Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠO ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΙΓΚΕΛ ΣΕΡΡΑΝΟ


 

... Ναι, πιστεύω στα ιδανικά, στα όνειρα, στις δόξες της νύχτας του παρελθόντος, στα φαντάσματα των συντρόφων που ’χουν χαθεί, στις χρυσές σκιές, στην ηχώ των βημάτων τους, στους παλαιούς δρόμους και πόλεις, σε όλα αυτά που δραπετεύουν προς το φως που εκπέμπει η μαρτυρική γη, στη νοσταλγία για μια Χρυσή Εποχή, τότε που οι ήρωες ζούσαν ανάμεσά μας και οι Θεοί μάς μιλούσαν. Διότι είμαι ένας από αυτούς που έχουν μιλήσει με τους Θεούς…
Δεν έχω την πρόθεση να γράψω μια βιογραφία για τα «εξωτερικά» συμβάντα της ζωής μου, της τόσο πλούσιας σε γεγονότα (διότι «πήγα κάτω χαμηλά στις καλύβες και πάνω ψηλά στα παλάτια…»), ─αν και αυτό είναι στο πνεύμα της «εποχής του κίτρινου Τύπου»─ μα να δείξω αυτό που είναι μυθικό, αρχετυπικό, δηλαδή αυτό που δεν είναι μόνο δικό μου αλλά πολλών. Με μια λέξη: το Μυστήριο, στην έκταση στην οποία αυτό μπορεί να αποκαλυφθεί.


     Έχω εντοπίσει τις οικογενειακές μου ρίζες όσο πιο μακριά μπορούσα, πρώτα στη Χιλή και έπειτα στο βόρειο τμήμα της Ισπανίας, στις Αστούριες της Γαλικίας, «εκεί όπου ούτε οι Μαυριτανοί ούτε οι Ιουδαίοι έχουν πατήσει». Από εκεί προέρχομαι. Μπορώ να αντικρίσω μόνο Κέλτες και Βησιγότθους στο οικογενειακό μου δέντρο, και για την ακρίβεια περισσότερους Βησιγότθους παρά Κέλτες. Το όνομα της μητέρας μου ήταν Μπέρτα (Berta), ένα γερμανικό όνομα το οποίο προέρχεται από τη θεά Pertha. [...]
Η "μνήμη του αίματος" εμφανίζεται αργά, αρκετά αργά. Έρχεται μέσα από σκιές πόνου και εξιλέωσης. Μια ζωή ολόκληρη δεν αρκεί για να ακούσει κανείς όλα της τα μηνύματα, να διαβάσει το σοφό της βιβλίο. [...]


Το δικό μου όνομα είναι Σερράνο. Αυτή η λέξη σημαίνει: οροσειρά, βουνό. Γεννήθηκα κοντά στα βουνά της πατρίδας μου και έχω αγαπήσει τις ψηλότερες κορφές. Έχω δει τους πέτρινους γίγαντες, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα βουνά είναι πετρωμένοι γίγαντες που πρέπει να απελευθερωθούν. Αυτό είναι το έργο της ζωής μου: να απελευθερώνω, να δίνω νέα πνοή στους γίγαντες. Γι’ αυτόν τον λόγο έχω περιπλανηθεί στα μεγαλύτερα όρη της γης, στις Άνδεις, στα Ιμαλάια, στα Πυρηναία Όρη (κατοικία της Πυρήνης, αγαπημένης του Ηρακλή) και στις Άλπεις, όπου ζει ο Βασιλιάς Λάουριν μαζί με τα ξωτικά. Στα Ιμαλάια έψαξα για τις μαγεμένες πόλεις της Αγκάρθα (Agartha), ενώ στις Άνδεις της νεότητάς μου για την Πόλη των Καισάρων (την οποία ψάχνω ακόμη), την Παϊτίτι (Paititi), την Elelin, την Τραπαλάντα. [...]


Έτσι μεγάλωσα, λοιπόν, σαν ένας «αγνός τρελός», ανάμεσα στα άγρια δάση της πατρίδας μου στον νότο του κόσμου, στο Νότιο Πόλο. [...] 

... Ο Χιμένεθ  μού έκανε νόημα να μπω στην πορεία. Δέχτηκα με χαρά. Μου άρπαξε το χέρι, λέγοντάς μου: «Τώρα βαδίζουμε μαζί. Είσαι έτοιμος να πεθάνεις μαζί μας;» 
    «Ναι», του απάντησα, «είμαι έτοιμος». 
     Και δεν έχω ποτέ προδώσει αυτόν τον όρκο, είμαι πάντοτε έτοιμος να πεθάνω για εσάς, τους ήρωες του εδώ και του πέρα. Έκτοτε, συνεχίζω να βαδίζω, ενώ πολλοί άλλοι έχουν εγκαταλείψει τη Μεγάλη Πορεία.
     Το 1939 ήμουν μόνον είκοσι ενός ετών. Κι όμως, σαράντα πέντε χρόνια αργότερα, νιώθω ακόμα πιο νέος από τότε, πιο σταθερός, ακόμη πιο  βέβαιος για αυτά τα ιδανικά...

Αποσπάσματα από το έργο του Μιγκέλ Σερράνο, ''Αδόλφος Χίτλερ - Ο τελευταίος Αβατάρ''


Στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Θούλη τα βιβλία του Μιγκέλ Σερράνο:

Ο Ερμητικός κύκλος



Ο Υιός του Χήρου 





thulebooks.gr


Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Down by the Salley Gardens




Ένα πολύ γνωστό ποίημα του  Γέιτς, το οποίο εμπνεύστηκε από ένα παραδοσιακό ιρλανδικό τραγούδι, γι' αυτό αρχικά ο τίτλος του ήταν "τραγουδώντας ξανά ένα παλιό τραγούδι". Συγκεκριμένα, ο ποιητής είχε πει ότι είχε προσπαθήσει να ανασυνθέσει  ένα παλιό τραγούδι από τρεις στίχους που μισοθυμόταν, και που το άκουγε συχνά να το τραγουδά μια γυναίκα στο ιρλανδικό χωριό Ballisodare. Το ποίημα του Γέιτς μελοποιήθηκε από τον Herbert Hughes.


It was down by the Salley Gardens, my love and I did meet.
She passed the Salley Gardens with little snow-white feet.
She bid me take love easy, as the leaves grow on the tree,
But I, being young and foolish, with her would not agree.


In a field by the river, my love and I did stand.
And on my leaning shoulder, she laid her snow-white hand.
She bid me take life easy, as the grass grows on the weirs
But I was young and foolish, and now am full of tears.


 Thulebooks.gr


Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

ΜΠΕΟΓΟΥΛΦ


 
Beowulf


Το συγκεκριμένο ποίημα, το οποίο αναφέρεται σε Δανούς και Σουηδούς ήρωες και βασιλιάδες, διασώθηκε στην Αγγλία, καθώς οι σύγχρονοι Άγγλοι προέρχονται από τα γερμανικά φύλα των Άγγλων, των Σαξόνων και των Γιούτων, οι οποίοι αρχικά κατοικούσαν στη νότια Δανία και τη βόρεια Γερμανία. Έτσι, ο Μπέογουλφ αποτελεί μια ιστορία για τα παλαιά χρόνια της πατρίδας τους.

Το ποίημα είναι προϊόν φαντασίας, αλλά αναφέρει ένα καταγεγραμμένο ιστορικό γεγονός, την εισβολή του βασιλιά Hygelac στη Φριζία το 516. Πολλά από τα πρόσωπα και τα γεγονότα στο Μπέογουλφ συναντώνται και σε παλαιότερες σκανδιναβικές πηγές, όπως τη Νεώτερη Έντα ή τις σάγκα. Κατά συνέπεια, πιθανότατα να είναι αληθινά και να έζησαν μεταξύ του 450 και του 600 μ.Χ. στη Δανία και τη νότια Σουηδία, ενώ επιβεβαιώνονται τόσο από αρχαιολογικές ανασκαφές των τύμβων που υποδείχθηκαν από το Σνόρρι Στούρλουσον όσο και από τη Σουηδική παράδοση.

Τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα μετά τη μετανάστευση και εγκατάσταση των Αγγλοσαξόνων στην Αγγλία και πριν το τέλος αυτής. Οι παραδόσεις, λοιπόν, που σχετίζονται με το έπος μάλλον έφτασαν στην Αγγλία κατά την περίοδο όταν οι Αγγλοσάξονες ήταν ακόμα σε επαφή με τους γερμανικής καταγωγής "συγγενείς" τους στη Σκανδιναβία και τη βόρεια Γερμανία.

Το χειρόγραφο Μπέογουλφ

Η ακριβής ημερομηνία του χειρόγραφου αμφισβητείται, αλλά εκτιμάται γύρω στο έτος 1000. Η ημερομηνία συγγραφής του έπους υπολογίζεται γύρω στο 650-800 μ.Χ. Το έπος εμφανίζεται στον Κώδικα Nowell, όπως αποκαλείται, μαζί με άλλα έργα, ενώ η γλώσσα του περιλαμβάνει σαξονικές και αγγλικές διαλέκτους της Αρχαίας Αγγλικής. Ο παλαιότερος γνωστός κάτοχός του είναι ο μελετητής Laurence Nowell του 16ου αιώνα, από τον οποίο πήρε κι ο Κώδικας το όνομά του.

Υπόθεση

Η ιστορία ακολουθεί τη ζωή του ηρωικού βασιλιά Γκεάτ, του Μπέογουλφ και τις τρεις μεγάλες μάχες του με τέρατα: αρχικά με το τέρας Γκρέντελ που έμοιαζε με τρολλ, έπειτα με την μητέρα του Γκρέντελ και τέλος με τον δράκο με την πύρινη ανάσα, τον οποίο σκοτώνει ο ήρωας, βρίσκοντας όμως και ο ίδιος το θάνατο. Βασικά πρόκειται για την απεικόνιση μιας Γερμανικής πολεμικής κοινωνίας, στην οποία οι σχέσεις μεταξύ του ηγέτη ή βασιλιά με τους ακολούθους του έχουν μεγάλη σημασία. Οι σχέσεις αυτές ορίζονται με όρους πρόνοιας και υπηρεσίας: οι ακόλουθοι υπερασπίζονται τα συμφέροντα του βασιλιά προκειμένου να εξασφαλίσουν υλικές παροχές: όπλα, πανοπλίες, χρυσό, ασήμι, τροφή και ποτά. Η κοινωνία αυτή ορίζεται επίσης με όρους συγγένειας. Σε περίπτωση θανάτου κάποιου, οι συγγενείς του έχουν το καθήκον να εκδικηθούν τον δολοφόνο του (αυτοδικία). Στα πλαίσια της εκδίκησης έπρεπε ή να σκοτώσουν τον δολοφόνο ή να τον υποχρεώσουν να προσφέρει επιδιορθωτική πληρωμή. Επιπλέον, ο κόσμος του Μπέογουλφ κυβερνιόταν από τη μοίρα και το πεπρωμένο. Η πίστη ότι η μοίρα τον ελέγχει είναι κεντρικός παράγοντας σε όλες τις πράξεις του Μπέογουλφ.




Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Ήταν 6 Φεβρουαρίου…



"Να με σκέφτεστε και να σκέφτεστε κι εκείνους που πέθαναν στις 6 Φεβρουαρίου του 1934"
Robert Brasillach, 6 Φεβρουαρίου 1945, λίγο πριν τον σκοτώσουν
    
 Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 1945, ώρα 9.38, ένα παγωμένο πρωινό, στο φρούριο Montrouge στο Παρίσι, τότε που ένας από τους ευγενέστερους και πιο ηρωικούς εκπροσώπους των Ευρωπαϊκών Γραμμάτων, ο Γάλλος Ρομπέρ Μπραζιγιάκ εκτελέστηκε, δεμένος σε έναν ξύλινο πάσσαλο, μετά την καταδίκη του για «εσχάτη προδοσία», εξαιτίας των πολιτικών απόψεων και ιδεών τις οποίες είχε εκφράσει στα άρθρα του. Και στη ζωή και στον θάνατο έδειξε ασύγκριτο θάρρος. Εκείνο το πρωινό, όταν τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης, αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια, κοίταξε περήφανα ψηλά τον ήλιο, και πρόλαβε να φωνάξει «Ζήτω η Γαλλία», προτού οι σφαίρες της δημοκρατίας τον ρίξουν στη γη νεκρό. Ήταν ένα μεγάλο όνομα των γαλλικών γραμμάτων, ο πιο χαρισματικός λογοτέχνης και κριτικός της εποχής του ─όπως ακόμη και ιδεολογικοί αντίπαλοί του παραδέχθηκαν─, πολυτάλαντος, που είχε ακόμη να προσφέρει πολλά στη Γαλλία και στην Ευρώπη.


 Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 1934 το απόγευμα, όταν πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι από δεκάδες χιλιάδες πατριώτες μια πολύ μεγάλη αντικοινοβουλευτική συγκέντρωση, η οποία εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση έξω από τη Γαλλική Βουλή, την οποία οι συγκεντρωθέντες επεχείρησαν να καταλάβουν. Η αστυνομία άνοιξε πυρ με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 22 διαδηλωτές (ένας εκ των οποίων Έλληνας,  ο Cambo Costa, όπως αναφέρονται τα στοιχεία του σε εφημερίδες της εποχής) και να τραυματιστούν περισσότεροι από χίλιοι. Αυτή η εθνικολαϊκή εξέγερση, στην οποία συμμετείχε και ο Μπραζιγιάκ, καθόρισε την ιδεολογική του εξέλιξη και την πολιτική του πορεία.  Έντεκα χρόνια μετά, λίγες ώρες  πριν από την εκτέλεσή του έγραψε το τελευταίο του ποίημα, αφιερωμένο στους «νεκρούς του Φεβρουαρίου».
   74 χρόνια μετά τη δολοφονία του, οι εκδόσεις Θούλη, τιμώντας με σεβασμό για άλλη μια φορά τη μνήμη του σπουδαίου αυτού τέκνου της Γαλλίας και της Ευρώπης ανακοινώνουν την έκδοση και κυκλοφορία σε λίγες ημέρες, για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, του βιβλίου του Η Πολιορκία του Αλκαζάρ, που συνέγραψε με τον Henri Massis, με πρόλογο του ηρωικού Ισπανού Στρατηγού Μοσκαρντό. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1939, και αποτελεί εμπλουτισμένη και συμπληρωμένη έκδοση του βιβλίου Οι Ευέλπιδες του Αλκαζάρ που είχε κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 1936.


Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες

thulebooks.gr

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

Η μουσική ως βιολογία




Η καθολικότητα των μουσικών φθόγγων συναρπάζει από πολύ παλιά φιλοσόφους, επιστήμονες, μουσικούς και ακροατές. Γιατί οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βρίσκουν ορισμένους συνδυασμούς φθόγγων σύμφωνους και άλλους διάφωνους; Γιατί συνθέτουμε μουσική χρησιμοποιώντας λίγες μόνο κλίμακες από τα δισεκατομμύρια των δυνατών κλιμάκων; Γιατί διαφορετικά συγκροτημένες κλίμακες γεννούν διαφορετικά συναισθήματα; Γιατί οι κλίμακες περιλαμβάνουν τόσο λίγες νότες; Στο παρόν βιβλίο, ο Dale Purves υποστηρίζει ότι η βιολογία προσφέρει απαντήσεις σε αυτά και σε άλλα ερωτήματα, για τα οποία η συμβατική θεωρία της μουσικής παραμένει σιωπηλή.

Οι φωνήσεις των ανθρώπων και των ζώων αποτελούνται από τονικούς ήχους - από περιοδικές μεταβολές της πίεσης του αέρα που φθάνει στο αφτί, οι οποίες, όταν συνδυάζονται, μπορούν να ακουστούν ως μελωδίες και αρμονίες.

Η εξέλιξη έχει προικίσει τον άνθρωπο με τονική αίσθηση, εξηγεί ο Purves, λόγω των συμπεριφορικών πλεονεκτημάτων που του προσφέρουν η αναγνώριση των ανθρώπινων φωνών και η εκτίμηση της αξίας τους. Έτσι, οι αντιδράσεις μας στους διάφορους συνδυασμούς φθόγγων μπορούν να γίνουν καλύτερα κατανοητές υπό το πρίσμα της συνεισφοράς τους στη βιολογική μας επιτυχία, τόσο στη διάρκεια της ζωής μας όσο και στο βάθος του εξελικτικού χρόνου.

Ο Purves παρουσιάζει αποδεικτικά στοιχεία ότι τα διαστήματα που καθορίζουν τις δυτικές και άλλες μουσικές κλίμακες έχουν τη μεγαλύτερη ομοιότητα με την ανθρώπινη φωνή, ότι οι μείζονες και οι ελάσσονες κλίμακες ακούγονται αντιστοίχως χαρούμενες ή θλιμμένες επειδή μιμούνται τη ζωηρή και την ήπια ομιλία υπό χαρούμενη και θλιμμένη διάθεση, και ότι τα χαρακτηριστικά της ομιλίας ενός λαού επηρεάζουν τα τονικά χαρακτηριστικά της παραδοσιακής μουσικής του.

Η θεώρηση της μουσικής θεωρίας στο πλαίσιο της σύγχρονης βιολογίας προσφέρει μια νέα προσέγγιση στις μακραίωνες αντιπαραθέσεις σχετικά με την οργάνωση και την επίδραση της μουσικής. (Από την παρουσίαση της έκδοσης) 

Περιεχόμενα

Εισαγωγή
Ηχητικά σήματα και ηχητικά ερεθίσματα
Η αντίληψη των ηχητικών σημάτων
Ανθρώπινες φωνήσεις
Η ομοιότητα μουσικής και φωνής
Συμφωνία και διαφωνία
Μουσικές κλίμακες
Μουσική και συναίσθημα
Μουσική και ομιλία στους διάφορους λαούς
Συνέπειες
Παράρτημα: Μια επισκόπηση του ανθρώπινου ακουστικού συστήματος
Γλωσσάριο
Βιβλιογραφία
Ευχαριστίες
Ευρετήριο

Ξένος εκδότης: Harvard University Press


thulebooks.gr