούδαστοι και μεγαλοφυείς στρατιωτικοί, όπως ο Sharnhorst, ο Gneisenau και ο Clausewitz , ένας ποιητής , σαν τον προαναφερόμενο Heinrich von Kleist, που πέθανε τον Νοέμβριο του 1811, είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν το τεράστιο δυναμικό του πρωσσικού πνευματικού κόσμου, που ήταν τότε, την κρίσιμη στιγμή σε ετοιμότητα. Ο εθνικισμός αυτής της πνευματικής τάξης του Βερολίνου ήταν υπόθεση των μορφωμένων και όχι του απλού ή ακόμα και αναλφάβητου λαού. Σε μία τέτοια ατμόσφαιρα, όπου το υποκινημένο εθνικό αίσθημα συνενωνόταν με τη φιλοσοφική μόρφωση, ανακαλύφθηκε φιλοσοφικά ο αντάρτης και η θεωρία του έγινε ιστορικά εφικτή» .
thulebooks 


Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Εισαγωγή στην ερμηνεία των ονείρων



H "Εισαγωγή στην ερμηνεία των ονείρων" είναι μια αντιπροσωπευτική σύνοψη των απόψεων του συγγραφέα για αυτό που αποκαλούσε "Συμβολική ζωή". Ένας όρος ή μία εικόνα είναι συμβολικός όταν εννοεί κάτι περισσότερο από ό,τι σημαίνει ή εκφράζει. Έχει μία ευρύτερη ασυνείδητη όψη, μια πλευρά που δεν μπορεί ποτέ να καθοριστεί επακριβώς ή να ερμηνευθεί πλήρως.
Τα όνειρα, είτε προέρχονται από κάποια συναισθηματική διαταραχή είτε διαθέτουν προγνωστικό χαρακτήρα, απαρτίζονται από τέτοιες συμβολικές εικόνες. Μέσω αυτών των εικόνων είναι δυνατόν να ανιχνευθούν τα ευαίσθητα σημεία της ατομικής ψυχής και να ερμηνευθούν με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνει κατανοητή η συμπεριφορά του ατόμου, οι σχέσεις του με το περιβάλλον και οι ασυνείδητες τάσεις που καθοδηγούν το πεπρωμένο του.

Περιεχόμενα

Πρόλογος
1. Η σημασία των ονείρων.
2. Οι λειτουργίες του ασυνειδήτου.
3. Η γλώσσα των ονείρων.
4. Το πρόβλημα των τύπων στην ερμηνεία των ονείρων.
5. Τα αρχέτυπα στο συμβολισμό των ονείρων.
6. Ο σκοπός των θρησκευτικών συμβόλων.