Σήμερα η φθινοπωρινή ισημερία

Στην Ελλάδα θα συμβεί στις 26 Σεπτεμβρίου 

Το φθινόπωρο μπαίνει σήμερα και επισήμως με τη φθινοπωρινή ισημερία στο βόρειο ημισφαίριο. Αντίστοιχα, στο νότιο ημισφαίριο εγκαινιάζεται η άνοιξη με την εαρινή ισημερία. 

Αν και υπάρχει η πεποίθηση ότι κατά τη φθινοπωρινή ισημερία η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας είναι ίση, στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει μόνο στους τόπους που βρίσκονται ακριβώς πάνω στον Ισημερινό της Γης. Σύμφωνα με τον διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου Διονύση Σιμόπουλο, στις περιοχές που βρίσκονται είτε πάνω είτε κάτω από τον Ισημερινό η «ίση μέρα - ίση νύχτα» συμβαίνει μερικές ημέρες πριν ή μετά την ημερομηνία της «ισημερίας». 

Έτσι, στην Αθήνα, που βρίσκεται περίπου 38 μοίρες βόρεια του Ισημερινού, η πραγματική «ίση ημέρα - ίση νύχτα» θα συμβεί στις 26 Σεπτεμβρίου. Έκτοτε, σταδιακά οι νύχτες (Ήλιος κάτω από τον ορίζοντα) θα αρχίσουν να διαρκούν περισσότερο από τις ημέρες (Ήλιος πάνω από τον ορίζοντα), έως το χειμερινό ηλιοστάσιο της 21ης Δεκεμβρίου φέτος, οπότε η διάρκεια της νύχτας θα βρεθεί στο ζενίθ της.

Πηγή: http://www.newsbeast.gr/environment/arthro/585561/simera-i-fthinoporini-isimeria/

Carl Schmitt: η έννοια του εχθρού

«[…] Εχθρός δεν είναι λοιπόν ο ανταγωνιστής ή ο αντίπαλος γενικά. Εχθρός δεν είναι επίσης ο ιδιωτικός αντίπαλος τον οποίο μισεί κανείς με αισθήματα αντιπάθειας. Εχθρός είναι μόνο μια, τουλάχιστον ενδεχομένως, δηλαδή κατά πραγματική δυνατότητα, μαχόμενη ολότητα ανθρώπων η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια άλλη ακριβώς τέτοια ολότητα. Εχθρός είναι μόνο ο δημόσιος Εχθρός, διότι καθετί το οποίο αναφέρεται σε μια τέτοια ολότητα ανθρώπων, ιδίως σε έναν ολόκληρο λαό, γίνεται έτσι δημόσιο. 

[…] Αν εκλείψει αυτή η διάκριση (εννοεί μεταξύ Φίλου κι Εχθρού, βασικές έννοιες της πολιτικής θεωρίας του Σμιτ), τότε εκλείπει η πολιτική ζωή εν γένει. Ένας λαός δεν έχει κατά κανένα τρόπο την επιλογή να αποφύγει με εξορκιστικές διακηρύξεις αυτή τη μοιραία διάκριση. Αν ένα μέρος του λαού δηλώσει ότι δεν γνωρίζει πλέον κανέναν Εχθρό, τότε, ανάλογα με την κατάσταση των πραγμάτων, θέτει εαυτόν με το μέρος των Εχθρών και τους βοηθά, αλλά έτσι δεν καταργείται η διάκριση Φίλου και Εχθρού. Αν οι πολίτες ενός κράτους δηλώσουν για τους εαυτούς τους ότι προσωπικά δεν έχουν κανέναν Εχθρό, τότε αυτό δεν έχει τίποτα να κάνει με το ζήτημα, διότι ένας ιδιώτης δεν έχει κανέναν πολιτικό Εχθρό· με τέτοιες δηλώσεις μπορεί το πολύ πολύ να θέλει να πει ότι θέτει εαυτόν εκτός της πολιτικής ενότητας, στην οποία ανήκει καθ’ ύπαρξιν, και ότι θέλει πλέον να ζήσει μόνο ως ιδιώτης. Θα ήταν περαιτέρω πλάνη να πιστέψει κανείς ότι ένας μεμονωμένος λαός θα μπορούσε διά μιας δήλωσης φιλίας προς όλο τον κόσμο ή διά ενός εθελούσιου αφοπλισμού να εξαφανίσει τη διάκριση μεταξύ Φίλου και Εχθρού. Με αυτό τον τρόπο δεν αποπολιτικοποιείται ο κόσμος και δεν μετατίθεται σε μια κατάσταση απόλυτης ηθικής, απόλυτης δικαιότητας ή απόλυτης οικονομικότητας. Αν ένας λαός φοβάται τους κόπους και τον κίνδυνο της πολιτικής του ύπαρξης, τότε θα βρεθεί ένας άλλος λαός ο οποίος θα τον απαλλάξει από αυτούς τους κόπους, αναλαμβάνοντας την «προστασία του απέναντι σε Εξωτερικούς Εχθρούς» και έτσι και την πολιτική εξουσία· ο προστάτης καθορίζει τότε τον Εχθρό, δυνάμει της αιώνιας συνάρτησης προστασίας και υποταγής. 

[…]» Από το βιβλίο του Καρλ Σμιτ, Η έννοια του Πολιτικού, εκδ. Κριτική, μετάφραση Αλίκη Λαβράνου

Το βιβλίο ''Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Η ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΦΥΛΗ

THE THIRTEENTH TRIBE - THE KHAZAR EMPIRE AND ITS HERITAGE 

Συγγραφέας: KOESTLER ARTHUR, ΚΕΣΤΛΕΡ ΑΡΘΟΥΡ 
Εκδότης: ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΗΣ 
Μετάφραση: ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 
Αριθμός σελίδων: 176

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ: ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΧΑΖΑΡΩΝ 
I. ΑΝΟΔΟΣ 
II. ΕΞΙΟΥΔΑΙΣΜΟΣ 
III. ΠΑΡΑΚΜΗ 
IV. ΠΤΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ: Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ 
V. ΕΞΟΔΟΣ 
VI. ΑΠΟ ΠΟΥ; 
VII. ΑΝΤΙΡΕΥΜΑΤΑ 
VIII. ΡΑΤΣΑ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ 
I. ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΦΟΡΑ 
II. ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ 
III. Η «ΧΑΖΑΡΙΚΗ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ» 
IV. ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ - ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Το βιβλίο ''Η ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΦΥΛΗ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΣ

Οι καλύτερες τεχνικές και πρακτικές για χρήση των κυνηγετικών όπλων σε συνθήκες αυτοάμυνας και εμπλοκής

Η επιχειρησιακή καραμπίνα είναι ένα εξειδικευμένο όπλο που προσφέρει στον χειριστή της σημαντικά πλεονεκτήματα σε συνθήκες αυτοάμυνας και εμπλοκής. Στις Η.Π.Α. πάντα προτιμάται από τους αστυνομικούς σε περιπτώσεις όπου ένα πιστόλι είναι ανεπαρκές και έχει παραμείνει προσιτή στους πολίτες ακόμα και σε κράτη που η νομοθεσία περί οπλοκατοχής είναι αυστηρά περιοριστική. Σε αυτόν τον εικονογραφημένο οδηγό ο Γκάμπριελ Σουάρεζ, εκπαιδευτής των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας και ειδήμων των φορητών όπλων, αναλύει βήμα προς βήμα τον πραγματικό ρόλο της καραμπίνας σε συνθήκες μάχης και επιβίωσης: 

Θέματα Ασφάλειας 
Πυρομαχικά Δύναμη 
Αναχαίτισης της Καραμπίνας 
Τύποι Καραμπινών και Χρήσιμα Εξαρτήματα 
Θέσεις Ετοιμότητας 
Γέμισμα και Διατήρηση Συνεχόμενου Πυρρός 
Άσκηση μετάβασης (αλλαγής) σε Φυσίγγιο Μονής Βολίδας (Μονόβολο) 
Αντιμετώπιση Δυσλειτουργιών 
Αντιμετώπιση Πολλών Αντιπάλων 
Η Καραμπίνα μετά το Σκοτάδι 
Τακτικές Κάλυψης και Απόκρυψης 
Βολές εν Κινήσει 
Χρήση της Καραμπίνας σε Κλειστά Πεδία 
Τακτικές Έρευνας Εσωτερικών και Εξωτερικών Χώρων 
Η Καραμπίνα σε Ειδικές Επιχειρήσεις 
Χρήση της Καραμπίνας με το ένα χέρι

Το βιβλίο "Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΣ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΑΝΤΙΕΒΡΑΪΣΜΟΣ, ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

…Παντού όπου οι Εβραίοι, παύοντας να είναι ένα έθνος έτοιμο να υπερασπιστεί την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, εγκαταστάθηκαν, αναπτύχθηκε ο αντισημιτισμός ή μάλλον ο αντι-ιουδαϊσμός […] Εάν αυτή η εχθρότητα, αυτή η απέχθεια, δεν είχαν εκδηλωθεί προς τους Εβραίους παρά μόνον σε έναν χρόνο και σε μια χώρα, θα ήταν εύκολο να επισημανθούν οι περιορισμένες αιτίες τους· όμως αυτή η φυλή, αντιθέτως, κυνηγήθηκε και μισήθηκε από όλους τους λαούς στους κόλπους των οποίων εγκαταστάθηκε… 

…Ποιες αρετές και ποιες διαστροφές του Εβραίου προκάλεσαν την καθολική εχθρότητα εναντίον του; Γιατί κακοποιήθηκε και μισήθηκε διαδοχικά από τους Αλεξανδρινούς και από τους Ρωμαίους, από τους Πέρσες κι από τους Άραβες, από τους Τούρκους και από τα χριστιανικά έθνη; Διότι, παντού, και ως τις ημέρες μας, ο Εβραίος υπήρξε ένα ακοινώνητο ον […] Επειδή ήταν απομονωτικός και ο απομονωτισμός του ήταν ταυτοχρόνως πολιτικός και θρησκευτικός, ή, για να πούμε καλύτερα, προερχόταν από την πολιτικο-θρησκευτική λατρεία του, από τον νόμο του… 

…ο Εβραίος δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση να δεχθεί τους νόμους των ξένων λαών και εν πάση περιπτώσει, δεν μπορούσε ούτε να διανοηθεί να τους εφαρμόσει […] Έτσι παντού όπου οι Εβραίοι εγκατέστησαν παροικίες, παντού όπου μεταφέρθηκαν, ζητούσαν όχι μόμο να τους επιτρέπουν να ασκούν τη θρησκεία τους, αλλά επίσης να μην τους υποβάλλουν στα έθιμα των λαών, στους κόλπους των οποίων είχαν κληθεί να ζήσουν και, ακόμη, να τους αφήνουν να διακυβερνώνται από τους δικούς τους νόμους…

…η πίστη στον προορισμό τους, στην εκλογή τους, ανέπτυξε στους Εβραίους μια απέραντη υπερηφάνεια/ Έφτασαν να βλέπουν τους μη-Εβραίους με περιφρόνηση και συχνά με μίσος , όταν στους θρησκευτικούς αναμιγνύονταν και πατριωτικοί λόγοι… 

…Παντού ήθελαν να παραμείνουν Εβραίοι, και παντού πετύχαιναν προνόμια που τους επέτρεπαν να συγκροτούν ένα Κράτος μέσα στο Κράτος. Χάρις σ’ αυτά τα προνόμια, σ’ αυτές τις απαλλαγές, σ’ αυτές τις εξαιρέσεις από φόρους, γρήγορα βρίσκονταν σε κατάσταση καλύτερη από των ίδιων των πολιτών των πόλεων στις οποίες ζούσαν, είχαν μεγαλύτερη ευχέρεια να συναλλάσσονται και να πλουτίζουν...

Το βιβλίο ''ΑΝΤΙΕΒΡΑΪΣΜΟΣ, ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Ιστορία της Μεσαιωνικής Ευρώπης

Από τον Μέγα Κωνσταντίνο στον Άγιο Λουδοβίκο

Ο Μεσαίωνας είναι εκείνη η χρονική περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας που διαδέχεται την περίοδο της Αρχαιότητας και τελειώνει με την περίοδο της Αναγέννησης. Μία περίοδος που διήρκεσε περίπου 1.000 χρόνια, από την κατάλυση του Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους (476 μ.Χ.) και το θάνατο του Ιουστινιανού Α' (565 μ.Χ.), του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα που διαπνεόταν από το όραμα της αναβίωσης της παλαιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της παγκόσμιας κυριαρχίας της, ως και την εποχή της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους (1453 μ.Χ.) και την ανακάλυψη της Αμερικής (1492 μ.Χ.) από τον Κολόμβο. 

Ο R. H. C. Davis ήταν ένας από τους επιφανέστερους ιστορικούς της γενιάς του, ενώ το βιβλίο του "Ιστορία της Μεσαιωνικής Ευρώπης: Από τον Μέγα Κωνσταντίνο στον Άγιο Λουδοβίκο" θεωρείται εδώ και πενήντα χρόνια ως η πιο σαφής, έγκυρη και προσιτή εισαγωγή στη μεσαιωνική ιστορία.Η τρίτη αυτή έκδοση, αναθεωρημένη από τον R. I. Moore, απηχεί τη σημαντική πρόοδο που έχει σημειωθεί όσον αφορά τις γνώσεις μας γι’ αυτή την ιστορική περίοδο, με νέους χάρτες και επίμετρα με νεότερες ερμηνείες. Στην έρευνά του των Σκοτεινών Χρόνων, ο Davis ασχολείται με τον αντίκτυπο των βαρβαρικών εισβολών στην εκχριστιανισμένη αυτοκρατορία του Κωνσταντίνου και τη σταδιακή ανάδειξη μιας νέας κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής τάξης. Μελετώνται επίσης η Εκκλησία και ο παπισμός, η ανάδυση του Ισλάμ, η άνοδος και η πτώση της Φραγκικής Αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια, ο Davis οδηγεί τον αναγνώστη από τη Σαξονική Αυτοκρατορία σε μια επισκόπηση της οικονομικής κατάστασης της Ευρώπης στα μέσα του 13ου αιώνα, καλύπτοντας στην πορεία την εξάπλωση του μοναχισμού, την παπική μεταρρύθμιση, τις σταυροφορίες και τη φεουδαρχική μοναρχία.

Το βιβλίο είναι ιδανικό για ακαδημαϊκή χρήση: μια περίληψη στην αρχή κάθε κεφαλαίου κατατοπίζει το μελετητή για τη θεματική του, σχεδιαγράμματα, εικονογραφήσεις και νέοι χάρτες εμπλουτίζουν τον τόμο, ενώ μια ενημερωμένη βιβλιογραφία και ένα ευρετήριο συμπληρώνουν το χρηστικό αυτό εγχειρίδιο. Ωστόσο, καθώς είναι εύληπτο και ευχάριστο στη γραφή του, είναι απόλυτα φιλικό προς τον μέσο αναγνώστη που ενδιαφέρεται για τη μελέτη αυτής της σημαντικής ιστορικής περιόδου.

Το βιβλίο ''Ιστορία της Μεσαιωνικής Ευρώπης'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Τοπία που μαγεύουν

Εκπληκτικές εικόνες από τα βρετανικά δάση

Πηγή: http://www.newsbeast.gr/environment/arthro/574000/topia-pou-mageuoun/

Οι λαϊκές περί θανάτου δοξασίες και τα ταφικά έθιμα των Ελλήνων από τον Όμηρο μέχρι σήμερα

Μεταθανάτιες αντιλήψεις και τελετουργίες στον αρχαίο ελληνικό κόσμο και τα επιβιώματα τους στη χριστιανική πραγματικότητα

Συγγραφέας : Παπαδόπουλος Αθανάσιος Π.

Μολονότι το θέμα της παρούσας μελέτης είναι σύνθετο, πιστεύω ότι εξετάστηκαν συστηματικά και μέσα από αυθεντικές γραπτές αλλά και αρχαιολογικές μαρτυρίες οι σπουδαιότερες μεταθανάτιες αντιλήψεις και τα έθιμα ταφής των αρχαίων προγόνων μας, καθώς και όσα από αυτά επιβίωσαν κατά τη βυζαντινή και τη νεότερη ελληνική λαϊκή παράδοση.

Η μακρά και επίπονη αυτή επιστημονική μελέτη, στην οποία επιχειρήθηκε να γίνει συνδυασμός των γραπτών πηγών με τις υπάρχουσες αρχαιολογικές μαρτυρίες, επιβεβαίωσε τη διαχρονικότητα και την εκπληκτική ομοιομορφία των ελληνικών ταφικών εθίμων, αλλά και των αντίστοιχων λαϊκών περί θανάτου δοξασιών από τον Όμηρο μέχρι σήμερα.

Το βιβλίο ''Οι λαϊκές περί θανάτου δοξασίες και τα ταφικά έθιμα των Ελλήνων από τον Όμηρο μέχρι σήμερα'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Λύγκας, ο «φαντομάς» των ελληνικών βουνών

ΗΤΑΝ Νοέμβριος του 2008, στο Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου. Σε έναν απομονωμένο δασικό δρόμο δύο ερευνητές, ο βιολόγος-ζωολόγος δρ Γιώργος Μερτζάνης και ο συνεργάτης του βιολόγος κ. Χαρίλαος Πυλίδης, απορροφημένοι με την εργασία τους, κατέγραφαν για λογαριασμό του Φορέα Διαχείρισης την πανίδα του Πάρκου. Ξαφνικά αντιλαμβάνονται μια σκιά, σαν «φάντασμα», να πετάγεται μπροστά τους. «Το είδαμε φευγαλέα να περνά μπροστά από τα μάτια μας,για κλάσματα του δευτερολέπτου,και να χάνεται στο πυκνό δάσος.Από την κίνηση του ζώου,την ταχύτητά του και το περίγραμμα του σώματός του πιστεύω ότι ήταν λύγκας» λέει ο επιστημονικός υπεύθυνος της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Καλλιστώ» κ. Μερτζάνης, ο οποίος μελετά τη βιολογία των μεγάλων σαρκοφάγων θηλαστικών της χώρας μας. Τα τελευταία χρόνια ελάχιστοι έχουν δει λύγκα στην Ελλάδα. Ή νομίζουν ότι είδαν. Αλλά ακόμη και όταν ο πληθυσμός του είδους ευημερούσε στην περιοχή μας, ήταν σπάνιο να τον συναντήσει κανείς διότι κινείται συνήθως νύχτα, σε πυκνά δάση και αθόρυβα ως αιλουροειδές. Τελικά υπάρχει ακόμη λύγκας στην Ελλάδα ή μήπως δεν έχει απομείνει παρά μόνο το... φάντασμά του; 

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες δύο προγράμματα για τον λύγκα στον ελληνικό χώρο - ένα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1991 και ένα από την περιβαλλοντική οργάνωση «Αρκτούρος» το 2003- προσπάθησαν να ακολουθήσουν τα ίχνη του και να ρίξουν λίγο φως στην άγνωστη ζωή του. Ενας από τους ερευνητές που συμμετείχε και στα δύο ερευνητικά προγράμματα, ο ζωολόγος κ. Θεόδωρος Κομηνός, συνέχισε από προσωπικό ενδιαφέρον να συγκεντρώνει ως σήμερα στοιχεία για τον λύγκα στην Ελλάδα. Τα τελευταία 16 χρόνια προσπαθεί να συγκεντρώσει πληροφορίες από μαρτυρίες (πήρε περισσότερες από 1.000 συνεντεύξεις) και παρατηρήσεις κυρίως από τη Βόρεια Πίνδο και τα βουνά της Κεντρικής Μακεδονίας. «Οι πιο αξιόπιστες μαρτυρίες καταγράφηκαν στην περιοχή της Βόρειας Πίνδου.Μάλιστα η επιβεβαιωμένη παρουσία ενός θηλυκού λύγκα με μικρό στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 μας αφήνει πολλές ελπίδες για τη μελλοντική παρουσία του είδους εκεί» αναφέρει ο κ. Κομηνός.

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=385620

Ζώο νυκτόβιο και μοναχικό, ο λύγκας ήταν σχεδόν πάντα αόρατος για τον πολύ κόσμο. Οι αρχαίοι, πάντως, τον γνώριζαν καλά κι εκείνοι του πρωτοέδωσαν το όνομα λυγξ (ο λυγξ, του λυγκός). είναι το τρίτο μεγαλύτερο αρπακτικό της Ευρώπης, μετά την αρκούδα και τον λύκο. Μεσαίου μεγέθους, με ύψος από 70cm μέχρι και 1,20m και βάρος που δεν ξεπερνά τα 35 κιλά είναι γνωστός για τις αλτικές του ικανότητες. Μοναχικό ζώο, όπως όλα τα αιλουροειδή, τρέφεται με ζαρκάδια, ελάφια, πρόβατα, και άλλα οπληφόρα, αλλά κυρίως μικρότερα ζώα όπως λαγοί, ποντίκια, ακόμα και πτηνά. Γεννάει έως 3 μικρά κάθε χειμώνα και παραμένει μαζί τους μέχρι να ανεξαρτητοποιηθούν, περίπου ένα χρόνο μετά τη γέννηση τους.

Πρόκειται για ένα υπέροχο αιλουροειδές, περίπου διπλάσιο σε μέγεθος από ένα γάτο. Ξεχωρίζει από την πολύ κοντή ουρά του και τις «φούντες» στις άκρες των αυτιών.  Η γούνα του λύγκα είναι πολύ πυκνή, έχει συνήθως στίγματα και το χρώμα της διαφέρει ανά εποχή και είδος, από μπεζ και γκρι μέχρι κοκκινωπή και καφέ, ενώ στο πηγούνι το στήθος και την κοιλιά είναι σχεδόν λευκή. Αν και ανήκει στις Αιλουρίδες, ο λύγκας μπορεί να κολυμπήσει και μάλιστα γρήγορα. Μπορεί επίσης ν' αναρριχάται στα δέντρα και να πηδά ψηλά.Ο λύγκας χαρακτηρίζεται από πολλούς και ως «ζώο φάντασμα», καθώς κυνηγάει τη νύχτα, ενώ την ημέρα παραμένει κρυμμένος στο λαγούμι του.

thulebooks.gr

Η αναζήτηση του απόλυτου

Του Νικου Βατοπουλου 
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_10/04/2010_396952

Αχ, αυτοί οι Φλαμανδοί! Δαιμόνιοι στη διαχείριση των οικονομικών τους! Πόσο «πονάει» όταν διαβάζεις από τον ίδιον τον ακαταπόνητο και φίλεργο Μπαλζάκ ότι ένας Φλαμανδός στις αρχές του 19ου αιώνα αποταμίευε το 50% των εισοδημάτων του. Στην Ολλανδία, μας λέει ο Μπαλζάκ, ήταν τρελός όποιος ξόδευε όσα έβγαζε... 

Και σε αυτήν τη χώρα της Φλάνδρας, όπου η εργασία και η υπομονή ήταν ύψιστες αξίες και αρετές, μας μεταφέρει ο εξαίσιος Μπαλζάκ, με μια γλώσσα πλούσια, κοφτερή, γεμάτη χυμούς και συνηχήσεις, και μας καλεί στον Οίκο των Κλας. 

Στη ναπολεόντεια εποχή, όταν το στυλ Empire αντικαθιστούσε την παλιά, φλαμανδική επίπλωση των μαστόρων και των παραδόσεων, ο Βαλτάσαρ Κλας έχει «μολυνθεί» από το μικρόβιο της Επιστήμης και αφιερώνεται στη Χημεία, αναζητώντας το «Απόλυτο». Παραμελεί τη λατρεμένη του γυναίκα και τα παιδιά του και ζει σαν «κλοσάρ» μέσα στο αστικό του μέγαρο, ζαλισμένος από την αφοσίωσή του στα πειράματα που κάνει στα διαμερίσματά του. Ολα του τα χρήματα τα ξοδεύει (καταπατώντας τον άγραφο νόμο της Φλάνδρας) αγοράζοντας δοκιμαστικούς σωλήνες και σύνεργα ελπίζοντας ότι μια μέρα η μεγάλη του ανακάλυψη θα του δώσει δόξα και πλούτη. Η αυτοκαταστροφή στην οποία οδηγεί τον Οίκο Κλας η άσωτη μανία του με την αναζήτηση του «Απόλυτου» και η αδυναμία του να δει ρεαλιστικά τη ζωή, είναι εργαλείο στην πένα του Μπαλζάκ για να αφηγηθεί συναρπαστικά κεφάλαια αστικής ζωής και να σκιαγραφήσει μια πινακοθήκη χαρακτήρων, με προεξάρχοντα αυτόν της θυγατέρας του Κλας, Μαργαρίτας. Η Μαργαρίτα εκπροσωπεί όσα δεν είναι ο πατέρας της. Είναι σώφρων, ρεαλίστρια, συγκεντρωμένη και οργανωτική. Παρ’ όλα αυτά είναι φιλεύσπλαχνη. Αλλά και ο πατέρας της, δεν είναι άκαρδος. Απλώς ως «τρελός επιστήμων» έχει διαρρήξει τις σχέσεις του με την πραγματικότητα, αλλά η καρδιά του είναι τρυφερή σαν μικρού πουλιού. 

Ο Μπαλζάκ ξετυλίγει μια θαυμάσια παραβολή για τα αστικά ήθη της τελευταίας ναπολεόντειας περιόδου, πριν από τη δημιουργία του κράτους του Βελγίου, και στην έξαρση του ενδιαφέροντος για την πρόοδο της επιστήμης και των εφευρέσεων. Οι χαρακτήρες του αξιομνημόνευτοι, οι λεπτομερείς περιγραφές του συναρπαστικές, οι γνώσεις του για χίλια-δυο πράγματα εντυπωσιακές. Χείμαρρος ο Μπαλζάκ, ζωγραφίζει ολόκληρες κοινωνίες, με χιούμορ, καυστικότητα και ρεαλισμό. Αν σκεφτεί κανείς ότι «Η αναζήτηση του απόλυτου» πρωτοεκδόθηκε το 1834 (όταν η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους), εντυπωσιάζεται από τις πολλές αντιστοιχίες εκείνης της πρώιμα μοντέρνας εποχής με τη δική μας.

Το βιβλίο ''Η αναζήτηση του απόλυτου'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

JULIUS EVOLA - ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

 
thulebooks.gr

Mozart - Lacrimosa

 
thulebooks.gr