Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Συνομιλίες με τον Γκαίτε

Gesprache mit Goethe


Ένας αυτοδίδακτος, ένας άνθρωπος ταπεινής καταγωγής, που βρέθηκε στην Αυλή της Βαϊμάρης ως βοηθός και φίλος του μεγαλύτερου Γερμανού ποιητή, του Γκαίτε – αυτός είναι ο Γιόχανν Πέτερ Έκερμανν (1792-1854). O Έκερμανν έμεινε στην Ιστορία γιατί συνέγραψε «το καλύτερο γερμανικό βιβλίο» σύμφωνα με τον Νίτσε, τις Συνομιλίες με τον Γκαίτε – ένα βιβλίο το οποίο συνεχίζει να προκαλεί, όπως και ο συγγραφέας του, το ενδιαφέρον τόσο του αναγνωστικού κοινού όσο και των ειδικών.

Πάνω από χίλιες φορές συνάντησε ο Έκερμανν τον Γκαίτε, κρατώντας σημειώσεις των συζητήσεων που είχε μαζί του. Οι συνομιλίες αυτές δεν αφορούν αποκλειστικά τον Γκαίτε ή το έργο του, αλλά περιλαμβάνουν μια εξαιρετική ποικιλία θεμάτων: λογοτεχνία φυσικά, αλλά και αρχιτεκτονική, ζωγραφική, μουσική, θέατρο και πολλά άλλα. Ο Γκαίτε μιλούσε αναλυτικά για τα έργα του και για τα έργα άλλων, για τη ζωή του, τα ταξίδια του, τους φίλους του, αλλά και για επιστημονικά και φιλοσοφικά ερωτήματα που τον απασχολούσαν, όπως και για ζητήματα αισθητικής και τέχνης.

Ο Έκερμανν παρακολουθεί και καταγράφει τη διαδικασία με την οποία αναπτύσσεται και εξελίσσεται η δημιουργικότητα του ποιητή, δηλαδή διαβάζοντας και ερμηνεύοντας κείμενα άλλων, αρχαίων, νεότερων και σύγχρονων, στοχαζόμενος και αναλύοντας διαρκώς παλαιότερά του κείμενα, κάνοντας σκέψεις και δοκιμάζοντας ιδέες, μεθόδους, τεχνικές, πειραματιζόμενος με τις πιθανές εκδοχές των υπό δημιουργία κειμένων του.

Οι Συνομιλίες, επομένως, αποτελούν ένα είδος επίσκεψης στο «εργαστήριο» ενός ποιητή και μας επιτρέπουν να παρατηρήσουμε ένα δημιουργό επί τω έργω, είναι μια –με σημερινούς όρους– «εκ βαθέων συνέντευξη» με έναν μεγάλο συγγραφέα, μια συνέντευξη που περιστρέφεται γύρω από τον τρόπο με τον οποίο αυτός εργάζεται για να γράψει όσα γράφει...

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Περί της ουσίωσης και της έννοιας της φύσης

Αριστοτέλους, Φυσικής Ακροάσεως, Β΄, 1


Η πραγματεία αυτή του μεγάλου Γερμανού φιλοσόφου του 20ού αιώνα, που συντάχθηκε λίγο χρόνο μετά την ολοκλήρωση του κύριου έργου της μεσοΰστερης περιόδου του στοχασμού του, των «Συμβολών στη φιλοσοφία» (1936-1938), συνίσταται σε μία εξονυχιστική και εμβριθέστατη ερμηνεία του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου Β΄ των Φυσικῶν του Αριστοτέλη. Η βαρύτητα της ερμηνείας τούτης διαφαίνεται ήδη από το γεγονός ότι ο Heidegger δηλώνει ευθύς εξ αρχής ότι θεωρεί το έργο αυτό του Αριστοτέλη «το κρυφό βιβλίο αναφοράς όλης της δυτικής φιλοσοφίας».

Αντικείμενο της χαϊντεγκεριανής ερμηνείας είναι η κεντρική για την αριστοτελική περί φύσεως φιλοσοφία θέση πως η φύση είναι η «ἀρχὴ κινήσεως τῶν φύσει ὄντων». Η ενδελεχής ανάλυση της θέσης αυτής, όπως αναπτύσσεται στο εν λόγω κεφάλαιο των Φυσικῶν, παρέχει στον Heidegger τη δυνατότητα να αναδείξει το, κατά την ερμηνεία του, αυθεντικό περιεχόμενο των κεντρικών εννοιών της αριστοτελικής οντολογίας, όπως της ουσίας, της κατηγορίας, της αλήθειας και του λόγου, της ύλης και της μορφής, της δύναμης, της ενέργειας και της εντελέχειας κ.ά. Η αριστοτελική οντολογία και φυσική φιλοσοφία εμφανίζεται, αφενός μεν, ως η κορύφωση του ελληνικού στοχα­σμού, αφετέρου δε όμως, ήδη ως ο απόηχος πλέον της «πρώτης αρχής» των μεγάλων προσωκρατι­κών φιλοσόφων.

Η πραγματεία Περί της ουσίωσης και της έννοιας της φύσης προσφέρει στον Έλληνα αναγνώστη τη δυνατότητα να προσεγγίσει το στοχασμό του μεσοΰστερου Heidegger υπό το ιδιαίτερο πρίσμα της αντιπαράθεσής του με την αριστοτελική οντολογία, συνάμα δε να γνωρίσει και τούτη την τελευταία στον γόνιμο διάλογό της με το στοχασμό ενός από τους κορυφαίους στοχαστές του 20ού αιώνα. Τα εκτενή προλεγόμενα και τα πολυάριθμα επεξηγηματικά σχόλια του μεταφραστή επιχειρούν να διευκολύνουν την πρόσβαση του Έλληνα αναγνώστη στο μεστότατο και βαθυστόχα­στο αυτό φιλοσοφικό κείμενο.

Περιεχόμενα

Προλεγόμενα του μεταφραστή
Α. Η γένεση, δημοσίευση και θέση της παρούσας πραγματείας στο έργο του Heidegger
Β. Η "στροφή" του στοχασμού του Heidegger από το Είναι και χρόνος στις "Συμβολές στην φιλοσοφία"
Γ. Η "ιστορία του Είνε" και η ερμηνεία της αρχαίας φιλοσοφίας στο πλαίσιο αυτής
Α. Η δομή και το περιεχόμενο της πραγματείας
Ε. Η προβληματική της μετάφρασης έργων του Heidegger στα ελληνικά με αναφορά στις ιδιαιτερότητες της παρούσας πραγματείας
ΣΤ. Η ανά χείρας έκδοση της πραγματείας
Επεξήγηση συμβόλων, βραχυγραφιών και βιβλιογραφικών παραπομπών
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Εισαγωγή
α) Η "φύσις" ως η θεμελιώδης λέξη αναφοράς της δυτικής Μετα-φυσικής
β) Η κεφαλαιώδης σημασία της αριστοτελικής φυσικής και η κεντρική της θέση: "πάντα τα φύσει κινούμενα"
1. Πρώτη προσέγγιση της ουσίωσης και της έννοιας της φύσης: η φύση ως "αρχή κινήσεως" και "ουσία" των φύσει όντων {192 b 8 - 193 α 28}
α) Η φύση ως "αιτία" των φύσει όντων και "αρχή" της κίνησής τους
β) Η αριστοτελική σύλληψη της κίνησης ως μεταβολής και τα είδη αυτής
γ) Η βασική διάκριση των όντων σε "φυόμενα" και "ποιούμενα" και η "τέχνη" ως αρχή των ποιουμένων. Ο όρος "κατηγορία"
δ) Συγκεφαλαίωση και επεξήγηση του μέχρι τώρα καθορισμού της φύσης (το παράδειγμα του αυτοθεραπευόμενου γιατρού)
ε) Η σημασία του οντολογικού όρου "ουσία"
στ) Η οντολογική διάκριση μεταξύ Είναι και όντος· η "αοντοψία"
ζ) Η διδασκαλία του Αντιφώντος: φύση είναι το "πρώτον ενυπάρχον αρρύθμιστον"
η) Η σημασία του Είναι για τους Έλληνες: "παρουσίωση εις την ακρυπτότητα"
θ) Συνοπτική ανακεφαλαίωση της μέχρι τώρα ερμηνείας
2. Δεύτερη προσέγγιση της ουσίωσης και της έννοιας της φύσης: η φύση ως "μορφή" και "είδος" {193 α 28 - 193 b 20}
α) Η διάκριση ύλη - μορφή ως βάση για τον επαρκή καθορισμό της φύσης ως ουσίας
β) Η ελληνική σημασία των όρων "ύλη", "μορφή" και "είδος"
γ) Ο αποφασιστικός χαρακτήρας της φύσης δεν είναι η ύλη ως "δύναμις", αλλά η μορφή ως "εντελέχεια". Παρέκβαση: Η ελληνική σημασία της λέξης "λόγος"
δ) Η αριστοτελική ανάλυση της κίνησης και η εντελέχεια (ενέργεια) ως η ουσίωση της κινητότητας
ε) Η ενέργεια είναι πρότερη της δυνάμεως
στ) Η διάκριση της φύσης από την τέχνη βάσει της γένεσης
ζ) Η φύση ως "οδός φύσεως εις φύσιν"
η) Η "στέρησις" και ο οριστικός ουσιακός καθορισμός της φύσης
θ) Η αριστοτελική φύσις ως ο απόηχος της πρώτης αρχής της ερμηνείας του. Είναι στην ελληνική και όλως στην δυτική φιλοσοφία
Σχόλια του μεταφραστή
Αριστοτέλους, Φυσικής Ακροάσεως Β', 1
Πηγές και επιλεγμένη βιβλιογραφία
Ωρολόγιο

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

ΟΛΕΘΡΟΣ- Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ



SAVAGE CONTINENT-EUROPE IN THE AFTERMATH OF WORLD WAR II

Το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είναι μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία της Ευρώπης. Έχει ταυτιστεί με εικόνες χαρούμενου πλήθους να χορεύει στους δρόμους, να πίνει, να ερωτεύεται. Αυτές οι εικόνες θριάμβου και γιορτής είναι τόσο έντονες στη συλλογική μνήμη, ώστε έχουν σχεδόν λησμονηθεί οι εμφύλιοι πόλεμοι και η αναρχία που είχε επικρατήσει. 

Στην πραγματικότητα, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, η Ευρώπη γνώρισε ακόμα ένα τρομερό αιματοκύλισμα, με τριάντα εκατομμύρια νεκρούς σε πεδία μαχών, ισοπεδωμένες πολιτείες, κατεστραμμένη ύπαιθρο. Οργανισμοί και θεσμοί που θεωρούνται δεδομένοι (από την αστυνομία και τα μέσα μεταφοράς μέχρι τις κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης) είτε είχαν παραιτηθεί είτε δεν υπήρχαν καν. 

Στο ΟΛΕΘΡΟΣ, ο Κιθ Λόου περιγράφει μια ήπειρο που, μετά το τέλος του πιο τρομερού πολέμου όλων των εποχών, εξακολουθεί να βρίσκεται βυθισμένη στη βία.

Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους συλλαμβάνονταν, βασανίζονταν και εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης άνοιξαν και γέμισαν με θύματα.  Οι σφαγές βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη, και σε ορισμένα μέρη (κυρίως στην Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία και την Πολωνία) οδήγησαν σε βάναυσους πολέμους. 

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος 1935-1944



Τα άγνωστα ντοκουμέντα και παρασκήνια της Βρετανικής επέμβασης στην Ελλάδα και οι δολοφονίες δύο πρωθυπουργών

Η σχέση της Μ. Βρετανίας με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και τον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ – Ο ρόλος του ποιητή Γ. Σεφέρη - Μισθοδοτούμενοι από τη βρετανική πρεσβεία και τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες - Δολοφονήθηκαν οι Μεταξάς και Κορυζής; Αποκαλυπτικές μαρτυρίες - Συμμαχικά εγκλήματα - Η ευθύνη για τον λιμό της Κατοχής και η κλοπή του Χρυσού της Ελλάδας – Εβραίοι και Μεταξάς - Μπορούσε να αποφευχθεί η εμπλοκή της Ελλάδας στον ΒΠπ΄;

 Αυτά είναι μεταξύ άλλων τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται αυτή η εμπεριστατωμένη έρευνα του έγκριτου ιστορικού, ειδικού στον ΒΠπ΄, Ιάκωβου Χονδροματίδη. Ο συγγραφέας παραθέτει μοναδικά και λίαν αποκαλυπτικά ντοκουμέντα και παρασκήνια που ανατρέπουν ό,τι οι περισσότεροι πιστεύαμε μέχρι σήμερα για τον αποφασιστικό ρόλο της «συμμάχου και φίλης Μ. Βρετανίας» και των ξένων και εγχωρίων πρακτόρων της, στην εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο και στα δεινά που ακολούθησαν. Όπως, άλλωστε, γράφει στην εισαγωγή του: «Η ελληνική ιστοριογραφία συχνά δεινοπαθεί και αρέσκεται σε ορισμένους κατασκευασμένους μύθους, ιδιαίτερα δε, όταν η αλήθεια είναι πολύ οδυνηρή. Έτσι και η δικτατορία του Μεταξά, όπως και η ιστορία του ελληνοϊταλικού και ελληνογερμανικού πολέμου, δεν αποτελεί εξαίρεση». Ο συγγραφέας διαλύει αυτούς τους μύθους, προβληματίζει και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ιστορίας.

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

J. S. Bach "Minuet and Badinerie"



thulebooks.gr

Ο τυφλός ωρολογοποιός


"Η εξέλιξη διαμέσου της φυσικής επιλογής —η μη συνειδητή, αυτόματη, τυφλή, αλλά ουσιαστικά μη τυχαία διαδικασία που ανακαλύφθηκε από τον Δαρβίνο— δίνει τη μοναδική απάντηση στο μεγαλύτερο από όλα τα ερωτήματα: γιατί υπάρχουμε; Αυτό είναι το θέμα του Τυφλού ωρολογοποιού, του βιβλίου που έχει τιμηθεί με το Βραβείο Faraday της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου (1990), έχει γυριστεί σε τηλεοπτικό φιλμ από το BBC (και το οποίο κέρδισε το βραβείο καλύτερης επιστημονικής ταινίας, το 1987), έχει μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες και αποτελεί διαρκές παγκόσμιο μπεστ-σέλερ." -Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου 

"Ο Τυφλός Ωρολοποιός είναι ένα ευχάριστο, στοχαστικό και συναρπαστικό κείμενο, γραμμένο για το ευρύ κοινό. Εξίσου ευχάριστα και επωφελώς διαβάζεται και από τους επαγγελματίες νεοδαρβινιστές εξελικτικούς. Ίσως θα έπρεπε να προσθέσω ότι αποτελεί, μετά τον Δαρβίνο, το καλύτερο βιβλίο για τη φυσική και φυλετική επιλογή, αν δεν έβλεπαν στις μέρες μας το φως πλήθος αξιόλογα βιβλία για το ίδιο θέμα, από τους George Williams, Elliot Sober, Helena Cronin και άλλους πολλούς. Ορισμένα πάντως από αυτά τα βιβλία απευθύνονται μόνο στους ειδικούς. Πάντως, το βιβλίο του Dawkins κατέχει εξέχουσα θέση ανάμεσά τους." -Από το προλογικό σημείωμα του Κ.Κριμπά

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Οπλοκατοχή - οπλοφορία, οπλοχρησία και ένοπλες συμπλοκές με πυροβόλα όπλα


Μύθοι και αλήθειες που πρέπει να γνωρίζετε


Το βιβλίο "Οπλοκατοχή - οπλοφορία, οπλοχρησία και ένοπλες συμπλοκές με πυροβόλα όπλα" είναι το πρώτο στο είδος του στην Ελλάδα αφού δεν πρόκειται για ένα απλό βιβλίο-συλλογή από τις τελευταίες τεχνικές και δεξιότητες αλλά και μια γενικότερη ανασκόπηση της Ελληνικής πραγματικότητας σε ότι αφορά τα όπλα, την κατοχή και τη χρήση τους στα πλαίσια της νόμιμης άμυνας. Απαντάει στις ερωτήσεις: Τι σημαίνουν στα αλήθεια τα δικαιώματα της οπλοκατοχής και της οπλοφορίας για λόγους άμυνας και πως αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα αυτές τις ιδέες; Μπορούμε και πρέπει να έχουμε όπλα σπίτι μας; Στην περίπτωση που βρεθούμε σε μια συμπλοκή που περιλαμβάνει πυροβόλα όπλα τι κάνουμε; Πως προετοιμαζόμαστε προκειμένου να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς το συμβάν και να επιβιώσουμε;

- Απευθύνεται στον μέσο νομιμόφρονα πολίτη που δεν επιθυμεί να αφήσει την τύχη της δικής του σωματικής ακεραιότητας ή της οικογένειας του στα χέρια κάποιου εγκληματία που βρέθηκε απέναντι του οπλισμένος.
- Απευθύνεται στον ένστολο που θέλει να πληροφορηθεί από μια επιπλέον πηγή - πέραν της συμβατικής του εκπαίδευσης - για τεχνικές και εξοπλισμό που δεν υπάρχει ακόμα στην Ελλάδα.
- Απευθύνεται σε νομικούς επιστήμονες που ασχολούνται με την εγκληματολογία και μαχόμενους δικηγόρους που θέλουν να είναι προετοιμασμένοι για υποθέσεις άμυνας που περιλαμβάνει πυροβόλα όπλα.
- Απευθύνεται σε δημοσιογράφους που ασχολούνται ή επιθυμούν να ασχοληθούν με το αστυνομικό ρεπορτάζ και σεναριογράφους -συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων που χρειάζονται επιστημονική ορολογία και ξεκάθαρες εξηγήσεις για τις περιγραφές τους.
- Απευθύνεται σε όλους εκείνους που έχουν κάποιο ενδιαφέρον για τα πυροβόλα όπλα είτε σαν σκοπευτές, κυνηγοί ή συλλέκτες οι οποίοι θέλουν να ενημερωθούν περαιτέρω για το θέμα της αμυντικής σκοποβολής που δεν αποτελούσε μέχρι σήμερα αντικείμενο ενασχόλησης τους.

Οι τεχνικές και οι δεξιότητες που αναφέρονται στο παρόν βιβλίο αποτελούν ενδελεχή - επιστημονική ανασκόπηση της ελεύθερα δημοσιευμένης ψηφιακής και έντυπης βιβλιογραφίας. Οι πληροφορίες είναι επίκαιρες και ελεγμένες από επιστημονική επιτροπή συνεργατών στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Ο ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 1940-41 ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ''ΣΙΔΗΡΑΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ'' ΛΑΡΙΣΗΣ



Ο στρατηγός Βάσσος Βραχνός γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Σταδιοδρόμησε στο στράτευμα σε χρόνους πολύ δύσκολους για τον Ελληνισμό. Πολέμησε και μάτωσε στους εθνικούς αγώνες. Και όταν ξέσπασε ο Πόλεμος του '40 τον βρήκε διοικητή ενός μεγάλου στρατιωτικού σχηματισμού, της Ι Μεραρχίας Πεζικού, της επονομαζόμενης "Σιδηράς Μεραρχίας" Λαρίσης. Ήταν εκείνη η μονάδα που σήκωσε το κύριο βάρος της αμύνης στον Τομέα της Πίνδου, εκείνη που κύκλωσε την Ιταλική Μεραρχία Αλπινιστών Τζούλια, εκείνη που τον Μάρτιο του 1941 άντεξε νικηφόρα και απέκρουσε την αιχμή της μεγάλης Εαρινής Επιθέσεως, που διηύθηνε στα βορειοηπειρωτικά βουνά ο ίδιος ο Μουσολίνι. Το ξέσπασμα του Πολέμου την βρήκε στο χωριό Μορφή της Δυτικής Μακεδονίας, το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του 1940.

Ο στρατηγός Βραχνός υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους στρατιωτικούς ηγέτες του Έπους του 1940-41. Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ΄τι χωρίς την αποφασιστική συμμετοχή του θα ήταν διαφορετική η έκβαση εκείνου του Αγώνα. Το στρατιωτικό πνεύμα, οι ηγετικές ικανότητες, η διορατικότητα, το θάρρος και η γενναιότητα του Βάσσου Βραχνού ενέπνευσαν τους υπηρετούντες υπό τις διαταγές του αξιωματικούς και οπλίτες, σφυρηλάτησαν τα πατριωτικά αισθήματα και το φρόνημά τους και μετέτρεψαν την Ι Μεραρχία σε μια από τις πιο αξιόμαχες μονάδες του Ελληνικού Στρατού της περιόδου εκείνης. Για τον λόγο αυτό η μονάδα εκείνη ονομάστηκε "Σιδηρά Μεραρχία"...

Περιεχόμενα

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο: Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ 28/10-13/11/1940

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο: ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ 14/11/1940 ΕΩΣ 8/3/1941

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο: Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ (PRIMAVERA) 9-25/3/1941

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο: ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΠΕΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5ο: ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΗΣ Ι ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

Σκληρό δέσιμο με 11 αναδιπλούμενους έγχρωμους χάρτες των επιχειρήσεων της Ι Μεραρχίας και πολλές α/μ και έγχρωμες φωτογραφίες.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΟΡΥΦΩΝ



H Θεία φύση των Βουνών

"Μέσα από αυτές τις παραδόσεις, με την εσωτερική τους σημασία παρά με την εξωτερική μυθολογική τους έκφραση, φτάνουμε στο υψηλότερο σημείο της ομάδας των μύθων αυτών που αφορούν τη θεϊκή υπόσταση του όρους, η οποία ηχεί ως μία ηχώ αυτών των μακρινών πραγματικοτήτων. Θρόνος της αφύπνισης, του ηρωισμού, και σε μερικές περιπτώσεις ενός μεταμορφωτικού ηρωικού θανάτου. Ένα μέρος ενθουσιασμού όπου οδηγεί σε υπερβατικές καταστάσεις. Ένα μέρος αγνού ασκητισμού και θριάμβου των ηλιακών δυνάμεων, οι οποίες αντιτίθενται στις δυνάμεις που παραλύουν και υποβιβάζουν τη ζωή. Αυτά φαίνεται να συνοψίζουν την ιδέα των αρχαίων για τον συμβολισμό τους όρους. Αυτή η αντίληψη αναδύεται μέσα σε έναν κύκλο θρύλων και μύθων που περιτριγυρίζονται από πολλά χαρακτηριστικά, όπου μερικά μόνο περιγράψαμε νωρίτερα.

Φυσικά δεν προτείνω να ενστερνιστούμε αναχρονιστικά τις αναμνήσεις των μύθων. Πίσω από το μύθο και το σύμβολο υπάρχει ένα πνεύμα που μπορεί να έρθει στο προσκήνιο και πάλι και να εκφραστεί με νέους τρόπους και δράσεις. Αυτό είναι που πραγματικά μετράει.

Η καλύτερη ευχή που μπορώ να κάνω για τις νέες γενεές είναι να μην αποτελέσει η ορειβασία την βεβήλωση των βουνών. Επιπλέον, ειλικρινά ελπίζω πως όλες αυτές οι βαθιές αισθήσεις που υπάρχουν στις ρίζες των διαφόρων μύθων γύρω από το όρος θα αφυπνιστούν και θα έρθουν να φωτίσουν μέσα από τη δράση αυτούς οι οποίοι σήμερα έχουν οδηγηθεί σε ένα μπερδεμένο μονοπάτι από το ένστικτο που τους οδηγεί στο να ξεπεράσουν τα όρια, τα οποία κληρονόμησαν στην καθημερινή εμπορική και μηχανική ζωή των πεδιάδων. Να σκαρφαλώσουν, να οδηγηθούν σε κορυφές και στις πλαγιές που περιβάλλονται από τον ουρανό και από την άβυσσο, οδηγούμενοι προς παγωμένες και φωτεινές κορυφές."

(Ιούλιος Έβολα, "Διαλογισμοί επί των κορυφών": Θέματα σχετικά με την Θεία φύση των Βουνών.)

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Οι οπλαρχηγοί του ΕΔΕΣ στην Ήπειρο 1942-44




Τις τελευταίες δεκαετίες η ελληνική ιστοριογραφία αντιμετώπισε τα ζητήματα αυτά μέσα σε ένα τεταμένο ιδεολογικά κλίμα, στη βάση μιας κάθετης και διακριτής πολιτικοστρατιωτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά που πολέμησαν ανηλεώς η μία την άλλη τη δεκαετία του 1940.

«Δεν μπορούμε βεβαίως να αναιρέσουμε τις πολιτικές διαιρέσεις, ούτε εκείνες, ούτε τις κληρονομημένες στο σήμερα. Από την πρώτη στιγμή όμως που ήλθα σε επαφή με τα κείμενα της περιόδου - αρχεία, απομνημονεύματα και μια επικουρική χρήση μαρτυριών - είχα την εντύπωση ότι εδώ κάτι άλλο συμβαίνει ή, καλύτερα, ότι εδώ μπορεί να συμβαίνει και κάτι άλλο. Δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα. Προσπάθησα να διαβάσω αλλιώς τις διαθέσιμες πηγές βασισμένος στην κοινωνιολογική μου παιδεία. Δεν πρέπει να αδικούμε τους προηγούμενους μελετητές πάντως, δεν έψαχναν αυτό» επισημαίνει.

Ο Τζούκας ακτινογραφεί τον αντιφατικό ΕΔΕΣ του Ναπολέοντος Ζέρβα. Μια αστική, μη κομμουνιστική αντιστασιακή οργάνωση - με καταγωγή από το βενιζελικό στρατόπεδο του Μεσοπολέμου - που υποχρεώθηκε να αναπτύξει τα ένοπλα τμήματά της σε ένα τοπικά αλλά και πολιτισμικά προσδιορισμένο περιβάλλον. Σε περιοχές δηλαδή - πέραν της Αιτωλοακαρνανίας - πρωτίστως της ορεινής Ηπείρου «υπό συνθήκες αδιανόητης κρίσης» για τους εκεί αγροτικούς και κτηνοτροφικούς πληθυσμούς.

Ο ερευνητής επιχειρεί εν προκειμένω να αναδείξει τη σχέση ανάμεσα σε παραδοσιακές (η τοπικότητα, τα συγγενικά δίκτυα, η φυσική ηγεσία των οπλαρχηγών) και νεωτερικές (οι πολιτικές ιδεολογίες, η στρατιωτική οργάνωση) μορφές κοινωνικής οργάνωσης και συνείδησης. Είναι γνωστές, σε επίπεδο πολιτικής ιστορίας, οι σχέσεις του Ζέρβα με το ΕΑΜ, τους Βρετανούς αλλά και τους Γερμανούς. 

Ο Τζούκας βεβαίως δεν αμφισβητεί ότι η εμφύλια διαμάχη της περιόδου είναι ριζωμένη σε μια σοβούσα πολιτική σύγκρουση. Στην παρούσα εργασία τον απασχολούν άλλου είδους ερωτήματα. «Η ανομοιογένεια στο εσωτερικό του ΕΔΕΣ είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για τον ερευνητή σε δύο επίπεδα, τόσο στη βάση της χρονικής φάσης - είναι μια άλλη οργάνωση το 1942, άλλη το 1943 και άλλη το 1944 - όσο και στη βάση της διάκρισης ΕΔΕΣ Αθήνας και ΕΔΕΣ Βουνού. 


Ο Τζούκας ενδιαφέρεται πρωτίστως για τις επί μέρους διαφοροποιήσεις που χαρακτηρίζουν το εδεσίτικο αντάρτικο όπως αυτό συγκροτήθηκε και ανέπτυξε τη δράση του στο βουνό. «Το πρόβλημα του Ζέρβα ήταν ότι η πολιτική οργάνωση του ΕΔΕΣ δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί την αντίστοιχη του ΕΑΜ. Αναγκάστηκε έτσι να υιοθετήσει το οργανωτικό μοντέλο των "οπλαρχηγών" που είχε μακρά παράδοση στον ελλαδικό χώρο». Ο ΕΔΕΣ ωστόσο δεν ήταν μια παραδοσιακή οργάνωση. Σταδιακά, με την ένταξη μεγάλου αριθμού αξιωματικών στο εγχείρημα, άρχισε να διαφαίνεται και η διαφορά μεταξύ των δύο στρατιωτικών συνιστωσών του. «Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με την πολυσύνθετη σχέση μεταξύ ενός φορέα που είναι νεωτερικός, αυτό είναι σαφές, και φαινομένων που έλκουν την καταγωγή τους από το παρελθόν με ξεκάθαρη τοπικοσυγγενική διάσταση. Στο πλαίσιο αυτής της αμφίδρομης σχέσης παίχθηκαν πολλά στοιχήματα που έθεσαν κατά καιρούς σε αμφισβήτηση το ίδιο το αντάρτικο. Ηταν χαρακτηριστική η διαμάχη των ξηροβουνιωτών εδεσιτών με τους εδεσίτες της Λάκκας Σουλίου. Κάποια στιγμή, στα τέλη του καλοκαιριού 1944, κόντεψε να διαλύσει το αντάρτικο λόγω της εμπλοκής μελών από αυτές τις φατρίες σε ζητήματα τιμής».




Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Φρανκενστάιν



"Η ζωή και ο θάνατος φάνταζαν στα μάτια μου σαν όρια ιδεατά, τα οποία θα έπρεπε να σπάσω για να μπορέσω να κατακλύσω τον σκοτεινό μας κόσμο μ' έναν χείμαρρο φωτός. Ένα νέο είδος θα με λάτρευε ως δημιουργό του και πηγή της ζωής του, ενώ πολλά ευτυχισμένα και υπέροχα όντα θα όφειλαν την ύπαρξή τους σ' εμένα". 

Ο νεαρός επιστήμονας Βίκτορας Φρανκενστάιν, ωθούμενος από τον άσβεστο πόθο για γνώση και από τις εμμονές του για τις θεωρίες γύρω από τη δημιουργία της ζωής, ανακαλύπτει το μυστικό που τον καθιστά ικανό να ενσταλάζει ζωή στην άψυχη ύλη. Δημιουργεί στο εργαστήριό του ένα πλάσμα χρησιμοποιώντας ανθρώπινα μέλη. Σύντομα, όμως, διαπιστώνει ότι πρόκειται για ένα τέρας και το εγκαταλείπει. Το τέρας έχει ευαίσθητη ψυχή, αλλά η όψη του τρομάζει τους ανθρώπους. Θέλοντας να μάθει την αιτία της ύπαρξής του, αποφασίζει να βρει τον δημιουργό του. 

Η περιπλάνησή του θα το οδηγήσει από τις χιονισμένες κορυφές των Άλπεων και τους παγετώνες της Ελβετίας μέχρι τις παγωμένες θάλασσες της Αρκτικής και τις απαρχές της Δημιουργίας. 

Πώς ο άνθρωπος χειρίζεται τη γνώση και χρησιμοποιεί την επιστήμη για να ανατρέψει το πεπρωμένο του; Από πού πηγάζει το κακό; Ερωτήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες και καθιστούν το μυθιστόρημα της Μαίρης Σέλεϊ τόσο σημαντικό όσο και γοητευτικό.

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Σοπενχάουερ: η τέχνη να επιβιώνεις



ΚΑΘΕ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, κάθε άνθρωπος που δεν ανήκει στα θλιβερά 5/6 της ανθρωπότητας που είναι εκ φύσεως μειονεκτικά, όταν περάσει τα σαράντα είναι δύσκολο να μη δείξει κάποια στοιχεία μισανθρωπισμού. Γιατί κρίνοντας απ’ τον εαυτό του, έχει καταλήξει στα συμπεράσματά του σχετικά με τους άλλους κι έχει ανα­καλύψει πως σε ό,τι αφορά το κεφάλι αλλά και την καρ­διά, πολλές φορές μάλιστα και τα δύο, έχει φτάσει σ’ ένα επίπεδο που οι άλλοι αδυνατούν να φτάσουν, γι’ αυτό και αποφεύγει την οποιαδήποτε σχέση μαζί τους. Για τον ίδιο λόγο, ο καθένας αγαπάει ή μισεί τη μοναξιά του, με άλλα λόγια την παρέα με τον εαυτό του, ανάλογα με το πόσο αξίζει ο ίδιος.

ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΟΙ, Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, θεωρούμε πως η ζωή είναι ατέλειωτη και χρησιμοποιούμε τον χρόνο μας απερίσκεπτα -όσο μεγαλώνουμε όμως, αρχίζουμε να κάνουμε οικονομία. Γιατί προς τα τέλη της ζωής μας, κάθε μέρα που ζούμε μας προκαλεί μια αίσθηση που μοιάζει μ’ αυτήν που έχει σε κάθε του βήμα ο εγκληματίας, όταν τον πάνε στο ικρίωμα.

ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΖΟΥΜΕ, τόσο λιγότερα γεγονότα μάς φαίνονται σημαντικά, ή αρκετά σπουδαία, για να θέλουμε να τα θυμόμαστε αργότερα, να τα κρατήσουμε δηλαδή σταθερά στη μνήμη μας: γι’ αυτό και μόλις περάσουν, τα ξεχνάμε. Περνάει λοιπόν ο χρόνος έτσι, χωρίς ν’ αφήνει ίχνη.......

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ, ΖΟΥΜΕ με όλο και λιγότερη συνείδηση. Τα πράγματα έρχονται και παρέρχονται χωρίς να μας κάνουν εντύπωση· σαν ένα έργο τέχνης που το έχουμε δει χιλιάδες φορές: κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε και μετά δεν ξέρουμε αν το έχουμε κάνει ή όχι. Και καθώς η ζωή γίνεται όλο και πιο ασυναίσθητη, επιταχύνεται και η γενικότερη ασυνειδησία, οπότε η ζωή περνάει όλο και πιο γρήγορα.

ΓΕΝΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙ ότι τα πρώτα σαράντα χρό­νια της ζωής μάς δίνουν το κείμενο, τα επόμενα τριάντα τα σχόλια πάνω στο κείμενο, τα οποία μας επιτρέπουν να καταλάβουμε για πρώτη φορά σωστά το νόημα, τις ανα­φορές, τα ηθικά διδάγματα και τις λεπτές έννοιες του κει­μένου.

ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, συμβαίνει κάτι ανάλογο μ’ αυτό που γίνεται στο τέλος ενός χορού μεταμφιεσμένων: πέφτουν οι μάσκες. Τότε βλέπεις καθαρά ποιους ακρι­βώς είχες συναναστραφεί στη διάρκεια της ζωής σου. Γιατί τότε βγαίνουν οι χαρακτήρες των ανθρώπων πραγ­ματικά στο φως, οι πράξεις έχουν επιτέλους καρποφορή­σει, τα επιτεύγματα έχουν σωστά εκτιμηθεί και καθετί το ψεύτικο έχει γκρεμιστεί.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ότι γενικά, και ανεξάρτητα από τις επιμέρους συνθήκες και τις ιδιαιτερότητες, η νιότη χαρακτηρίζεται από μια κάποια μελαγχολία και θλίψη, ενώ τα γηρατειά αντίθετα χαρακτηρίζονται από μια σχε­τική ευθυμία: και ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι άλλος απ’ το γεγονός ότι ο νέος υπηρετεί δουλικά τον δαίμονα εκείνο, που δεν τον αφήνει ούτε στιγμή ήσυχο.

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΑΙΤΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΕΙ σχεδόν κάθε δυστυχία που καταδυνα­στεύει ή απειλεί τον άνθρωπο. Ο ηλικιωμένος όμως είναι χαρούμενος και γαλήνιος, μοιάζει με κάποιον που μετά από πολλά χρόνια έχει απαλλαγεί από τα δεσμά του και κινείται πια ελεύθερα. Από την άλλη μεριά ωστόσο πρέ­πει να ειπωθεί ότι, όταν σβήνει το σεξουαλικό ένστικτο, χάνεται ο πραγματικός πυρήνας της ζωής, και το μόνο που μένει είναι το κέλυφος· η ζωή δηλαδή μοιάζει με μια κωμωδία, που ξεκινάει με κανονικούς ηθοποιούς και μετά συνεχίζει να παίζεται μέχρι το τέλος από κούκλες που έχουν φορέσει τα ρούχα των ανθρώπων.

Άρθουρ Σοπενχάουερ Η τέχνη να επιβιώνεις



thulebooks.gr

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Edelweiss - Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εθνικοσοσιαλισμό



Γιατί το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ονομαζόταν  εργατικό;
Ποια η στάση του Εθνικοσοσιαλισμού απέναντι στην ταξική πάλη; Πώς εξηγούσε τη διάκριση που έκανε ανάμεσα στο προλεταριάτο και την εργατική τάξη;
Ποια η θέση του για την οικονομία, την παραγωγή και την εθνικοποίηση;
Πώς συνταίριαζε τον εθνικισμό με τον σοσιαλισμό;
Τι θεωρούσε τους Εβραίους;
Ποια η θέση των εθνικοσοσιαλιστών για τον κοινοβουλευτισμό; Υπήρχε αντίφαση ανάμεσα στη θέση αυτή και στο γεγονός ότι είχαν και οι ίδιοι ένα πολιτικό κόμμα; Ποια τα σχέδιά τους για την περίπτωση που θα  ανελάμβαναν την εξουσία;
Στο ντοκουμέντο «Ερωτήσεις και απαντήσεις για τον Εθνικοσοσιαλισμό», ο Γκαίμπελς απαντά στις παραπάνω και σε άλλες ανάλογες, εξίσου σημαντικές και ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, σ’ έναν φανταστικό διάλογο που έχει μ΄έναν Γερμανό. Έναν Γερμανό που δεν υποστηρίζει το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, δεν το συμπαθεί καν, είναι επιφυλακτικός, ίσως και ενοχλημένος από αυτό. Οι ερωτήσεις είναι σκληρές και άμεσες, καθόλου «στημένες» ή «αβανταδόρικες» αλλά εκφράζουν τις απορίες, την έκπληξη, την αγωνία ίσως του Γερμανού του 1930 απέναντι στον Εθνικοσοσιαλισμό που ανερχόταν. Οι απαντήσεις του Γκαίμπελς είναι εξίσου σκληρές, και απολύτως ειλικρινείς – δεν προσπαθεί να κερδίσει τον αντίπαλο ή να δελεάσει έναν ψηφοφόρο. Αντίθετα, δηλώνει με ειλικρίνεια, χωρίς ενδοιασμούς και δισταγμούς, κυνικά κάποιες φορές, τις θέσεις του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, χωρίς άγχος αποδοχής, αποδεικνύοντας ότι προπαγάνδα δεν σημαίνει ψέμμα αλλά αλήθεια!
Ακόμη, μέσα από τον διάλογο αποκαλύπτεται συνοπτικά αλλά παραστατικά και το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής!

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θούλη – Εβραίοι και Μαθηματικά





Συγγραφέας: Julius Evola
Εκδοτικός οίκος: ΘΟΥΛΗ
Μετάφραση (από τα ιταλικά): Χρήστος Γιάννογλου
Σημειώσεις - Παράρτημα: Mανώλης Στρατάκης
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου

Μια αντισυμβατική μελέτη του κορυφαίου Ιταλού στοχαστή σχετικά με τη ροπή και τη συχνή ενασχόληση των εβραίων με τα μαθηματικά. Ο συγγραφέας αναλύει την ιδιαίτερη προσέγγιση των εβραίων προς τη μαθηματική επιστήμη, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι τυχαία, αλλά οι ρίζες της βρίσκονται στην, από τα αρχαία χρόνια, εβραϊκή «θεώρηση της ζωής και του κόσμου».
Επισημαίνει την προσπάθεια επέκτασης μαθηματικών θεωριών στο φιλοσοφικό πεδίο, αποδίδοντάς της συγκεκριμένους σκοπούς, όπως «την επιβεβαίωση του σχετικισμού, της άρνησης κάθε σταθερού σημείου αναφοράς, του χάους των αξιών και των οραμάτων».  
Το κείμενο συνοδεύεται από παράρτημα με βιογραφικό των προσώπων που αναφέρονται σ΄ αυτό, καθώς επίσης και βιογραφικό και εργογραφία του Έβολα. Ο πρόλογος είναι του Achille Ragazzoni από τη ιταλική έκδοση του 1978.



Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θούλη - Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος 1935-1944



Τα άγνωστα ντοκουμέντα και παρασκήνια της Βρετανικής επέμβασης στην Ελλάδα και οι δολοφονίες δύο πρωθυπουργών

Η σχέση της Μ. Βρετανίας με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και τον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ – Ο ρόλος του ποιητή Γ. Σεφέρη - Μισθοδοτούμενοι από τη βρετανική πρεσβεία και τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες - Δολοφονήθηκαν οι Μεταξάς και Κορυζής; Αποκαλυπτικές μαρτυρίες - Συμμαχικά εγκλήματα - Η ευθύνη για τον λιμό της Κατοχής και η κλοπή του Χρυσού της Ελλάδας – Εβραίοι και Μεταξάς - Μπορούσε να αποφευχθεί η εμπλοκή της Ελλάδας στον ΒΠπ΄;

 Αυτά είναι μεταξύ άλλων τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται αυτή η εμπεριστατωμένη έρευνα του έγκριτου ιστορικού, ειδικού στον ΒΠπ΄, Ιάκωβου Χονδροματίδη. Ο συγγραφέας παραθέτει μοναδικά και λίαν αποκαλυπτικά ντοκουμέντα και παρασκήνια που ανατρέπουν ό,τι οι περισσότεροι πιστεύαμε μέχρι σήμερα για τον αποφασιστικό ρόλο της «συμμάχου και φίλης Μ. Βρετανίας» και των ξένων και εγχωρίων πρακτόρων της, στην εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο και στα δεινά που ακολούθησαν. Όπως, άλλωστε, γράφει στην εισαγωγή του: «Η ελληνική ιστοριογραφία συχνά δεινοπαθεί και αρέσκεται σε ορισμένους κατασκευασμένους μύθους, ιδιαίτερα δε, όταν η αλήθεια είναι πολύ οδυνηρή. Έτσι και η δικτατορία του Μεταξά, όπως και η ιστορία του ελληνοϊταλικού και ελληνογερμανικού πολέμου, δεν αποτελεί εξαίρεση». Ο συγγραφέας διαλύει αυτούς τους μύθους, προβληματίζει και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ιστορίας.

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Η ξεχασμένη εθνοκάθαρση των Γερμανών στην Ευρώπη (1944-1945)


Μέσα από τα γερμανικά και σοβιετικά αρχεία




Σε μία εποχή έντονης συζήτησης και αντιπαράθεσης ως προς τον ορισμό και την έννοια της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης, καθώς επίσης  και της αναγκαιότητας ή μη της ποινικοποίησης της άρνησης ή έστω αμφισβήτησης τέτοιων γεγονότων,  θέτουμε εκ νέου σε κυκλοφορία ένα βιβλίο των εκδόσεών μας (1η έκδοση 2012) σχετικά με μία αποσιωπημένη εθνοκάθαρση∙ γι’ αυτήν κανείς σχεδόν δεν αντιπαρατίθεται, δεν διαλέγεται για το αν η άρνησή της θα πρέπει να ποινικοποιηθεί ή όχι. Παρ’ όλα αυτά συνέβη…

Στις αρχές του 1945, ο Σοβιετικός Στρατός μέσα στη δίψα του για εκδίκηση έδειξε το πιο ωμό του πρόσωπο. Σχεδόν 2.000.000 Γερμανίδες βιάστηκαν ενώ χιλιάδες Γερμανοί, ανάμεσά τους πολλά παιδιά, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν με ξιφολόγχες και με μια σφαίρα στο κεφάλι. Η άκρως εμπεριστατωμένη και εξονυχιστική μελέτη του ιστορικού-συγγραφέα Ιάκωβου Χονδροματίδη, αποτελεί ένα τολμηρό πόνημα που οδηγεί σε αναθεώρηση θέσεων και απόψεων ενώ αποδεικνύει τη σοβιετική βαρβαρότητα και τη συμμαχική ευθύνη.

Τέλος, η έκδοση συνοδεύεται από πλούσια ελληνική και ξένη βιβλιογραφία, αδημοσίευτο φωτογραφικό υλικό και μαρτυρίες πρωταγωνιστών.


''Όταν, το καλοκαίρι του 1944, οι Σοβιετικοί εμφανίστηκαν στις ανατολικές όχθες του Νάρεβ, απειλώντας να αποκόψουν την Ανατολική Πρωσία από το υπόλοιπο Ράιχ, οι Γερμανοί επιστράτευσαν 65.000 ανθρώπους για να κατασκευάσουν μια σειρά αμυντικών έργων, τα οποία στη συνέχεια αποδείχθηκαν μάταια. Ο αντιστράτηγος Γκουντέριαν, που την περίοδο εκείνη είχε αναλάβει καθήκοντα αρχηγού Γενικού Επιτελείου Στρατού, προσπάθησε να πείσει τον Χίτλερ να αποσύρουν τις κύριες γερμανικές δυνάμεις από την προκεχωρημένη ζώνη άμυνας και να τις μεταφέρουν σε θέσεις πιο πίσω, έξω από το βεληνεκές των σοβιετικών όπλων. Οργισμένος ο Χίτλερ απέρριψε τις προτάσεις του, δηλώνοντας: «Δεν τίθεται ζήτημα! Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε χωρίς μάχη στον εχθρό είκοσι χιλιόμετρα!» Μερικούς μήνες αργότερα, η Πρωσία, η ιστορική καρδιά της Γερμανίας, θα διαμελιζόταν για πάντα. 

Οι πρώτες μαρτυρίες των Γερμανών προσφύγων ήταν συγκλονιστικές. Μιλούσαν για έναν εχθρό απάνθρωπο και εκδικητικό, ο οποίος λήστευε, βίαζε και σκότωνε δίχως διάκριση. Ένας φανατικός Σοβιετικός συγγραφέας, ο εβραϊκής καταγωγής Ηλίας Έρενμπουργκ, διακήρυξε το μίσος του σε μια προκήρυξη κατά των Γερμανών: «Στρατιώτες του Ερυθρού Στρατού… σκοτώστε, σκοτώστε. Στη γερμανική φυλή δεν υπάρχει τίποτα το καλό. Ακολουθήστε τις παραινέσεις του συντρόφου Στάλιν. Σκοτώστε για πάντα το φασιστικό θηρίο μέσα στη φωλιά του! Βιάστε τις Γερμανίδες και ταπεινώστε τη φυλετική τους υπερηφάνεια… Σκοτώστε. Σκοτώστε, ένδοξοι στρατιώτες του Ερυθρού Στρατού». 

Στις 24 Ιανουαρίου 1945, ο στρατηγός Χόσμπαχ (Hossbach) και περισσότεροι από 300.000 άνδρες της 4ης Στρατιάς εγκατέλειψαν την Ανατολική Πρωσία και υποχώρησαν δυτικότερα. Το χιόνι που στροβιλιζόταν, έκρυβε τις σοβαρές αδυναμίες της γερμανικής άμυνας. Ωστόσο, ο συνήθως καχύποπτος στρατηγός Γκουντέριαν έγραψε, με κάποια δόση αισιοδοξίας: «Αν ο Φύρερ πετύχει να αναστρέψει την παλίρροια των γεγονότων – και είμαι σταθερά πεπεισμένος ότι μια ημέρα θα έλθει η ευκαιρία για κάτι τέτοιο – τότε δεν θα είναι απλώς ο άνθρωπος του αιώνα, αλλά ο άνθρωπος της χιλιετίας». Πρόσκαιρες γερμανικές ανακτήσεις εδαφών στην Ανατολική Πρωσία είχαν ως αποτέλεσμα τη σύνταξη εκθέσεων για τη μοίρα των Γερμανών που δεν είχαν δραπετεύσει εγκαίρως. Η ήττα προδιαγραφόταν σίγουρη σε όλους, εκτός από όσους πίστευαν φανατικά στον Χίτλερ.''  

Mitología Germánica

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

ΕΝΑΣ ΑΛΗΤΗΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΣΟΥΡΝΤΙΝΑ



Knut Hamsun

Έξι χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο "Υπό το άστρον του φθινοπώρου" και ο Κνουτ Πέντερσον (το πραγματικό όνομα του Κνουτ Χάμσουν) επιστρέφει στο κτήμα του Λοχαγού Λαρς Φάλκενμπεργκ και συναντά τους παλιούς συντρόφους του και τους πρωταγωνιστές του προηγούμενου μυθιστορήματος. Ανάμεσά τους και την κυρία Φάλκενμπεργκ, με την οποία είναι ερωτευμένος. Εκεί, ο χαμσουνικός «αλήτης», -ένας πληθωρικός και ανέμελος τύπος, σύμβολο νεορομαντικής φυγής, που αναζητά τις χαρές της απλής ζωής και της φύσης περιπλανώμενος στα νορβηγικά δάση και καταπιανόμενος με διάφορες δουλειές-, έρχεται αντιμέτωπος με μια γενικότερη παρακμή, όπως αυτή αποτυπώνεται στην εικόνα εγκατάλειψης του κτήματος του Λοχαγού και στα παράτολμα ερωτικά ήθη των ιδιοκτητών του.
Το μυθιστόρημα αυτό, που μαζί με το "Υπό το άστρον του φθινοπώρου" και τη "Στερνή χαρά" αποτελούν τη λεγόμενη Τριλογία του "Αλήτη", σηματοδοτεί και τη στροφή του συγγραφέα προς μια κοινωνικότερη διάθεση που εκφράζεται μέσα από την απόρριψη της τότε κοινωνίας και το αίτημα για επιστροφή στη φύση και τις πατροπαράδοτες αξίες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)