Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

Ωγυγία ή αρχαιολογία



Δ τόμος

Στον τέταρτο τόμο της Ωγυγίας παρουσιάζονται οι ήρωες: προπάτορες και εποικιστές, επώνυμοι άνδρες και γυναίκες, γνωστοί από τα Ομηρικά έπη και τον υπόλοιπο Επικό Κύκλο, τοπικοί ήρωες οι οποίοι τιμώνταν κατά περιοχή, μάντεις, κήρυκες μουσικοί, γιατροί, ακόμη και περιώνυμοι πρωταίτιοι δυστυχιών και παθημάτων. Τα ονόματα, η γενεαλογία και οι πράξεις τους καταγράφονται και συνθέτουν ένα πέλαγος αφηγήσεων με πρωταγωνιστές πρόσωπα όπως:
Μελάμπους, Αμφιάραος, Κάλχας, Τειρεσίας, Τροφώνιος, Οφιονεύς, οι Σίβυλλες, Ορφέας, Λίνος, Μουσαίος, Μαρσύας, Επιμενίδης, Παίων, Ασκληπιός, Μαχάων, Μήδεια, Κίρκη, Χείρων, Αμαζόνες, Κένταυροι, Μιμαλλώνες, Μινύες, Δευκαλίων, Έλλην, Πελίας, Μηλέας, Σίσυφος, Ιξίων, Αθάμας, Σαλμωνεύς, Δώρος, Μίνωας, Ξούθος, Αιτωλός, Ίναχος, Δαναός, Αίγυπτος, Περσεύς, Ηρακλής, Πελασγός και άλλοι.
Τα επιτεύγματά τους ποικίλουν: ίδρυσαν πόλεις, άφησαν μνημεία, έργα τέχνης, ευεργέτησαν με τις γνώσεις τους και την αρετή τους. Οι ανδραγαθίες τους έγιναν παράδειγμα διδασκαλίας, έτσι ώστε ανεγέρθηκαν τεμένη προς τιμήν τους και καθιερώθηκαν λατρευτικά έθιμα που απεικονίζουν τη συνάντηση του πολίτη με το υπερανθρώπινο μέσω της προγονικής παράδοσης.
Η κληρονομιά αυτή περιμένει ζωντανή να την ακούσουμε, ο Αθ. Σταγειρίτης σημειώνει: "Επειδή η περιέργεια των μεταγενεστέρων ζητεί να μάθη τα έργα των προγενεστέρων, ίνα εκλέγη τα καλά εις ωφέλειαν αυτών, και να απορρίπτει τα βλαβερά. Διότι τα έργα των προγενεστέρων είναι μαθήματα των μεταγενεστέρων. Προς τοις άλλοις δε, ζητείται και το αξιολογώτατον πάντων· ποίοι μετεχειρίσθησαν την θρησκείαν εις ωφέλειαν κοινήν των ανθρώπων, και ποίοι προς βλάβην". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Πρόλογος Αθ. Σταγειρίτη, Προς τους Φιλαναγνώστας
Περί των Μυστηρίων, Εορτών, Αγώνων, Αθλητών, Μαντείων, Μάντεων, Σιβυλλών, Κηρύκων, Μουσικών, Ιατρών, Εθνών, Τυράννων, Τεράτων, Ανέμων, Ορέων, Ποταμών, Πηγών
Μαντεία, Μάντεις, Σίβυλλες (Συνέχεια)
Περί του Μελάμποδος, Αμφιάραου, Αμφιλόχου και Θεοκλύμενου
Πολύειδος, Ίδμων και Θέστωρ
Κάλχας, Ίαμος και Άλκανδρος
Τειρεσίας, Μαντώ, οι δύο Μόψοι, Αστύλος και Θρασίος
Άνιος, Άνδρος, Φοινεύς, Κάρνος, Κριός και Τροφώνιος
Βάκκις, Εύκλοος, Τελλίας, Οφιονεύς, Έννομος, Επέραστος, Μέροψ, Πρύλις, Ερμότιμος, Τάγης, Ταμίρας, Γαλεώτης, Βράγχος
Οι Σίβυλλες
Περί Κηρύκων, Μουσικών, Ποιητών, Ιατρών
Κήρυξ και Κήρυκες
Περί Μουσικών
Περί του Ορφέως
Περί του Λίνου
Μουσαίος, Θάμυρις, Φιλάμμων και Χρυσόθεμις
Τέραμβος, Φήμιος, Δημόδοκος, Ζάρυξ, Κύκνος, Ύαγνις και Όλυμπος
Μαρσύας, Σιληνός και Πίερος
Ο Αρίων
Επιμενίδης και Βαυβώ
Περί Ιατρών
Παίων και Ασκληπιός
Μαχάων και Ποδαλείριος
Η Μήδεια
Η Κίρκη
Αγλαονίκη, Αγαμήδη, Θράκη, Μυκάλη, Άραβος, Κωκυτώ και Ίυγγξ
Ο Χείρων
Περί Αρχαίων Εθνών, Τυράννων ή Ληστών και Τεράτων Αρχαία Έθνη
Περί Αμαζόνων
Κένταυροι ή Ιπποκένταυροι και Λαπίθες
Κουρήτες, Κορύβαντες, Ιδαίοι Δάκτυλοι και Τελχίνες
Σάτυροι, Τίτυροι και Μιμαλλώνες
Περί Υπερβορείων
Λήμνιοι και Μινύες
Λαιστρυγόνες, Κέρκωπες, Μυρμιδόνες
Κίκονες, Λωτοφάγοι, Κεραστές, Πυγμαίοι, Γρύπες και Βοττιαίοι
Περί Τυράννων και Ληστών
Έχετος, Μεξέντιος, Φάλαικος, Συλέας, Θόαντας, Τάρταρος, Λύκος, Τέρμερος και Ανταίος
Περιφήτης ο Κορυνήτης, Σίνις ο Πιτυοκάμπτης, Σκύρων, Κερκύων, Προκρούστης, οι δύο Κύκνοι και Κάκος
Περί Τεράτων
Αιγίδα, Κάμπη, Κήτος, Έχιδνα, Δράκοντες και Ποινή
Λερναία Ύδρα, Χίμαιρα και Σφίγγα
Καλυδώνιος και Ερυμάνθιος Κάπρος, Κρομμυωνία Συς, Νεμαίος και Κιθαιρώνιος Λέων, Κερυνίτις Έλαφος
Μαραθώνιος Ταύρος, Μινώταυρος, Πύθων, Πήγασος, Χρυσόμαλλος Κριός
Ίππος Αρείων, Ξανθός, Βάλιος, Πήδασος, Κύλλαρος και Λάμιες
Στυμφαλίδες, Γοργόνες, Γραίες και Συμπληγάδες
Περί Ανέμων, Ορέων, Ποταμών και Πηγών
Ο Αίολος, τα τέκνα και οι απόγονοί του
Ο Βορέας, τα τέκνα του και ο Ζέφυρος
Περί Ορέων
Περί Ποταμών
Περί Πηγών
Περί Ηρώων της Ελλάδας
Περί των Αρχαίων Οικητόρων και Ηρώων της Αττικής
Ο Ωγύγης και οι απόγονοί του
Κέκροπας, ο πρώτος βασιλιάς των Αθηναίων και οι απόγονοί του
Κραναός, ο δεύτερος βασιλιάς των Αθηναίων και οι απόγονοί του
Εριχθόνιος, ο τέταρτος βασιλιάς των Αθηναίων και οι απόγονοί του
Ο πρώτος Πανδίων, πέμπτος βασιλιάς των Αθηναίων
Ερεχθεύς, ο έκτος βασιλιάς των Αθηναίων και οι απόγονοί του
Ο Θησέας
Οι Γιοι του Θησέα, Δημοφών, Ακάμας, Ιππόλυτος, Μελάνιππος, Οινοπίων, Στάφυλος και Χίος
Άλλοι Αθηναίοι: Δαίδαλος, Ίκαρος, Ικάριος, Εκάλη, Φάληρος, Μεγαρεύς
Οι Φυλές και οι Δήμοι των Αθηναίων
Περί του Δευκαλίωνος και των απογόνων του
Δευκαλίων, Έλλην και Αίολος
Ο Κρηθεύς και οι απόγονοί του, Αίσων, Ιάσων και τα τέκνα του
Ο Πελίας και οι απόγονοί του
Ο Νηλέας και οι απόγονοί του Νηληίδες
Ο Νέστωρ και οι απόγονοί του
Ο Αμυθάων και οι απόγονοί του
Ο Βίας και οι απόγονοί του
Ο Φέρης και οι απόγονοί του
Ο Σίσυφος και οι απόγονοί του
Τα υπόλοιπα Τέκνα του Σίσυφου και οι απόγονοί τους
Ο Ιξίων και οι απόγονοί του
Ο Αθάμας και οι απόγονοί του
Ο Σαλμωνεύς
Ο Δηιονεύς και οι απόγονοί του
Ο Φύλακος και οι απόγονοί του
Ο Κέφαλος και οι απόγονοί του
Ο Οδυσσεύς
Η Πηνελόπη
Τα Τέκνα του Οδυσσέα: Τηλέμαχος, Τηλέγονος και Ιταλός
Ο Μάγνης και οι απόγονοί του
Οι Απόγονοι του Μίμαντα
Ο Δώρος και οι απόγονοί του
Ο Μίνωας και οι απόγονοί του
Ο Ξούθος και οι απόγονοί του
[...]

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Εορταστικό ωράριο βιβλιοπωλείου και εκδόσεων ''Θούλη''




Δευτέρα 21.12.2015: 10:00 - 18:00
Τρίτη 22.12.2015: 10:00 - 18:00
Τετάρτη 23.12.2015: 10:00 - 18:00 
Πέμπτη 24.12.2015: 10:00 - 18:00

Δευτέρα 28.12.2015:  10:00 - 18:00
Τρίτη 29.12.2015: 10:00 - 18:00 
Τετάρτη 30.12.2015:  10:00 - 18:00
Πέμπτη 31.12.2015:  10:00 - 18:00


Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Η αγωνία των Εβραίων


2.300 χρόνια αντισημιτισμού


Μία ιστορία του αντισημιτισμού, που ταυτόχρονα αποτελεί και μία συνοπτική ιστορία του εβραϊκού λαού από την Διασπορά του στον ελληνο-ρωμαϊκό κόσμο μέχρι την εποχή μας, και επίσης, αναπόφευκτα, των σχέσεων Χριστιανών-Εβραίων από την Καινή Διαθήκη μέχρι σήμερα. Μέσα από την ιστορία αυτήν γίνεται αντιληπτό πως ο αντισημιτισμός δεν ήταν ένα τυχαίο ξέσπασμα του 20ού αιώνα αλλά ένα τεράστιο δένδρο με ρίζες στην παγανιστική αρχαιότητα και τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Η πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας


Η επανάσταση του 1989



Η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων υπήρξε αποτέλεσμα της διάλυσης του σοβιετικού μύθου, μόνο που ελάχιστοι είχαν φανταστεί πως θα ήταν σχεδόν αναίμακτη. Αυτό αποδεικνύει αν μη τι άλλο πως σε καμιά από τις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού τα κομμουνιστικά κόμματα δεν είχαν τη λαϊκή υποστήριξη –δηλαδή τη νομιμοποίηση– που επικαλούνταν για χρόνια.

Ο γενικός γραµµατέας του ΚΚΣΕ Λεονίντ Μπρέζνιεφ δίνει το φιλί της εξουσίας στον ανατολικογερµανό  Εριχ Χόνεκερ. 

Η ιστορία αυτή έχει αίσιο τέλος. Κανένας από όσους έζησαν από κοντά τη χαρά στους δρόμους του Βερολίνου, της Πράγας, ή της Βουδαπέστης στα τέλη του 1989 δε θα ξεχάσει ποτέ εκείνες τις εκπληκτικές εορταστικές σκηνές. Η θέληση του λαού είχε θριαμβεύσει πάνω στην τυραννία μέσα σε λίγους ιλιγγιώδεις μήνες σχεδόν ολότελα ειρηνικών επαναστάσεων που άλλαξαν τον κόσμο. Ιδού πού τελειώνει η αφήγηση αυτή, σε ένα σημείο λαμπρών ελπίδων, εύλογης αισιοδοξίας, ειλικρινών ευχαριστιών – και μεγάλων γιορτών. Μια από τις πλέον κτηνώδεις αυτοκρατορίες στην ιστορία είχε γονατίσει. Ένας ολόκληρος τρόπος ζωής και θεώρησης της πραγματικότητας –ο κομμουνισμός που ενέπνευσαν ο Μαρξ, ο Λένιν και ο Στάλιν– είχε αποκαλυφθεί πως ήταν ένα φρικιαστικά αποτυχημένο πείραμα. 

Τώρα, είκοσι χρόνια μετά, ο Βίκτορ Σεμπέστιεν ο οποίος, ως δημοσιογράφος, υπήρξε σε πολλές περιπτώσεις αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων που σηματοδότησαν την πτώση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας, ανασυνθέτει και εξιστορεί αυτή την καθοριστική στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας. Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα συγκλονιστικό χρονικό του τρόπου με τον οποίο έξι καταπιεσμένες χώρες κέρδισαν την ελευθερία τους.


Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε ένα απόσπασμα


Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Η τέταρτη σταυροφορία


Τα γεγονότα και το ιστορικό πλαίσιο


Η πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Βενετούς και στους στρατιώτες της Τέταρτης Σταυροφορίας τον Απρίλιο του 1204 ήταν ένα από τα κεντρικά γεγονότα του Μεσαίωνα. Σήμαινε ότι είχαν τελειώσει οι ημέρες του Βυζαντίου ως μεγάλης δύναμης. Επίσης επιβεβαίωσε το γεγονός ότι οι Δυτικοί θα κυριαρχούσαν στην Ανατολή - δηλαδή στις περιοχές της παλαιάς Βυζαντινής αυτοκρατορίας- μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα.
Το βιβλίο εξετάζει ακριβώς πόσο σημαντική ήταν η Τέταρτη Σταυροφορία ως κρίσιμο σημείο στην ιστορία της Μέσης Ανατολής. Το βασικό θέμα είναι η αντιπαλότητα του Βυζαντίου με τη Δύση μέσα στο πλαίσιο των Σταυροφοριών. Οι διαφορές ως προς την προοπτική και τα συμφέροντα είχαν ως αποτέλεσμα να επιβαρυνθεί σύντομα αυτή η αντιπαλότητα με αμοιβαία έλλειψη εμπιστοσύνης. Το 1204 ήταν ένα είδος λύσης και δημιούργησε καταστάσεις που δύσκολα μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές ακόμη και δύο χρόνια πριν, όταν η Τέταρτη Σταυροφορία ξεκίνησε από τη Βενετία.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Από την Ποκαχόντας μέχρι τον τελευταίο των Μοϊκανών



Οι ινδιάνικες φυλές της Βορείου και Νοτίου Αμερικής

Η άνοιξη του 1622 θα μείνει αξέχαστη για ένα εις βάθος προσχεδιασμένο και εν μέρει επιτυχημένο σχέδιο, το οποίο αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό σε στρατήγημα του Οπεντσανκανούγκ, για την εξάλειψη της αγγλικής αποικίας. Οι άποικοι είχαν αρχίσει να αντιμετωπίζουν τους Ινδιάνους με ένα μείγμα συγκαταβατικότητας και περιφρόνησης. Τους δέχονταν ελεύθερα μέσα στα σπίτια τους, τους επέτρεψαν να μάθουν τη χρήση των αγγλικών όπλων και δεν έπαιρναν σχεδόν καμία προφύλαξη για περίπτωση επίθεσης. Οι φυτείες και τα χωριά των λευκών απείχαν πολύ το ένα από το άλλο και δεν προστατεύονταν καλά, προσφέροντας μια ευκαιρία για μια ξαφνική και επικεντρωμένη επίθεση. Δεν υπήρχε καμιά υποψία για οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια εκ μέρους των αγρίων, μέχρι και λίγο πριν ξεκινήσει η σφαγή...

Σε ένα έργο-σταθμό για την παγκόσμια βιβλιογραφία, ο Τσαρλς Μπρόουνελ παρουσιάζει την ιστορία όλων των γηγενών φυλών της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, από τον καιρό του πρώτου αποικισμού του δυτικού ημισφαιρίου το 1492, μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Τα ήθη και τα έθιμα, οι ειρηνικές επαφές και οι τρομεροί πόλεμοι με τους αποίκους, οι εκατέρωθεν ωμότητες και σφαγές περιγράφονται με εκπληκτική γλαφυρότητα και αμεροληψία, προσφέροντας έναν πλούτο πληροφοριών που για πρώτη φορά παρουσιάζονται στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό.
Στο δεύτερο βιβλίο παρουσιάζονται οι Ινδιάνοι της Βιρτζίνια και της Νέας Αγγλίας, οι Ναραγκάνσετ, οι Πίκουοτ, οι Μοχέγκαν, δηλαδή εκείνοι με τους οποίους ήρθαν σε επαφή οι πρώτοι Άγγλοι άποικοι που πάτησαν το πόδι τους στις ανατολικές ακτές της Βόρειας Αμερικής. Είναι η ιστορία του τολμηρού λοχαγού Τζον Σμιθ και της πριγκίπισσας των γηγενών Ποκαχόντας, η οποία έμελλε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους θρύλους της Αμερικής. Είναι η ιστορία των φημισμένων ινδιάνικων φυλών που στην ακμή τους αντιστάθηκαν λυσσαλέα στους αποίκους, αλλά και αναλώθηκαν σε τρομερούς εμφύλιους σπαραγμούς, με επικεφαλής τους μεγάλους πολεμάρχους τους: τον Φίλιπ, τον Μιαντόνιμο και τον Ούνκας, τον αρχηγό των Μοχέγκαν που έμεινε γνωστός μέσα από τα αθάνατα έργα του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ ως «ο τελευταίος των Μοϊκανών».

Η σειρά θα ολοκληρωθεί σε πέντε τόμους:

- Από την Ποκαχόντας μέχρι των τελευταίο των Μοϊκανών
- Από τα Έξι Έθνη μέχρι τους πολέμους του Μαύρου Γερακιού
- Από τους αγώνες των Τσερόκι μέχρι τον ξεσηκωμό των Σιου
- Από τη συντριβή των Ίνκας στους Αραουκάνους της Χιλής

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Συντηρητισμός


Ιστορικό περιεχόμενο και παρακμή



Ο συντηρητισμός κατανοείται συνήθως ως ένα ιδεολογικό ρεύμα που γεννήθηκε σαν αντίδραση στη Γαλλική Επανάσταση και στις αστικές-φιλελεύθερες ιδέες της. Στη μνημειώδη αυτή μελέτη, που μεταφράζεται εδώ για πρώτη φορά στα ελληνικά, ο Παναγιώτης Κονδύλης δείχνει πως, αντίθετα, ο συντηρητισμός πρέπει να κατανοηθεί με τρόπο πολύ ευρύτερο, ως μια συνολική ιδεολογική και κοινωνικοπολιτική αντίδραση (των ανώτερων στρωμάτων) της προνεωτερικής κοινωνίας ενάντια στη διάλυσή της, την οποία αρχικά σηματοδότησε η ανάδυση του νεότερου συγκεντρωτικού κράτους, και αργότερα ολοκλήρωσε ο εκτοπισμός της αγροτικής οικονομίας από τη βιομηχανική-καπιταλιστική. Μετά την οριστική αποσάθρωση της προνεωτερικης κοινωνίας, οι εκπρόσωποι του συντηρητισμού συμμαχούν με τους φιλελεύθερους τέως άσπονδους εχθρούς τους εναντίον της ριζοσπαστικής δημοκρατίας, η οποία με τη σειρά της απλώς ριζοσπαστικοποιεί τα φιλελεύθερα ιδανικά, ενώ ταυτόχρονα προσαρμόζει στους σκοπούς της μοτίβα της συντηρητικής κριτικής στον καπιταλισμό. Ο συντηρητισμός είναι προ πολλού νεκρός, λέει ο Κονδύλης· πέθανε μαζί με την εποχή και την κοινωνία η οποία τον γέννησε. Χάρη στη σφαιρικότητα της προοπτικής του, το βιβλίο αποτελεί μια συνθετική ιστορική παρουσίαση των κύριων ιδεολογικών και πολιτικών εξελίξεων που σημάδεψαν τους νεότερους χρόνους, από τις απαρχές τους μέχρι και τον 20ό αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


Περιεχόμενα

Ι. Η έννοια του συντηρητισμού
1. Ο συντηρητισμός στο κοινωνικοπολιτικό και πνευματικό φάσμα των νεότερων χρόνων
2. Ο "συντηρητισμός" ως σύγχρονο πολιτικό σύνθημα
II. Το κοινωνικοϊστορικό περιεχόμενο και το σχήμα της σκέψης του αντιαπολυταρχικού συντηρητισμού
1. Προοπτικές
2. Η αντίληψη περί δικαίου της societas civilis και η σύγχρονη έννοια της κυριαρχικής εξουσίας με φόντο την κοσμοθεωρία της
3. Ο αγώνας της societas civilis κατά της σύγχρονης κυριαρχικής εξουσίας
α. Οι ευγενείς, το κράτος και οι αμφιρρέπειες του συντηρητισμού
β. Νόμιμη και μη νόμιμη απολυταρχία
γ. Το δικαίωμα της αντίστασης και ο συντηρητικός ακτιβισμός
δ. Ο κοινωνικοπολιτικός χαρακτήρας του συστήματος των τάξεων
4. Κεντρικά ιδεολογικά μοτίβα του αντιαπολυταρχικού συντηρητισμού
α. Προοπτικές και εννοιολογική ιστορία της "συντήρησης"
β. Η πρωτοκαθεδρία της αυτοφυούς societas έναντι της κυβερνητικής εξουσίας και η θεωρία του συμβολαίου της (όψιμης) Σχολαστικής
γ. Η ενότητα ηθικής και πολιτικής και ο κρατικός λόγος
δ. Η ύβρις του αυτόνομου Λόγου και η επίκληση της παράδοσης και της ιστορίας
ε. Η ομάδα, τα άτομα και η παγκόσμια τάξη
στ. Πρώιμη κριτική του σύγχρονου κράτους και της καπιταλιστικής οικονομίας
5. Ιδιαιτερότητες της αγγλικής εξέλιξης από τη σκοπιά του ανταγωνισμού μεταξύ της παραδοσιακής αντίληψης περί δικαίου και της σύγχρονης ιδέας της κυριαρχικής εξουσίας
III. Ο αντεπαναστατικός συντηρητισμός και η αναδιατύπωση της αντίληψης περί δικαίου της societas civilis μετά το 1789
1. Προοπτικές
2. Η συνείδηση της συνέχειας στους συντηρητικούς ή η επανάσταση ως συνέχιση της απολυταρχίας
3. Δίκαιο, κυριαρχική εξουσία και κρατική ισχύς στη συντηρητική σκέψη μετά το 1789
α. Η απόρριψη της κατασκευασιμότητας του δικαίου και οι συνεπαγωγές της
β. Η απόρριψη της ιδέας της σύγχρονης κυριαρχικής εξουσίας
και το ζήτημα του χωρισμού των εξουσιών
γ. Οι αρμοδιότητες και τα όρια της βασιλικής ή κρατικής εξουσίας
δ. Αντίδραση και δικτατορία
4. Η ιδέα της societas civilis στον αγώνα κατά του σύγχρονου κράτους
α. Οι συντηρητικές έννοιες του κράτους και της κοινωνίας. Η ενότητα ηθικής και πολιτικής και η απόρριψη του κρατικού λόγου
β. Η συντηρητική ιδέα του έθνους
5. Συντηρητισμός και φιλελευθερισμός
α. Η συντηρητική αξιολόγηση του φιλελευθερισμού και των δυνατοτήτων μιας συμμαχίας μαζί του
β. Το αγγλικό πρότυπο: Αλλαγές και αμφισημίες στην αξιολόγησή του
6. Οι κοσμοθεωρητικές παρεκτάσεις της μονιστικής αντίληψης για το κράτος και την κοινωνία
α. Θεολογικά
β. Ανθρωπολογικά
γ. Ιστοριοφιλοσοφικά
7. Συντηρητική κριτική του καπιταλισμού και του πολιτισμού
α. Πολιτική και οικονομία. Η έννοια της ιδιοκτησίας και η επιρρέπεια του καπιταλισμού σε κρίσεις
β. Η ανθρωπολογική και πολιτιστική πτυχή
8. Ο συντηρητισμός, οι διανοούμενοί του και οι ιδέες του Διαφωτισμού
IV. Η διάλυση του συντηρητισμού και η διανομή της κληρονομιάς του
1. Η αφομοίωση των ευγενών από την κοινωνία και η αποδέσμευση των συντηρητικών από το ιδανικό της societas civilis
α. Η εξέλιξη στη Γαλλία
β. Η εξέλιξη στην Αγγλία
γ. Η εξέλιξη στη Γερμανία
δ. Η απορρόφηση του συντηρητισμού από τον φιλελευθερισμό ενόψει του σοσιαλιστικού κινδύνου
2. Οι συντηρητικοί και η κοινωνική πολιτική κατά τον 19ο αιώνα
3. Η αισθητικοποίηση και η διαφορετική ερμηνεία μοτίβων της συντηρητικής σκέψης σε πολιτικά κινήματα διανουμένων
α. Προοπτικές
β. Άγγλοι πρόδρομοι
γ. Action Francaise
δ. "Συντηρητική επανάσταση"
4. Η διάσπαρτη κληρονομιά του συντηρητισμού
α. Η συντεχνιακή ιδέα
β. Η κριτική του πολιτισμού και η "αριστερά"
γ. Η δικτατορία και η "δεξιά"
5. Τελική παρατήρηση
Κατάλογος των αναφερόμενων βιβλίων
Ευρετήριο κυρίων ονομάτων
Ευρετήριο εννοιών

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Κατάσταση εξαίρεσης


Όταν η έκτακτη ανάγκη μετατρέπει την εξαίρεση σε κανόνα 


H κατάσταση εξαίρεσης -έννοια που αντλεί την καταγωγή της από την "exceptio" του ρωμαϊκού δικονομικού συστήματος και την οποία ο Αγκάμπεν θεωρεί ταυτόσημη με την "κατάσταση έκτακτης ανάγκης"- έχει αρχίσει σήμερα να μετατρέπεται, και με τη δική μας ανοχή, σε "φυσιολογικό" τρόπο διακυβέρνησης, τρόπο ο οποίος καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τόσο την εξωτερική όσο και την εσωτερική πολιτική των κρατών. Το βιβλίο του κορυφαίου Ιταλού φιλοσόφου διερευνά σε βάθος τις σύνθετες ιστορικές πτυχές του ζητήματος, αναλύει τα αίτια και τις επιπτώσεις του στις σημερινές κοινωνίες και εξετάζει τις "μεταμορφώσεις" του μέσα στο χρόνο. Όταν η κατάσταση εξαίρεσης τείνει να γίνει ο κανόνας, οι θεσμοί και οι ισορροπίες των δημοκρατικών συνταγμάτων δεν μπορούν να λειτουργήσουν . Κινούμενος σ' έναν, εν πολλοίς, αχαρτογράφητο χώρο ανάμεσα στην πολιτική και το δίκαιο, ανάμεσα στην έννομη τάξη και την καθημερινή ζωή, χώρο τον οποίο οι περισσότεροι ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες αρνούνται να μελετήσουν, ο Αγκάμπεν εξετάζει μία προς μία τις νομικές θεωρίες που αφορούν την κατάσταση εξαίρεσης και φωτίζει με έναν ουσιαστικό και ριζοσπαστικό τρόπο τη σκοτεινή σχέση που συνδέει τη βία με το δίκαιο. 

Η παρούσα έρευνα προτίθεται να εξετάσει αυτό το ουδέτερο έδαφος ανάμεσα στο δημόσιο δίκαιο και το πολιτικό γεγονός, ανάμεσα στην έννομη τάξη και τη ζωή. Μόνο αν μετακινηθεί ο πέπλος που καλύπτει αυτή τη δυσδιάκριτη ζώνη θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε και να κατανοήσουμε όσα διακυβεύονται λόγω της διαφοράς-ή της υποτιθέμενης διαφοράς-μεταξύ του πολιτικού και του νομικού, του δικαίου και του ανθρώπου. Και ίσως μόνο τότε θα είναι δυνατό να απαντήσουμε στο ερώτημα που δεν παύει να αντηχεί στην ιστορία της δυτικής πολιτικής: τι σημαίνει «δρω πολιτικά»;


Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

ΥΠΟΤΑΓΗ






Γαλλία, 2022. Φανταστείτε μια καθοριστική εκλογική αναμέτρηση σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Στη χώρα επικρατεί ένα παράξενο κλίμα. Κυριαρχούν η αβεβαιότητα και ο φόβος. Η κοινωνική βία εξαπλώνεται αλλά συγκαλύπτεται. Ο (μη δημοφιλής) πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ έχει (παραδόξως) ολοκληρώσει τη δεύτερη θητεία του παρά την εκρηκτική άνοδο της Ακροδεξιάς.


Στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών τα παραδοσιακά κόμματα, της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς, καταποντίζονται. Στον δεύτερο (και τελικό) γύρο οι δύο βασικοί αντίπαλοι για την ανάληψη της εξουσίας είναι ένα υπαρκτό κόμμα, το Εθνικό Μέτωπο (Front National) της Μαρίν Λεπέν, και ένα φανταστικό, η Μουσουλμανική Αδελφότητα (Fraternité Musulmane), ένα μετριοπαθές (κατά τα φαινόμενα) ισλαμικό κόμμα υπό τη χαρισματική ηγεσία του, επίσης φανταστικού, Μοχάμεντ Μπεν Αμπές. Τι συμβαίνει τότε; Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις (δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί μαζί) συνασπίζονται εναντίον της Ακροδεξιάς και στηρίζουν τον μουσουλμάνο υποψήφιο, ο οποίος και κερδίζει τελικώς τις εκλογές!


Έτσι στη Γαλλία οι γυναίκες αρχίζουν να φορούν μαντήλες, η πολυγαμία νομιμοποιείται, ο πρόεδρος Μοχάμεντ Μπεν Αμπές προσπαθεί να ενισχύσει τις σχέσεις της Γαλλίας με τα μουσουλμανικά κράτη της Μεσογείου βάζοντας σε εφαρμογή ένα μεγάλο μουσουλμανικό γεωπολιτικό σχέδιο.


Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Μισέλ Ουελμπέκ απλώς μετέπλασε μυθιστορηματικά το μπεστ σέλερ του δημοσιογράφου Ερίκ Ζεμούρ υπό τον τίτλο «Η γαλλική αυτοκτονία - Τα 40 χρόνια που κατέστρεψαν τη Γαλλία», όπου, μεταξύ άλλων και μάλλον ακραίων πεποιθήσεων, υποστηρίζεται ότι οι πληγές της χώρας είναι η μετανάστευση, ο φεμινισμός, ο αντιρατσισμός, η απώλεια της «γκωλικής ή βοναπαρτικής» παράδοσης.


H πρώτη έκδοση του βιβλίου ήταν 150.000 αντίτυπα και έχουν σχεδόν ήδη εξαντληθεί καθώς το ενδιαφέρον είναι παγκόσμιο. Έχει προηγηθεί εξάλλου η άνευ προηγουμένου επιτυχία του βιβλίου του δημοσιογράφου  Éric Zemmour «Η γαλλική αυτοκτονία». Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2014, έχει ήδη πουλήσει 500.000 αντίτυπα παρά τη μεγάλη του έκταση (500 σελίδες). Σχολιάζει πως η μετανάστευση, ο φεμινισμός και η εξέγερση του 1968 οδήγησαν τη Γαλλία στο μονοπάτι της καταστροφής. 

Είναι το έκτο κατά σειρά μυθιστόρημα του γάλλου πεζογράφου, υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Soumission» (Υποταγή). Η ίδια η λέξη «Ισλάμ», ας σημειώσουμε, παραπέμπει ακριβώς στην απαιτούμενη υποταγή του πιστού στο θέλημα του Αλλάχ, δηλαδή του Θεού.


Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ - ΟΙ ΛΟΓΧΕΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ



Το ζήτημα των μιναρέδων στην Ελβετία και του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών στην Ελλάδα

Οι ισλαμιστές διεισδύουν στην Ευρώπη και αποκτούν δύναμη και εξουσία με όπλο τη θρησκευτική ελευθερία που διεκδικούν, και που τα ευρωπαϊκά κράτη φαίνονται, καταρχήν, υποχρεωμένα να τους διασφαλίσουν, δυνάμει του εθνικού τους δικαίου και των διεθνών συμβάσεων που έχουν υπογράψει. Το υφιστάμενο νομικό-πολιτικό πλαίσιο παρέχει διέξοδο και λύσεις στο πρόβλημα της ισλαμικής εξάπλωσης και επικράτησης ή την υποθάλπει; Μπορεί να απαγορευθεί η ανέγερση τζαμιών και η κατασκευή μιναρέδων και, αν ναι, με βάση ποια κριτήρια και ποιες προϋποθέσεις;

Ο έγκριτος νομικός Χρήστος Τσιαχρής, στρατιωτικός δικαστής με μεταπτυχιακή ειδίκευση στο Διεθνές Δίκαιο, ο οποίος, επίσης, έχει διατελέσει ερευνητικός συνεργάτης του Κέντρου Συγκριτικού Συνταγματικού Δικαίου και Θρησκείας του Πανεπιστημίου της Λουκέρνης, στην εμπεριστατωμένη μελέτη του ―μεγάλο μέρος της οποίας έχει, ήδη, παρουσιαστεί σε συνέδριο που συνδιοργανώθηκε από τα Πανεπιστήμια Λουκέρνης και Λονδίνου― δίνει τεκμηριωμένες απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, προβαίνοντας και σε επιστημονική ανάλυση-σύγκριση της στάσης της Ελβετίας στο θέμα της κατασκευής μιναρέδων, και της Ελλάδας στο ζήτημα της ανέγερσης τζαμιών και τεμένους. Τα επιστημονικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγει είναι τολμηρά και άκρως ενδιαφέροντα.

Ένα βιβλίο επίκαιρο όσο ποτέ, λόγω της εξάπλωσης του Ισλάμ, της ισλαμικής απειλής για την Ευρώπη και όλο τον δυτικό κόσμο, αλλά και της πρόσφατης απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας που επέτρεψε/επικύρωσε την ανέγερση τεμένους στην Αθήνα.
Η μελέτη, εκτός από τις πλούσιες πληροφορίες, δίνει επιχειρήματα σε όποιον ενδιαφέρεται να έχει, για το συγκεκριμένο ζήτημα, σοβαρές πολιτικές θέσεις και να μην περιορίζεται σε συνθήματα και αφορισμούς.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΙΑΧΡΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: “ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ - ΟΙ ΛΟΓΧΕΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ”



Ο Σύνδεσμος Εφέδρων Αξιωματικών Νομού Ανατολικής Αττικής (ΣΕΑΝ ΑΝ.ΑΤΤΙΚΗΣ) σας προσκαλεί στην εκδήλωση που θα πραγματοποιήσει την Δευτέρα, 23-11-2015 και ώρα 18.30΄, στην αίθουσα "Μελίνα Μερκούρη", στο Δημαρχείο Παπάγου - Χολαργού, Περικλέους 55, Χολαργός, στην οποία θα μιλήσουν οι: 

Σάββας Καλεντερίδης, Εκδότης και αρθρογράφος της εφημερίδας Δημοκρατία με θέμα: "Οι γεωπολιτικές εξελίξεις σε Συρία-Τουρκία και οι επιπτώσεις σε Κύπρο-Ελλάδα" και 

Χρήστος Τσιαχρής, Νομικός - Συγγραφέας, με θέμα: "Μιναρέδες, οι λόγχες του Ισλάμ στην Ευρώπη".

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Οι αρχιτέκτονες του μικρασιατικού ολοκαυτώματος 1912 - 1922



Ο Σερ Χένρι εκείνο το διάστημα παρακολουθούσε με εμφανή αποδοκιμασία τις προσπάθειες των Ελλήνων να γίνουν κάτοχοι ενός μεγάλου τμήματος της Ανατολίας σε βάρος των Τούρκων - ως αποτέλεσμα της ενέργειας του προέδρου Γουίλσον, του Κλεμανσώ και του Βρετανού πρωθυπουργού να στείλουν τους Έλληνες στη Σμύρνη μερικούς μήνες πριν. Ο G.I.G.S. (σ.σ.: Chief of the Imperial General Staff, ο επικεφαλής του βρετανικού αυτοκρατορικού γενικού επιτελείου στρατού) ήταν σθεναρά αντίθετος με αυτές τις ελληνικές περιπέτειες και υπάρχει μια αναφορά στο ημερολόγιό του στις 28 Οκτωβρίου (σ.σ.: 1919) από μία ενδιαφέρουσα συζήτηση για το θέμα αυτό με τον κ. Βενιζέλο στο Eaton Place εκείνη την ημέρα:

"Του είπα ευθέως ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του και τον εαυτό του πηγαίνοντας στη Σμύρνη, και ο κακομοίρης συμφώνησε, αλλά είπε ότι αυτό έγινε επειδή το Παρίσι δεν είχε αποτελειώσει τους Τούρκους και έκανε ειρήνη μαζί τους. Αυτό, βεβαίως, είναι μερικώς σωστό. Ο Βενιζέλος πολύ χολωμένος εναντίον των Τούρκων είπε ότι και οι 12 μεραρχίες του ήταν διαθέσιμες αν αποτελειώναμε τους Τούρκους. Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και τώρα προσπαθεί να μας "πουλήσει" τις 12 μεραρχίες του. Με ικέτευσε να πω στον Λόυντ Τζωρτζ ότι και αυτός [ο Βενιζέλος] και η Ελλάδα τελείωσαν. Είπα ότι θα το κάνω. Ο παλιόφιλος "τετέλεσται".

(Από το ημερολόγιο του Field Marshal Σερ Χένρι Γουίλσον, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

Τω κ. Ελευθερίω Βενιζέλω
Το πολιτικό ψυχογράφημα
Για την κατανόηση των πραγμάτων
Προλογικά
Ηθική αυτουργία. Τρόποι - μέσα προκλήσεως της αποφάσεως από τον ηθικό αυτουργό
Η προειδοποίηση του Θουκυδίδη
Τι είναι ιστορία
Ο Τέκτων Βενιζέλος
Η μεθοδευμένη αναρρίχηση
Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;
Τα φοβερά ντοκουμέντα
Δωροδοκίες κατά ριπάς
Η καλοστημένη παγίδα
Όλα πήγαιναν κατ' ευχήν ή κατά διαόλου;
Η κατάρρευση του μετώπου
Καταδικασμένη σε αποτυχία
Τα παραμύθια της Σαλονίκης
Το τηλεγράφημα
Το "κόλπο γκρόσο" του Λονδίνου
Φιλοβουλγαρική εμμονή
1916. Στάσις εν Θεσσαλονίκη (17 και 18 Αυγούστου 1916)
(Ή αλλιώς το παραμύθι της "τριανδρίας")
Με την πειθώ των όπλων
Προβοκάτσιες απείρου κάλλους
Μη προνομιούχος πελάτης
Πετρέλαιο: Μία λησμονημένη παράμετρος και στο βάθος οι... μπολσεβίκοι
Έγκλημα και ατιμωρησία
Έκθεση της αποστολής του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού
Παράρτημα
Βενιζελική... διορατικότητα
Η "εξαφανισμένη" έκθεση κόλαφος
Δύο άγνωστα πορτρέτα
Ανρί ντε Ροκφέιγ, ο ιδρυτής του έξαλλου βενιζελισμού Μιχαήλ Φρούνζε, η μπολσεβίκικη βοήθεια στον Κεμάλ
Δολοφονία Γεώργιου: Ασύγγνωστος ερασιτεχνισμός
Έγγραφα από το ψηφιακό αρχείο ΕΙΕ & Μ "Ελευθέριος Βενιζέλος"
Βιβλιογραφία

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Ωγυγία ή αρχαιολογία



Πέρασαν 200 χρόνια από την έκδοση του πεντάτομου έργου Ωγυγία ή Αρχαιολογία, του Αθανάσιου Σταγειρίτη, καθηγητή τότε της ελληνικής γλώσσας στην Ακαδημία Ανατολικών γλωσσών, στη Βιέννη της Αυστρίας. Εκδόθηκε από το 1816 έως το 1820, στο τυπογραφείο του Ιωάννη Β. Τσβεκίου.
Σκοπός του, παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ήταν να αποτελέσει εγχειρίδιο αναφοράς της Προϊστορίας της Ελλάδας και να χρησιμοποιηθεί από τους εκπαιδευτικούς που αναλάμβαναν τη μόρφωση των νέων. Όπως ο ίδιος γράφει, περιέχει την ιστορία, τις κοσμογονίες και θεογονίες των αρχαίων λαών και πλήρη Μυθολογία των θεών και ηρώων με την ιστορική και αλληγορική εξήγηση, όπως και τις τελετές και ιεροπραξίες, τους αγώνες, τα μαντεία και τα έθιμα "προς γνώσιν της Αρχαιολογίας και κατάληψιν των ποιητών και συγγραφέων". Στον πρόλογο του πρώτου τόμου σημειώνει:
"... φιλολογήσας όλους σχεδόν τους Ποιητάς και Συγγραφείς, και Μυθογράφους, παλαιούς τε και νέους, έκρινα εύλογον να συνάξω όλην εκείνην την διεσπαρμένην ύλην, και να συντάξω το έργον, όσον δυνατόν εντελέστερον, και εύκολον να γένη και επιτομή δια παράδοσιν. Επειδή, Νέοι, δεν έχομεν ουδεμίαν τοιαύτην βίβλον διδακτικήν, μεθοδικήν, και σύντομον μόνον δια παράδοσιν, ως έχουσιν οι Ευρωπαίοι όλων των μαθήσεων, αρχόμενοι από του αλφαβηταρίου...". 
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Επιστολή προς Καποδίστρια
Προς τους Ομογενείς Νέους
ΩΓΥΓΙΑΣ ΜΕΡΟΣ Α.
Η Κοσμογονία και η Θεογονία διαφόρων εθνών
ΒΙΒΛΙΟ Α. ή ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ
Κοσμογονία Χαλδαίων
Κοσμογονία και Θεογονία Φοινίκων
Κοσμογονία και Θεογονία Αιγυπτίων
Θεογονία Ατλαντίων
Θεογονία Παγχαίων, ή Κατά τον Ευήμερο
Κοσμογονία και Θεογονία Ελλήνων, Ορφέως
Κοσμογονία και Θεογονία Ησιόδου
Κοσμογονία Οβιδίου
Διαίρεση των Αιώνων και των Καιρών σύμφωνα με τον Οβίδιο
Δόγματα Περσών περί Κόσμου και Θεών
Κοσμογονία Κινέζων
Κοσμογονία και Θεογονία Ινδών
Κοσμογονία και Θεογονία Αμερικανών
ΒΙΒΛΙΟ Β. ή ΙΕΡΟΠΡΑΞΙΑ
Περί Αρχής και Προόδου της Αρχαίας Λατρείας
Περί Αγαλμάτων
Περί Βωμών
Περί Ναών
Περί του Ναού του Βήλου
Περί του Ναού του Ηφαίστου
Περί του Ναού της Αρτέμιδος
Περί του Ναού του Ολυμπίου Διός
Περί των Αφιερωμάτων του Ναού του Ολυμπίου Διός
Περί των Θησαυρών του Ναού τούτου
Περί του Ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς
Περί του Πανθέου της Ρώμης
Περί Ηρώων
Περί Τεμενών
Περί Ιερών Αλσών
Περί Ασύλων
Περί Ιερέων
Περί των Οργάνων της Θυσίας
Περί Θυσιών
Περί Προσευχής και Ικεσίας των Ελλήνων
Περί Όρκου
ΒΙΒΛΙΟ Γ. ή ΙΕΡΟΣΚΟΠΙΑ
Εισαγωγή
Περί Θεομαντείας
Περί Ονειρομαντείας
Περί Ιερομαντείας
Περί Οιωνοσκοπίας
Περί Κληρομαντείας
Περί άλλων Μαντειών
Περί Μαγείας
ΒΙΒΛΙΟ Δ. ή Μυθοποιΐα
Περί Μύθων
Περί Διαιρέσεως των Μύθων
Πώς Πλάσθηκαν οι Μύθοι
Περί Μεταμορφώσεων
ΩΓΥΓΙΑΣ ΜΕΡΟΣ Β.
ΒΙΒΛΙΟ Α. ΟΥΡΑΝΙΑ
Αρχέγονοι Θεοί Απόγονοι του Ουρανού και της Γης, οι Καλούμενοι Ουρανίωνες
Ουρανός
Εκατόγχειρες
Κύκλωπες
Πολύφημος
Τιτάνες
Λοιποί Τιτάνες
Κοίος
Αστερία
Λητώ
Υπερίων
Βασίλεια
Ηώ
Ήλιος
Φαέθων
Ηλιάδες, Γιοι του Ηλίου
Ηλιάδες, Θυγατέρες του Ηλίου
Σελήνη
Κρείος
Αστραίος
Αστραία
Πάλλας
Πέρσης
Ιαπετός
Προμηθέας
Επιμηθέας
Πανδώρα
Άτλας
Πλειάδες
Υάδες
Έσπερος
Εσπερίδες
Θέμις
Γίγαντες
Τυφών
Κρόνος
ΒΙΒΛΙΟ Β. ΟΛΥΜΠΙΑ
Ολύμπιοι Θεοί
ΤΜΗΜΑ Α.
Διαίρεση των Θεών
Τέκνα των Θεών
Περιγραφή του Ολύμπου
Αμβροσία
Νέκταρ
ΤΜΗΜΑ Β.
Ζευς
Ήρα
Ήφαιστος
Αθηνά
Άρης
Αφροδίτη
Διόνυσος
Διόνυσος Λίβυος
Άρτεμις
Απόλλων
Ερμής
ΤΜΗΜΑ Γ.
Ουράνιοι Θεοί εκτός της Εκκλησίας και της Βουλής των Ολυμπίων
Ειλειθυία
Ήβη
Μούσες
Κλειώ
Ευτέρπη
Θάλεια
Μελπομένη
Τερψιχόρη
Ερατώ
Πολύμνια
Ουρανία
Καλλιόπη
Ενυώ
ΒΙΒΛΙΟ Γ. ή ΧΘΟΝΙΑ
Δαιμογορνών
Περί της Γης
Περί της Ρέας
Περί της Κυβέλης
Περί της Εστίας
Περί της Δήμητρας
Περί του Τριπτόλεμου
Περί του Πρίαπου
Περί του Πανός
Περί της Αιγός
Περί του Αιγίπανος
Περί του Αιγόκερου
Περί των Νυμφών
Περί του Ερμαφρόδιτου

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ - THE BLIGHT OF ASIA



Του GEORGE HORTON

Προξένου και Γενικού Προξένου των Ηνωμ. Πολιτειών στην Εγγύς Ανατολή επί τριάντα χρόνια.

Το βιβλίο απαγορεύτηκε στις Η.Π.Α.

«Στο βιβλίο αυτό βρίσκαμε επί τέλους την αλήθεια για την καταστροφή της Σμύρνης και για τη σφαγή μεγάλου μέρους απ’ τους κατοίκους της, γραμμένη από έναν αυτόπτη μάρτυρα. Ο συγγραφέας των σελίδων πού ακολουθούν, είναι ευτυχώς ένας άνθρωπος πού δεν εμποδίζεται να ειπεί, ό,τι ξέρει, από πολιτικούς λόγους η από οποιαδήποτε επίδραση φόβου η συμφέροντος. Δίνει ολόκληρη τη διήγηση του αγρίου αφανισμού του Χριστιανικού πληθυσμού σε όλη την έκταση και το πλάτος της Παλαιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μ’ ένα σαφή και πειστικό τρόπο. Το ότι είκοσι αιώνες μετά Χριστόν μπόρεσε ένας μικρός και οπισθοδρομικός λαός, όπως οι Τούρκοι, να διαπράξει τέτοια εγκλήματα εναντίον του πολιτισμού και της προόδου του κόσμου, είναι ένα ζήτημα πού θα έπρεπε να κάμει όλους τους ευσυνείδητους λαούς να σταθούν και να σκεφτούν ο συγγραφέας όμως δείχνει με αναντίρρητο τρόπο ότι τα εγκλήματα αυτά διαπράχθηκαν χωρίς αντίσταση εκ μέρους οιουδήποτε χριστιανικού έθνους και ότι η τελευταία εκείνη φρικτή σκηνή στη Σμύρνη εκτελέστηκε σε απόσταση ολίγων μέτρων από ένα ισχυρότατο συμμαχικό και αμερικανικό στόλο.

Εκωφεύσαμε στις απελπισμένες κραυγές για βοήθεια των Χριστιανών πού πεθαίνανε, αν και ξέραμε καλά πώς η Αμερική ήταν η μοναδική ελπίδα τους, και τώρα είναι φανερό πώς υπάρχει στη χώρα μας μια τάση πού ολοένα μεγαλώνει, να συγκαλύψουμε τα εγκλήματα των Τούρκων και να τους δώσουμε συγχωροχάρτι γι’ αυτά, για να επιτύχουμε υλικά οφέλη απ’ αυτούς. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι αυτό δεν πρέπει να γίνει, εφόσον οι Τούρκοι έδειξαν τόσο μεγάλη περιφρόνηση σε κάθε ανθρωπισμό πού δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει και η αλήθεια είναι ολοφάνερη. Έχει τη γνώμη πώς τα υψηλά Ιδανικά είναι ανώτερα από το πετρέλαιο και απ’ τους σιδηροδρόμους και πώς οι Τούρκοι δεν θα έπρεπε να γίνουν δεκτοί στην κοινωνία των έντιμων εθνών, ωσότου δείξουν ειλικρινή μετάνοια για τα εγκλήματα τους.

Η συναδέλφωση μαζί τους με οιουσδήποτε άλλους ορούς δημιουργεί την υποψία μικροπρέπειας αλλά και συνενοχής. Απ’ τη θαρραλέα παρρησία αυτού του βιβλίου γίνεται φανερό στον αναγνώστη ότι χρειαζόταν μεγάλο θάρρος για να γραφεί, και ότι εκείνος πού το έγραψε δεν ήταν δυνατό να έχει κανένα άλλο κίνητρο απ’ την επιθυμία να κάμει γνωστή την αλήθεια επάνω σε ζητήματα πού έχουν τεράστια σημασία για τον κόσμο να τα μάθει».

James W. Gerard

«Έχουν γραφεί πολλά βιβλία και εκατοντάδες άρθρα σχετικά με τη σημασία και τα αίτια της Μικρασιατικής καταστροφής. Εκείνος όμως πού έγραψε το πιο εμπεριστατωμένο και στηριγμένο σε αυθεντικές πηγές βιβλίο σχετικά με το ζήτημα αυτό, είναι ο Αμερικανός διπλωμάτης και συγγραφεύς Τζορτζ Χόρτον (George Horton), πού έζησε στο δεύτερο ήμισυ του 19ου και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα και υπηρέτησε επί πολλά χρόνια σαν Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη και στη Σμύρνη. Το βιβλίο αυτό δημοσιεύθηκε στα Αγγλικά το 1925 και έχει τον τίτλο «The blight of Asia» (Η κατάρα της Ασίας, ή η μάστιγα της Ασίας), με τον όποιο ο συγγραφεύς χαρακτηρίζει την τουρκική φυλή και τις αφάνταστες καταστροφές, πού η φυλή αυτή προξένησε, αφού εμφανίσθηκε στο προσκήνιο της ιστορίας, σε όλη την ανθρωπότητα και προ πάντων στους χριστιανικούς λαούς. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφεύς, με απόλυτη αντικειμενικότητα, παρρησία και σθένος περιγράφει και αποδεικνύει με ατράνταχτα επιχειρήματα και με βάση τα ιστορικά γεγονότα 4 κυρίως πράγματα:

1) Τη θαυμαστή ικανότητα του ελληνικού έθνους να δημιουργεί πολιτισμούς.

2) Τα βάρβαρα ένστικτα και τη φοβερή ικανότητα της τουρκικής φυλής να καταστρέφει πολιτισμούς και να εξοντώνει τα έθνη πού τους δημιούργησαν.

3) Τα βαθύτερα αίτια της νίκης του Μουσταφά Κεμάλ στη Μικρά Ασία.

4) Τη βαρύτατη ευθύνη ορισμένων Μεγάλων Δυνάμεων της Δύσεως σχετικά με την κοσμοϊστορική μεταβολή πού είχε σαν αποτέλεσμα η νίκη αυτή επί της φυλετικής συνθέσεως των πληθυσμών πού κατοικούσαν επί δεκάδες αιώνων στο χώρο της Βυζαντινής και αργότερα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Στο ίδιο βιβλίο ο Τζορτζ Χόρτον αναλύει με θαυμαστό τρόπο τα στοιχεία και την ουσία των δύο θρησκειών, του Χριστιανισμού και του Ισλαμισμού και τονίζει την βασική αντίθεση μεταξύ των από άποψη κοσμοθεωριακή, φιλοσοφική και ηθική και την αντίστοιχη επίδραση επάνω στην πολιτιστική εξέλιξη των λαών πού δέχθηκαν τη μία η την άλλη απ’ τις δυο αυτές θρησκείες».

Η "μάστιγα της Ασίας" δεν είναι ένα ιστορικό αφήγημα. Είναι η συγκλονιστική προσωπική μαρτυρία του έντιμου διπλωμάτη George Horton, που υπηρετούσε ως γενικός πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη τα χρόνια της Μικρασιατικής τραγωδίας. Φωτίζει, παραστατικά και αντικειμενικά, πολλές πτυχές της Μεγάλης Περιπέτειας. Κυρίως, όμως, αποδεικνύει και στιγματίζει την "προδοσία" των Μεγάλων Δυνάμεων και τις οργανωμένες σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους. 
 

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Η αφελής Ελλάς



Ο ρασοφόρος Άγγλος κατάσκοπος Νταίηβιντ Μπάλφουρ

Ο πατήρ Δημήτριος ήταν μία πολύπλαγκτη προσωπικότητα. Λεγόταν Νταίηβιντ Μπάλφουρ, αλλά δεν ήταν από τη γνωστή αριστοκρατική οικογένεια, όπως άφηνε να πιστεύουν. Μέσα του υπήρχε το μικρόβιο της κατασκοπείας, δηλαδή της υποκλοπής των μυστικών. Το Άγιο Όρος υπήρξε για αυτόν όχι σχολή θεολογίας αλλά κατασκοπείας. Το δίδαξε να εξετάζει καρδιές, ψυχές, μυαλά και κυρίως να διαβάζει μυστικά και να τα στέλνει στους κατάλληλους αποδέκτες. Η πτώση του Πλαστήρα από την πρωθυπουργία, η αυτοκτονία του Κοριζή, η ανάδειξη του Δαμασκηνού ως Αντιβασιλέως, η συμφωνία της Βάρκιζας το 1945, και τα Σεπτεμβριανά του 1955 στη Σμύρνη, είναι σίγουρα ιστορικές στιγμές που υπάρχει ο δάκτυλος του Μπάλφουρ. 

Ο πατήρ Δημήτριος ή αλλιώς Νταίηβιντ Μπάλφουρ, είχε πολλά πρόσωπα, ανάλογα με τον συνομιλητή του, παρουσιαζόταν με το ταιριαστό για την περίπτωση πρόσωπο. Ξεγέλασε πολλούς και πολλές. Ήταν η πιο θλιβερή μορφή που έπαιξε άσχημο ρόλο στην πατρίδα μας, σε μία δύσκολη εποχή.

Το βιβλίο θα μπορούσε να θεωρηθεί μία ιστορική μελέτη στο πρόσωπο του ρασοφόρου κατασκόπου, αλλά και μία περιγραφή της ελληνικής ιστορίας σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της χώρας.


Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Γκαµπριέλε Ντ’ Ανούντσιο (Gabriele D’Annunzio)



Γκαµπριέλε Ντ’ Ανούντσιο (Gabriele D’Annunzio) (1863-1938) 

Ο ποιητής-προφήτης της ιταλικής λογοτεχνίας κι ένας από τους πιο γνωστούς λογοτέχνες στον κόσµο. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια γαιοκτημόνων με ισχυρή πολιτική επιρροή και σπούδασε στο καλύτερο κολέγιο της Τοσκάνης. Το 1879, σε ηλικία μόλις 16 ετών, δημοσίευσε μια μικρή ποιητική συλλογή (Primo vere), με έντονες επιδράσεις από τον διάσημο Ιταλό ποιητή Τζοζουέ Καρντούτσι. Το 1881 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της πόλης (χωρίς ωστόσο να αποφοιτήσει), όπου γρήγορα έγινε ο πρωταγωνιστής της λογοτεχνικής και κοσμικής ζωής της ιταλικής πρωτεύουσας. Τα χρόνια της παραμονής του στη Ρώμη υπήρξαν καθοριστικά για τη μελλοντική πορεία του, γιατί του επέτρεψαν να συνειδητοποιήσει τις κλίσεις του. Οι έρωτες, οι μονομαχίες, οι δίκες, τα χρέη ήταν οι πρώτες μορφές με τις οποίες ο Ν. εκδήλωσε το ωραιοπαθές ιδεώδες της «απαράμιλλης ζωής» του ποιητή, ως προνομιούχου ανθρώπου, ο οποίος οικοδομούσε τη ζωή του σύμφωνα με δικούς του ανθρώπινους και ηθικούς νόμους. Παράλληλα, στα κείμενά του εκείνης της εποχής αντανακλώνται οι επιρροές των Γάλλων συμβολιστών, ο αισθησιασμός και ο εκλεκτικισμός του. 


Τα χαρακτηριστικά αυτά της προσωπικότητάς του και της τέχνης του γίνονταν εντονότερα με το πέρασμα των χρόνων, υπό την επιρροή μάλιστα των ιδεών του Νίτσε, και ιδιαίτερα της θεωρίας του υπερανθρώπου, όπως την προσλάμβανε ο Ντ’ Ανούντσιο. Μετά τα έργα Ιωάννης Επίσκοπος (1891) και Ο Αθώος (1892), τα οποία χαρακτηρίζονταν από την εξιδανίκευση της αγνότητας και της καλοσύνης, ακολούθησαν Ο θρίαμβος του θανάτου (1894), Οι παρθένες των βράχων (1896), Η φωτιά (1900), διαφορετικές εκφράσεις των ακατόρθωτων επιδιώξεων του υπερανθρώπου, στην πολιτική, στην τέχνη, στην ηθική. Στις τραγωδίες του (Η νεκρή πόλη, 1898· Η Τζοκόντα, 1898· Η δόξα, 1899· Φραντσέσκα Ντα Ρίμινι, 1902), υπό το φως του μεγαλείου, του εθνικισμού, της ηρωικής ηθικής, διαφαίνονται οι επιρροές από το αρχαίο ελληνικό θέατρο και τις νεότερες συμβολιστικές και βαγκνερικές εμπειρίες. Ανάμεσα στα καλύτερα έργα του συγκαταλέγεται το δράμα Η κόρη του Γιόριο (1904), όπου περιγράφει, με γρήγορη διαδοχή γεγονότων αλλά και με μια τάση μυθοποίησης, τα βίαια πάθη και τα απλά αισθήματα του ποιμενικού κόσμου της περιοχής Αμπρούτσο, της γενέτειράς του. Στα ποιήματά του, Το παραδείσιο ποίημα (1893), σε συμβολιστικούς και σκοτεινούς τόνους, Αλκυόνη (1902), Μάια (1903), Ηλέκτρα (1904), Μερόπη (1912), τα οποία αποτέλεσαν τη συλλογή Εγκώμια του ουρανού, της θάλασσας, της γης και των ηρώων, απογειώθηκε η ικανότητα του Ντ’ Ανούντσιο σε ό,τι αφορά την επεξεργασία της μορφής και τη χρήση της γλώσσας. Τα Εγκώμια γράφτηκαν εν μέρει στη Νάπολη και εν μέρει στην έπαυλη Λα Καποντσίνα στο Σεντινιάνο, κοντά στη Φλωρεντία, όπου ο ποιητής έζησε πολλά χρόνια με την ηθοποιό Ελεονόρα Ντούζε, την οποία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το 1910, όταν αναγκάστηκε να διαφύγει στη Γαλλία, κυνηγημένος από τους πιστωτές του. 


Εκεί έγραψε, στα γαλλικά, τα θεατρικά έργα Το Μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού (1911), Η Πιζανέλα ή ο αρωματισμένος θάνατος (1912), Παριζίνα (1913), τα οποία παρουσιάστηκαν στη σκηνή με μουσική του Κλοντ Ντεμπισί το πρώτο και των Ιλντεμπράντο Πιτσέτι και Πιέτρο Μασκάνι τα άλλα δύο. Το 1914 δέχτηκε να γράψει τους διαλόγους για την ταινία Καμπίρια του Τζοβάνι Παστρόνε. Τα άλλα έργα του, εκείνης της περιόδου, η Ενατένιση του θανάτου (1913) και το Η Λήδα χωρίς κύκνο (1916), χαρακτηρίζονται από λυρισμό και μελαγχολία. 
Ο Ντ’ Ανούντσιο επέστρεψε στην Ιταλία με την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου πολέμου και τέθηκε επικεφαλής των οπαδών της συμμετοχής της Ιταλίας στον πόλεμο, θέση που υποστήριξε μαχητικά με έντονη αρθρογραφία, δημόσιες ομιλίες, ακόμη και με τα ποιήματά του. 


Στη διάρκεια του πολέμου υπηρέτησε στο ναυτικό και στην αεροπορία και επιδόθηκε σε τολμηρά εγχειρήματα, όπως η πτήση πάνω από τη Βιέννη τον Αύγουστο του 1918 και η ναυτική επιχείρηση του Μπούκαρι. Η πολιτική δράση του μετά τον πόλεμο καθοδηγήθηκε από τη φασιστική ιδεολογία και κορυφώθηκε με την υπόθεση του Φιούμε (Σεπτέμβριος 1919 – Ιανουάριος 1920), την κατάληψη του λιμανιού της Αδριατικής (σημερινή Ριέκα της Κροατίας) και την ίδρυση προσωπικής δικτατορίας η οποία διήρκεσε δεκαπέντε μήνες, έως ότου διαλύθηκε με την επέμβαση του ιταλικού στρατού. Υποστήριζε φανατικά και δημόσια τον Μουσολίνι και το καθεστώς του. Λόγω της γενικότερης προσφοράς του, του απονεμήθηκαν οι τίτλοι του Πρίγκιπα του Μοντενεβόζο και του Προέδρου της Ιταλικής Ακαδημίας (1937). 

Υπόθεση Φιούμε 


Ο Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο ομιλεί στο Φιούμε

«Θέλετε να φύγω;»... «Οοοοχι!»... «Θέλετε να μείνω;»... «Ναιιιι!»... Αυτός ο διάλογος μεταξύ πλήθους και Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο έλαβε χώρα τη 15η Δεκεμβρίου 1919. Ο φλογερός, ποιητής, εθνικιστής και ήρωας πολέμου των Ιταλών, μιλώντας από το μπαλκόνι του μεγάρου του σε αυτό το «ζωντανό» δημοψήφισμα για την τύχη του Φιούμε «έβγαζε τη γλώσσα» στη νομιμότητα της Ρώμης που είχε συμβιβαστεί με την απόφαση της (μυστικής) Συνθήκης του Λονδίνου του 1915, σύμφωνα με την οποία η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία είχαν συμφωνήσει με την Ιταλία ότι το -εθνολογικώς ιταλικό- λιμάνι του Φιούμε στην Αδριατική όφειλε να παραμείνει στην αυστροουγγρική αυτοκρατορία. Ο Ντ' Ανούντσιο γνώριζε πώς να δημιουργεί σχέση πάθους με το κοινό του. 


Ο Comandante D’Annunzio με τους βερσαλιέρους του στο Φιούμε.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ιταλοί απογοητεύτηκαν, αφού τα εδάφη που τους ανήκαν δεν τους αποδόθηκαν και η μεταπολεμική ανέχεια και οι κακουχίες είχαν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα. Ο ποιητής, λοιπόν, δεν θα συνθηκολογούσε. Το Φιούμε έπρεπε πάση θυσία να γίνει ιταλικό -έστω και αν εκείνος χρειαζόταν να καταλάβει το λιμάνι, να γίνει δικτάτορας και να κηρύξει ακόμη και πόλεμο στη «συμβιβασμένη Ιταλία» την 1η Δεκεμβρίου 1920.

Μετά την κήρυξη πολέμου στη Ρώμη, οι Ιταλοί έστειλαν δυνάμεις και απέκλεισαν το λιμάνι. Τη νύχτα των Χριστουγέννων σημειώθηκαν συγκρούσεις, αντηλλάγησαν πυρά. Το μέγαρο όπου γιόρταζε με τους φίλους του ο δικτάτορας βομβαρδίστηκε. Ένα βλήμα χτύπησε το κτίριο. Κάπως έτσι ήρθε το άδοξο τέλος στο όνειρο της προσάρτησης του Φιούμε. Ο Ντ' Ανούντσιο δεν μπόρεσε να χτίσει τη Μεγάλη Ιταλία των ένδοξων Ρωμαίων προγόνων του που τόσο λάτρευε. Το έργο του όμως θα το ολοκλήρωνε ο θαυμαστής του Μπενίτο Μουσολίνι. 


Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο και Μπενίτο Μουσολίνι

Τον Μάιο του 1922, 20.000 Φασίστες καταλαμβάνουν την Μπολόνια και τον Αύγουστο το Μιλάνο. Ο Μουσολίνι αποφασίζει τη Μεγάλη Πορεία προς τη Ρώμη, που θα οδηγούσε στην κατάληψη της εξουσίας. Στο «τελεσίγραφο» προς την κυβέρνηση, με το οποίο ζητούσαν την παραίτησή της, παίρνουν αρνητική απάντηση. Τελικά η Μεγάλη Πορεία πραγματοποιείται δύο μήνες μετά: στις 28 Οκτωβρίου. Ο Μουσολίνι μπαίνει στις 30/10 στη Ρώμη θριαμβευτής, σαν ρωμαίος αυτοκράτορας, σχηματίζοντας κυβέρνηση την επομένη ημέρα. Έναν μήνα αργότερα εξασφαλίζει (προσωρινές) δικτατορικές εξουσίες. Και δύο χρόνια αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου 1924, κάνει το όνειρο του Ντ' Ανούντσιο πραγματικότητα: υπογράφει συνθήκη στη Ρώμη, βάσει της οποίας το Φιούμε γίνεται ιταλικό...

Στην Ελληνική γλώσσα κυκλοφορεί το βιβλίο του Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο, ''Η ηδονή'' από τις εκδόσεις Printa.