ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το βιβλιοπωλείο Θούλη έχει την τιμή και την χαρά να σας προσκαλέσει σε σεμινάριο με θέμα: ''ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗ'' .

Το σεμινάριο θα διεξαχθεί το Σάββατο 30 Απριλίου και ώρα 18:30 στο βιβλιοπωλείο μας, στο Σύνταγμα, Περικλέους 13, στον 4ο όροφο.


Ομιλητής θα είναι ο MSc Φώτης Ξηροκώστας Καθηγητής Φυσικής Αγωγής.


Η συμμετοχή θα είναι ελεύθερη .
 

Όσοι ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε, παρακαλούμε να τηλεφωνήσετε στο 210 32 500 91 κατά τις ώρες 12.00 - 17.00, από την Τετάρτη 27.4 έως και το Σάββατο 30.4. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητος.


thulebooks.gr

ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ

Η Ελλάς στο μάτι του κυκλώνα της νέας τάξης


Ρωμανός Κωνσταντίνος Π.

Ο Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε, με υποτροφία Fulbright στις ΗΠΑ και με υποτροφία DAAD στη Γερμανία, Φιλοσοφία και Επιστήμες του Ανθρώπου, υπό τους καθηγητές Hans-Georg Gadamer, Ernst Tugendhat και Georg Picht. Παρακολούθησε επίσης παραδόσεις του καθηγητή V. Jankelevitch στη Σορβόνη. Είναι διδάκτωρ της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Δίδαξε σε αμερικανικά πανεπιστήμια και στο γερμανικό Πανεπιστήμιο του Kassel, ενώ σήμερα διδάσκει ως αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου. Γράφει στην ελληνική, την αγγλική και τη γερμανική γλώσσα.

ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ

 Η κρίση της παγκοσμιοποίησης έδειξε στους ευρωπαϊκούς λαούς ότι η μόνη πραγματικότητα εξακολουθεί να είναι το έθνος-κράτος. Κανένας υπερεθνικός μηχανισμός δεν φάνηκε την ώρα της οικονομικής κρίσης να στηρίξει τους πολίτες που πλήττονται υπαρκτικά, εκτός από το έθνος-κράτος. Ακόμα και αριστερόστροφα ΜΜΕ των ευρωπαϊκών χωρών επανακάλυψαν όψιμα το έθνος ως «κοινότητα πεπρωμένου» ανθρώπων με κοινή ιστορική καταγωγή και πορεία.

Όμως η κρίση της παγκοσμιοποίησης δεν έφερε ανάλογα αποτελέσματα στην Ελλάδα. Αντί να ενισχύσει την εθνική αρχή, η κρίση οδήγησε αντιθέτως στο αίτημα μιας πολιτικής ολοκλήρωσης της ... παγκοσμιοποίησης, η οποία θα αναλάμβανε μέσω κεντρικών θεσμών, μία δίκαια ανακατανομή του πλούτου επί γης! (Γιώργος Παπανδρέου σε λόγο του προς το ελληνικό κοινοβούλιο το φθινόπωρο 2008). Γιατί; Διότι η Ελλάδα είναι οχυρό της παγκοσμιοποίησης, ή αλλιώς πιλοτικό πείραμα της παγκοσμιοποίησης. Εδώ επικεντρώνεται η επιχείρηση διείσδυσης στους κρατικούς θεσμούς, στα ΜΜΕ, στην Παιδεία, στην εξωτερική πολιτική. Εδώ εφαρμόζονται οι μέθοδοι της "κοινωνικής μηχανικής" (social engineering), εδώ εξαγοράζονται και χειραγωγούνται σε πρωτοφανή κλίμακα οι συνειδήσεις. Εδώ δρουν εκατοντάδες μη-κυβερνητικές οργανώσεις και κλιμάκια πρακτόρων. Εδώ δρουν με παγκόσμια πρωτιά (όπως αποδείχθηκε από τα γεγονότα του τέλους του 2008) ανεμπόδιστα οι σκοτεινοί τρομοκράτες των αστικών κέντρων.


Αριστοτεχνική ως εκ των αποτελεσμάτων της παρουσιάζεται η διείσδυση της αντεθνικής και ανθελληνικής σκοτεινής δύναμης στους μηχανισμούς του κράτους, το οποίον φαίνεται να έχει σε μεγάλο βαθμό στραφεί εναντίον του έθνους, του ίδιου έθνους το οποίο εν τούτοις εντέλλεται να προστατεύσει. Αν και το κράτος δεν δημιουργεί έθνος, ίσως όμως δύναται, αν μεταστραφεί προδοτικά, να καταστρέψει το έθνος.

Το βιβλίο ''ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ 

ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ

Les illusions du progrès

Ο Georges Sorel γεννήθηκε το 1847 στο Χερβούργο της Νορμανδίας και πέθανε το 1922 στο Παρίσι. Αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο και εργάστηκε ως μηχανικός στην υπηρεσία του γαλλικού κράτους. Το 1892 παραιτήθηκε, και από τότε έζησε γράφοντας και ασχολούμενος με το σοσιαλιστικό κίνημα. Κυριότερα βιβλία του: La Ruine du Monde Antique (1902), Introduction a l` Economie Moderne (1903), Reflexions sur la Violence (1908), La Decomposition du Marxisme (1908), Materiaux d`une Theorie du Proletariat (1919), De l` Utilite du Pragmatisme (1921).


Θέλοντας να δώσει νέες θεωρητικές βάσεις στη σοσιαλιστική σκέψη και στο αίτημα του σοσιαλισμού, ο Σορέλ εξετάζει τις θεωρίες της ιστορικής προόδου, όπως διαμορφώθηκαν από τα τέλη του 17ου αιώνα και μετά. Βρίσκει ότι αποτελούν ιδεολογήματα, τα οποία εκφράσανε σε ορισμένη εποχή τις βλέψεις της αστικής τάξης και τις ανάγκες της αστικής δημοκρατίας. Δεν είναι όμως δεσμευτικά για ένα κίνημα που ζητά να ξεπεράσει την αστική δημοκρατία και που γι αυτό χρειάζεται δικές του ιδέες και δικό του πολιτισμό. Με τη θέση του αυτή ο Σορέλ προδιαγράφει σύγχρονές μας σοσιαλιστικές αντιλήψεις, που προσπάθησαν να αποσυνδέσουν την επιδίωξη του σοσιαλισμού από τις αιτιοκρατικές ερμηνείες της ιστορίας και να τη συνάψουν με τη συνειδητή δράση των ιστορικών υποκειμένων.

Το βιβλίο ''ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Το thulebooks.gr εύχεται χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες



thulebooks.gr

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ

Μια ανανέωση στην προσέγγιση της μουσικής σκέψης και ερμηνείας

Το κείμενο του Γ. Χατζηνίκου είναι πολύτιμο για πολλούς λόγους. Είναι, κατ' αρχάς, μια αυθεντική μαρτυρία στιγμών από τα μέσα του 20ου αιώνα, της περιόδου δηλαδή που σημάδεψε την αντίληψη όλων όσων διδάσκουν μουσική σήμερα, και ταυτόχρονα ένα βοήθημα στον καθορισμό των προβλημάτων που απασχολούν τον σύγχρονο δημιουργό και ερμηνευτή στην πορεία της μουσικής του εκπαίδευσης. Επίσης, δίνει μια συνολική εικόνα των θέσεων του δασκάλου Χατζηνίκου, γεγονός που το καθιστά μια σπάνια ιστορική μαρτυρία, για όσους δεν είχαν την ευκαιρία να ζήσουν την διδασκαλία του, αλλά και ένα έγκυρο εγχειρίδιο, γι' αυτούς που σήμερα την παρακολουθούν μέσω σεμιναρίων, μαθημάτων και συναυλιών. Τέλος, προσεγγίζει τον Νίκο Σκαλκώτα μέσα από έναν ειλικρινή προβληματισμό και φέρνει τη μουσική του σημαντικού αυτού Έλληνα συνθέτη, αλλά και τη σύγχρονη μουσική εν δυνάμει, κοντύτερα τόσο στον "απλό" ακροατή όσο και στον σημερινό ερμηνευτή της. Ο Σκαλκώτας γίνεται αφετηρία σκέψεων και παρουσιάζεται ως υπόδειγμα μιας επιτυχημένης και αρμονικής συνύπαρξης της "σοβαρής" ευρωπαϊκής μουσικής με την ελληνική παραδοσιακή, ενώ η τελευταία αντιμετωπίζεται ως φορέας μιας προϋπάρχουσας συλλογικής μουσικής αντίληψης (παράλληλα με το συλλογικό υποσυνείδητο του Jung). Το τραγούδι φέρει μνήμες και μεταδίδει νοήματα και οι "προσθετικοί" και "ανώμαλοι" ρυθμοί μετατρέπονται σε "φυσική κίνηση" χάνοντας αυτομάτως τη δυσκολία τους...
Ο Χατζηνίκος γράφει έτσι όπως ακριβώς μιλάει. Με τρόπο "μουσικό". Τα θέματά του, οι ιδέες του, εμφανίζονται και εξελίσσονται σύμφωνα με τους νόμους της μουσικής σκέψης και όχι αυτούς του γραπτού λόγου. Το γεγονός αυτό ίσως ξενίσει στην αρχή τον μη-μουσικό αναγνώστη, ενώ σίγουρα και σχεδόν αυτόματα θα δημιουργήσει μια αίσθηση συγγένειας στον μουσικό. Η ανάγνωση του κειμένου αυτού λειτουργεί γραμμικά, προχωρώντας πάντα προς τα εμπρός και έχοντας σαν κύριο άξονα την φυσική ροή του χρόνου, ακριβώς όπως λειτουργεί και μια μουσική δομή, ένα μουσικό έργο.

Το βιβλίο ''ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Οι θρησκευτικές αναμνήσεις "ενός παπαδόπαιδου γεμάτου θύμησες, ενός συγγραφέα γεμάτου πίστη". Ανέμελα παιδιά, ψαράδες, γιαλοί και σοκάκια, εκκλησιές, μανιασμένα κύματα, γραφικά ξωκλήσια και ο συγγραφέας να αναζητά παντού τον άνθρωπο, σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη απλότητα, ομορφιά και καλοσύνη. Τα πιο τρυφερά, τα πιο αγαπημένα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα. Διηγήματα που μεγάλωσαν γενιές και γενιές, διασκευασμένα για παιδιά, χωρίς περικοπές, σε ένα υπέροχο γιορτινό βιβλίο!

Το βιβλίο ''ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ή Ο ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ

Το τελευταίο θεατρικό έργο του γερμανού κλασικού Φρήντριχ Σίλλερ έχει υπόθεση παρμένη από τη ρώσικη ιστορία: στις αρχές του 17ου αιώνα ο νεαρός μοναχός Γκρίσκα εμφανίζεται στην Πολωνία θεωρώντας ότι είναι ο νόμιμος διεκδικητής του τσαρικού θρόνου Δημήτριος. Όταν τελικά στέφεται τσάρος μαθαίνει την αλήθεια...


Η σύγκρουση των πολιτισμών και ιδιαίτερα Δύσης και Ανατολής, η πολιτική σκέψη ως δίψα, πάθος και αγώνας για την εξουσία, οι διαφορετικές και διασταυρούμενες αντιλήψεις περί πατρίδας, ο έρωτας ως αφοσίωση αλλά και παιχνίδι δύναμης διαμορφώνουν το εκρηκτικό σκηνικό όπου, μέσω της εξέλιξης του μύθου, τίθενται ζητήματα που ξεπερνούν το ιστορικό ενδιαφέρον και κερδίζουν χαρακτήρα καθολικότητας.
Στο βάθος προβάλλει μια τραγωδία της ταυτότητας που δραματοποιεί το λύγισμα της συνείδησης υπό το βάρος της αυτογνωσίας...
Ένα ποιητικό κείμενο κλασικής ποιότητας και μεγαλειώδους ευρηματικότητας για το πέρασμα από την πλάνη στην αλλοτρίωση.

Το βιβλίο ''ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ή Ο ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ ΑΝΤΩΝΕΣΚΟΥ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Το εθνικό – λεγεωναρικό κράτος τόμος Α'

Χόρια Σίμα
Μετάφραση: Τσοπάνης Κωνσταντίνος
Εκδόσεις: Νοών
Σελίδες: 266


Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1940 η Λεγεωναρική Επανάσταση θριαμβεύει στη Ρουμανία και ο Στρατάρχης Αντωνέσκου καταλαμβάνει την εξουσία. Ο Βασιλεύς Κάρολος Β΄ εγκαταλείπει τη χώρα καταδιωκόμενος μαζί με την εβραία ερωμένη του, Έλενα Λουπέσκου, και μαζί του καταρρέει όλο το παλαιό πολιτικό σύστημα. Στον Θρόνο ανέρχεται ο υιός του ως Μιχαήλ Α’, ηγέτης πλέον του Εθνικού – Λεγεωναρικού Κράτους. Οι ραγδαίες αυτές εξελίξεις εκπλήσσουν τόσο τη Ρώμη όσο και το Βερολίνο, των οποίων οι κυβερνήσεις, παραπληροφορημένες από τους πρεσβευτές τους, όπως και στην περίπτωση του Στρατάρχου Φράνκο, δεν περίμεναν να θριαμβεύσει ένα ακόμα Εθνικιστικό κίνημα στην Ευρώπη και να καταλάβει την εξουσία με επανάσταση. Κι όμως, το Βασίλειο της Ρουμανίας προσδένεται στο άρμα του Άξονος και οι κρουνοί των ρουμανικών πετρελαίων ανοίγουν για να τροφοδοτήσουν αφειδώς τον στρατό του Χίτλερ καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Καθώς ο πληθυσμός έχει ξεχυθεί στους δρόμους για να διαδηλώσει τη χαρά του χαιρετώντας φασιστικά και σχηματίζοντας ατελείωτες μονάδες παρελάσεως, την ίδια στιγμή η ηγεσία της Σιδηράς Φρουράς αρχίζει έναν αγώνα δρόμου για να μετασχηματίσει κατά το γερμανικό και ιταλικό πρότυπο τις μέχρι τότε φιλελεύθερες δομές του κράτους. Αγώνας σκληρός και αδιάκοπος εναντίον συμφερόντων, νοοτροπιών αιώνων αλλά και του χρόνου που είναι αμείλικτος. Τελικά η πρώτη μάχη κερδίζεται και η χώρα, στις αρχές τους 1941, είναι πλέον έτοιμη να εισέλθει στον πόλεμο, ακολουθώντας τις Γερμανικές Στρατιές στην επιχείρηση «Μπαρμπαρόσσα». Κι εκεί ακριβώς, ξεσπά η διαμάχη μεταξύ του Στρατάρχου και της Σιδηράς Φρουράς…

Το βιβλίο ''ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ ΑΝΤΩΝΕΣΚΟΥ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ 

Ο ΕΝΑΣ

…..Αλλά θαυμάσια σε σκοτεινούς δρόμους το πεπρωμένο αφήνει τους καρπούς του να ωριμάζουν.
Σε άλλους τώρα με ανέλπιστη εύνοια, σε άλλους τώρα με πικρή γεύση.
Να σέρνονται στη γη αφήνει τα σκουλήκια που μπορούν
να το καταφέρουν•
γιατί ο Ένας συνεχίζει να κυριαρχεί με
το μεγάλο πνεύμα του….

Karl August M. Mebold

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ

«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» είναι ένα μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, η υπόθεση του οποίου διαδραματίζεται το 1921 στη Λυκόβρυση, ένα χωριό στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας. Οι κάτοικοι του είχαν ένα παλιό έθιμο, κάθε 7 χρόνια έκαναν την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού και έπρεπε να διαλέξουν μερικούς από τους άνδρες του χωριού που θα υποδύονταν τους Αποστόλους και έναν που θα υποδύονταν τον Χριστό. Μαζεύονται οι δημογέροντες του χωριού και αποφασίζουν σε ποιους θα αναθέσουν τους ρόλους. Οι δημογέροντες είναι ο παπα-Γρηγόρης, ο γερο-Λαδάς, ο άρχοντας Πατριαρχέας, ο καπετάνιος και ο δάσκαλος του χωριού και αδελφός του παπα-Γρηγόρη. Οι δημογέροντες αποφασίζουν να δώσουν το ρόλο του Ιωάννη στο γιο του Πατριαρχέα τον Μιχελή, το ρόλο του Πέτρου στο Γιαννακό το ρόλο της Μαγδαληνής στην Κατερίνα την πόρνη του χωριού, το ρόλο του Ιούδα στον Παναγιώταρο και τέλος το ρόλο του Χριστού ο πιο αθώος που δεν ήταν άλλος από τον βοσκό των προβάτων του Πατριαρχέα τον Μανωλιό.


Αργά το απόγευμα, καταφθάνουν πρόσφυγες από ένα άλλο χωριό, καταδιωγμένοι από τους Τούρκους. Επικεφαλής τους είναι ένας πράος, δυναμικός με ψυχή αντάρτη ιερέας ο παπα-Φώτης. Ζητούν βοήθεια, αλλά ο παπα-Γρηγόρης τους διώχνει, λέγοντας ότι φέρνουν μαζί τους επιδημία χολέρας. Οι πρόσφυγες, με επικεφαλής τον παπα-Φώτη, καταφεύγουν στο άγριο βουνό της Σαρακήνας. Τους βοηθούν μόνον ο Μανωλιός, ο Μιχελής, η Κατερίνα, ο Γιαννακός και ο Κωνσταντής (οι δύο τελευταίοι επρόκειτο να υποδυθούν τους αποστόλους Πέτρο και Ιάκωβο).


Μετά από την επιλογή του στο ρόλο του Χριστού, ο Μανωλιός αλλάζει μέρα με τη μέρα. Χωρίζει την αρραβωνιαστικιά του και αποφασίζει να φτάσει σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πνευματική, ψυχική και σωματική αγνότητα, με οδηγό τον παπα-Φώτη. Μάλιστα, στο πανηγύρι του προφήτη Ηλία υπερασπίζεται τους πρόσφυγες και μιλά για την αξία της αγάπης και του ελέους, προκαλώντας την αντίδραση των συγχωριανών του και την οργή του παπα-Γρηγόρη.


Ο Μανωλιός έχει να αντιμετωπίσει και το μένος του μέθυσου πεταλωτή του χωριού, Παναγιώταρου (ο οποίος μετά από πρόταση του παπα-Γρηγόρη στον αγά, γίνεται σεΐζης, στη θέση του προηγούμενου σεΐζη που βίασε και σκότωσε το γιουσουφάκι του αγά), που τον θεωρεί υπεύθυνο για το ξελόγιασμα της χήρας του χωριού, της Κατερίνας, με την οποία είναι ερωτευμένος.


Μια άλλη τραγική μορφή του μυθιστορήματος, είναι η Μαριωρή, η κόρη του παπα-Γρηγόρη και αρραβωνιαστικιά του γιου του άρχοντα Πατριαρχέα, Μιχελή, η οποία πάσχει από «χτικιό» και είναι το μόνο πρόσωπο που ο δογματικός παπάς δείχνει αγάπη συμπόνοια και στοργή.


Στο μεταξύ πεθαίνει ο Πατριαρχέας και ο Μιχελής αποφασίζει να μοιράσει την περιουσία του στους πρόσφυγες. Όταν εκείνοι έρχονται στη Λυκόβρυση να παραλάβουν τα κτήματα, ο παπα-Γρηγόρης κηρύσσει το Μιχελή ανισόρροπο και ξεσηκώνει τους ντόπιους. Μετά το βίαιο θάνατο του αδελφού του στη σύγκρουση που ακολουθεί, ο παπα-Γρηγόρης υποδεικνύει στον αγά το Μανωλιό ως υπαίτιο όλων των συμφορών. Πετυχαίνει την καταδίκη του και την παράδοσή του στους εξαγριωμένους χωρικούς. Το φανατισμένο πλήθος συγκεντρώνεται στην εκκλησία, όπου ο παπα-Γρηγόρης αφορίζει τον Μανωλιό και δίνει το σύνθημα στους πιστούς να τον εκτελέσουν μέσα στον ιερό χώρο.

Το βιβλίο ''Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΜΠΑΙΡΑΚΤΑΡΗΣ ΠOΛITIKOI KAI KOYTΣABAKHΔEΣ

"...Αι Αθήναι επί Μπαϊρακτάρη έγιναν πόλις εύνομος, πόλις ήσυχος, πόλις πολιτισμένη. Εις ολίγας εβδομάδας αφωπλίσθη όλος ο πληθυσμός. Μύτες υποδημάτων και αφέλειαι κεφαλών κουτσαβάκηδων και μόρτηδων εκόπησαν. Αρειμάνιοι μορφαί μετεβλήθησαν εις αθώα ερίφια. Οι άνεργοι εξηναγκάσθησαν να δουλέψουν. Οι λωποδύται εμπαρκαρίσθησαν εις αγύριστον ταξείδι. Τα χασισοποτεία εκλείσθησαν και οι επαίται εξηφανίσθησαν. Εις τας ταβέρνας έπινον κρασί και δεν έχυναν αίμα. Ο αριθμός και το γόητρον των θρασύδειλων παλικαράδων που άλλοτε εδέσποζον και είχον το στρατηγείον των εις την πλατείαν Ψυρρή, ηλαττώθη μεγάλως και κατήντησαν κωμικοί τύποι, τελείως εξουθενωθέντες υπό την βαρείαν παλάμην του Μπαϊρακτάρη, της οποίας πρέπει να στηθή μίαν ημέραν ιδιαίτερος ανδριάς εις την πλατείαν των ηρώων..." (άρθρο της εφημ. Σκριπ)


O Δημήτρης Mπαϊρακτάρης ήταν ο αξιωματικός του στρατού που διόρισε ο Xρίλαος Tρικούπης, διευθυντή της αστυνομίας για να καθαρίσει την Aθήνα από τα κακοποιά στοιχεία. Oι Aθηναίοι του 1890 στέναζαν από τους τραπούκους, τους μάγκες, τους ληστές αλλά και τους γραφικούς κουτσαβάκηδες που είχαν το άντρο τους στη συνοικία του Ψυρρή, όπου κανείς δεν τολμούσε να μπει. Oύτε η αστυνομία!


O Mπαϊρακτάρης με τον βούρδουλα στο χέρι και μερικούς αστυφύλακες τσάκισε τους κακοποιούς μεσα στο άντρο τους. Tους έκοβε το μανίκι, που δεν φορούσαν ποτέ για να χειρίζονται με ευκολία το μαχαίρι, ψαλίδιζε τις μύτες των παπουτσιών αλλά και το μισό μουστάκι. Aυτό ανάγκαζε τους μάγκες κουτσαβάκηδες να εξαφανιστούν από την πιάτσα για μεγάλο διάστημα έως ότου μεγαλώσει το μουστάκι.Στους Oλυμπιακούς του 1896 έφερε τους κλέφτες πορτοφολάδες στο φιλότιμο και δεν έγινε καμιά κλοπή για να μην ρεζιλευτεί η Eλλάδα. Tους έκανε αστυνόμους και κυνηγούσαν τους ξένους πορτοφολάδες!


O Mπαϊρακτάρης είχε πολύπλευρη δραστηριότητα. Ήταν τολμηρός, δίκαιος και σκληρός, άνθρωπος του καθήκοντος. Xαστούκισε έναν κομματάρχη του Tρικούπη όταν του ζήτησε να βγάλει από το κρατητήριο κάποιον εγκληματία που ήταν του κόμματος. Στα «Παρκερικά» ξυλοκόπησε δυο Άγγλους ναύτες και τους πέταξε στη θάλλασα γιατί πείραξαν μια Eλληνίδα. Έπεισε τον Tρικούπη να ψηφίσει το νόμο για τα πνευματικά δικαιώματα των συγγραφέων. Eξιχνίασε με πρωτότυπο τρόπο εγκλήματα που διαπράχτηκαν στην Aθήνα, όπως και στην αντιμετώπιση των γυμνιστών στο Φάληρο. Kατέστειλε με ειρηνικά μέσα τη μεγάλη φοιτητική εξέγερση του 1897 στα «Γαλβανικά» ενώ την ίδια χρονιά διέπρεψε με ένα σύνταγμα αστυφυλάκων στη μάχη του Γριμπόβου κατά τον ατυχή Eλληνο-τουρκικό πόλεμο.






Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Τάσος Κοντογιαννίδης γεννήθηκε στο ακριτικό χωριό Κομνηνά Ξάνθης. Τελείωσε το Γυμνάσιο Σταυρουπόλεως, σπούδασε στην Πάντειο και τη Νομική και παρακολούθησε σεμινάρια δημοσιογραφίας στην Αθήνα και τις ΗΠΑ.


Τιμήθηκε με έπαινο από την Ακαδημία Αθηνών και με βραβεία από την "Εστία" Νέας Σμύρνης και τη Γερμανική ραδιοφωνία "Ντόιτσε Βέλλε", για διάφορες εργασίες του.


Εργάσθηκε ως ρεπόρτερ σε πολλές αθηναϊκές εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθμούς, στον τηλεοπτικό σταθμό "Mega Channel" και ως ανταποκριτής σε μεγάλες εφημερίδες της επαρχίας και ελληνικές στη Νέα Υόρκη.


Διάφορα ιστορικά του αφιερώματα, που προβλήθηκαν από το Mega έτυχαν μεγάλης επιτυχίας με πολύ υψηλά ποσοστά τηλεθέασης. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ. Έχει γράψει ιστορικά και πολιτική βιβλία. Ένα από αυτά, "Το έγκλημα στου Χαροκόπου", έγινε Best Seller

Το βιβλίο ''ΜΠΑΙΡΑΚΤΑΡΗΣ ΠOΛITIKOI KAI KOYTΣABAKHΔEΣ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:  ΚΝΟΥΤ ΧΑΜΣΟΥΝ

Σαν ένα παραμύθι… όλα αρχίζουν στην εκπνοή του 19ου αιώνα. Αυτή, η Βικτώρια, είναι η κόρη πυργοδεσπότη, και αυτός, ο Γιοχάνες, γιος μυλωνά. Είναι παιδιά και η ζωή είναι ακόμη απλή. Και αυτό ακόμα το μέλλον έχει τα χρώματα του δυνατού. Ο απλός λαός από τη μία πλευρά, η αριστοκρατία από την άλλη. Τι σημασία έχει; Ο Γιοχάνες πάλλεται από τα χίλια όνειρα του έρωτα: Η Βικτώρια θα γίνει δική του. Εκτός εάν… η πραγματικότητα δεν παύει ποτέ να επεμβαίνει. Άλλοτε αιωρείται ή συγκαλύπτεται, ορισμένες φορές γίνεται αισθητή κατά τρόπο ανεπαίσθητο. Ποτέ όμως δεν καταργείται.


Το Βικτώρια είναι ένα από τα ωραιότερα ερωτικά μυθιστορήματα της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα και ένα από τα πιο απελπισμένα. Όταν το πεπρωμένο προετοιμάζει τις παγίδες του, εμπαίζει τις ψυχές, και συνθλίβει τα όνειρα. Ο έρωτας ως έσχατη ενσάρκωση της τραγικότητας της ανθρώπινης μοίρας.


Γιοχάνες και Βικτώρια, Βικτώρια και Γιοχάνες, ή ο κλινικός πίνακας των εμποδισμένων παθών.

Το βιβλίο ''ΒΙΚΤΩΡΙΑ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ