Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Καθεύδουν οι Δελφοί και πού άραγε αντηχεί το μέγα πεπρωμένο;




Όμως πού είν’ οι θρόνοι; πού οι ναοί και τα δοχεία  πού
Τα πλήρη νέκταρος, πού τα άσματα προς τέρψιν των θεών;
Πού, μα πού λοιπόν αστράφτουν οι χρησμοί που προορίζονται να
φτάσουν μακριά;
Καθεύδουν οι Δελφοί και πού άραγε αντηχεί το μέγα πεπρωμένο;
Πού είναι το ταχύ; πού αστράφτει πλήρες πανταχού παρούσης ευτυχίας
Με βροντές από αίθριο ουρανό ενώπιον των οφθαλμών μας;
Πάτερ Αιθήρ! φώναξε κάποιος κι ο λόγος πέταξε από ένα στόμα
Σε χιλιάδες, κανείς δεν άντεχε μόνος του τη ζωή·

Friedrich Hölderlin, Άρτος και Οίνος, απόσπασμα από τη δ΄ στροφή
«Ελεγείες, Ύμνοι και άλλα ποιήματα», Μτφ. Στέλλα Νικολούδη, εκδ. Άγρα

«…Αυτό το “πού”, γέννημα μεγάλης εγκατάλειψης, πονεμένο κάλεσμα ─αυτό το ερώτημα τι ζητά; Τι βλέπει ο ποιητής, όταν καλεί; Βλέπει τη φυγή των θεών και από κοντά την ερήμωση της κατοίκησης των ανθρώπων, το κενό των έργων τους, το μάταιο των πράξεών τους. […] Ίσως τότε το ποιητικό κάλεσμα δεν πήγαζε διόλου από μία απλή εγκατάλειψη αλλά από την εμπιστοσύνη προς κάτι ερχόμενο που παρακάμπτει οποιαδήποτε ανάγκη;  […] Οι θεοί της Ελλάδας και ο ανώτατος θεός τους, αν ποτέ έλθουν, θα επανακάμψουν μόνο μεταμορφωμένοι σ’ έναν κόσμο που η ανατρεπτική αλλαγή του οφείλεται στον τόπο των θεών που υπήρξε η αρχαία Ελλάδα…»

Martin Heidegger, Διαμονές, Μτφ. Γ. Φαράκλας, εκδ. Κριτική


thulebooks.gr