Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2019

Το δίτομο έργο της Σίτσας Καραϊσκάκη ''Ο γυιός της καλογρηάς''



Ένας γερουσιαστής που ανήκε στους ρεφορμιστές πλησίασε από πίσω στο κάθισμα του Καποδίστρια και του ψιθύρισε:

Κόντε, μεγάλη ανησυχία κατέχει τον πληθυσμό των νησιών μας. Ο λαός αισθάνεται και ξέρει, ότι η βοήθεια του Βοναπάρτη θα φέρει επιτέλους την ελευθερία, που λαχταρά. Εργασθήτε μαζί μας, κόντε, βοηθήστε το έργο της ανεξαρτησίας των νησιών μας! Πιστέψτε στους ευγενείς σκοπούς του Βοναπάρτη και σκεφτήτε: ότι ολόκληρος ο κόσμος θα γίνει απ' αυτόν ελεύθερος και ευτυχισμένος.

Ποτέ δεν μπορεί να γίνει ένας λαός ελεύθερος από ξένους: Θα γίνει ελεύθερος μόνο όταν ελευθερώσει αυτός ο ίδιος τον εαυτό του! [...]


[...] Γιατί να μεσολαβεί μεταξύ μέρας και νύχτας, μεταξύ σκότους και φωτός, κάτι άλλο μακρό, πληχτικό, στενόχωρο, που ούτε φως είναι, ούτε σκότος.

Όχι κάτι άλλο θέλει να πει εδώ. Κάθε ύπαρξη είναι δεμένη στο σκότος. Υπάρχουν υπάρξεις, που μένουν σκοτεινές από την γέννηση ως το θάνατο. Έρχονται από το σκότος και πάνε προς το σκότος.

"Γενηθήτω το φως και εγένετο φως". Αυτό έρχεται χωρίς να το περιμένει κανείς αναπάντεχα, ξαφνικά. Είναι η πνοή του Θεού, που φωτίζει το πλάσμα του έτσι, σαν μια σπαθένια αχτίνα. Τότε μόνο γεμίζει η ψυχή φως, τότε μόνο μπορεί να πει κανείς "εγένετο φως", τότε μπορεί να βρει το πλάσμα το δρόμο, που του είναι προωρισμένος. Ειδ' άλλως έρχεται και φεύγει χωρίς ούτε το ίδιο να γνωρίσει τον εαυτό του...