Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Α' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ



Οι στερεοτυπικές αντιλήψεις κατέχουν κυρίαρχη θέση στη γνώμη που έχουν διαμορφώσει οι περισσότεροι άνθρωποι για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παραδείγματος χάριν, νεαροί Βρετανοί στρατιώτες, πολλοί από αυτούς εκκολαπτόμενοι ποιητές, έχασαν πρόωρα και με φρικτό τρόπο τη ζωή τους σε λασπότοπους όπου τους είχαν οδηγήσει ανίκανοι στρατηγοί, κατά τα φαινόμενα επί ματαίω. Μολονότι οι στερεοτυπικές αντιλήψεις δεν είναι κατ’ ανάγκην ψευδείς, συνιστούν στην καλύτερη περίπτωση μια επιλεκτική παρουσίαση της αλήθειας.

Στο επίτομο συγγραφικό έργο του Hew Strachan επιχειρείται μια εντυπωσιακή, νέα καταγραφή των εχθροπραξιών, με πολλές νέες ερμηνείες και αποκαλύψεις για ένα από τα καθοριστικά ιστορικά γεγονότα του 21ού αιώνα. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που συχνά χαρακτηρίζεται εσφαλμένα ως μια παρατεταμένη, εξ αποστάσεως αντιπαράθεση στο Δυτικό Μέτωπο, εξετάζεται πρώτη φορά υπό το πρίσμα των παγκόσμιων εξελίξεων.

Ο Strachan υποστηρίζει με πειστικό τρόπο ότι η εν λόγω σύρραξη είχε λάβει τις διαστάσεις ενός παγκοσμίου πολέμου πολύ πριν από τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που κάθε άλλο παρά μια ευρωπαϊκή υπόθεση ήταν, αφορούσε τις αποικιακές κτήσεις των ευρωπαϊκών δυνάμεων, αλλά και απόμακρες περιοχές που χαρακτηρίζονταν από έλλειψη σταθερότητας και ισορροπίας, όπως τα Βαλκάνια, η Αφρική και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η ύπαρξη των εδαφών αυτών καθιστά κατανοητούς τους λόγους για τους οποίους ο πόλεμος δε φαινόταν μάταιος εκείνη τη χρονική περίοδο για τους Βρετανούς και τους Γάλλους, ο πόλεμος έγινε σύντομα ένας αγώνας για την υπεράσπιση του φιλελευθερισμού.
Προσιτό στο μέσο αναγνώστη, συναρπαστικό, άκρως αξιόπιστο και εμπλουτισμένο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, μεγάλο μέρος του οποίου δεν έχει δημοσιευτεί κατά το παρελθόν, το παρόν συγγραφικό έργο αποτελεί μια υποδειγματική καταγραφή σύγχρονων ιστορικών γεγονότων.


Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Νίτσε Η βούληση για ισχύ ως τέχνη




Το χειμερινό εξάμηνο 1936-1937 ο Μάρτιν Χάιντεγκερ πραγματοποίησε στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ στο Μπραϊσγκάου σειρά δίωρων μαθημάτων υπό τον τίτλο «Νίτσε. Η βούληση για ισχύ».Με αυτόν τον τίτλο ανακοινώνεται η παράδοση στον οδηγό σπουδών, σε συμφωνία με την επικεφαλίδα των χειρόγραφων σημειώσεων της παράδοσης.

Η συγκεκριμενοποίηση του τίτλου με την προσθήκη «ως τέχνη», με βάση το τέταρτο μέρος του 3ου βιβλίου της νιτσεϊκής Βούλησης για ισχύ, κατέστη αναγκαία λόγω των παραδόσεων για τον Νίτσε στα χρόνια που ακολούθησαν, ιδίως λόγω της παράδοσης του εαρινού εξαμήνου 1939 με θέμα «Η διδασκαλία τού Νίτσε για τη βούληση για ισχύ ως γνώση».

Το κείμενο των μαθημάτων της παράδοσης, σε επεξεργασμένη μορφή και με επιμέλεια του ίδιου του. Χάιντεγκερ, εκδόθηκε το 1961. Αυτή η επεξεργασία πραγματοποιήθηκε σε μεγάλη χρονική απόσταση από το αρχικό χειρόγραφο της παράδοσης και με την πρόθεση μιας ολοκληρωμένης δημοσίευσης των πανεπιστημιακών παραδόσεων και των πραγματειών για τη φιλοσοφία του Νίτσε, που προέκυψαν μεταξύ των ετών 1936 και 1946.

Η δημοσίευση, σύμφωνα με τον πρόλογο του Χάιντεγκερ, προοριζόταν να προσφέρει μιαν εικόνα της οδού που διήνυσε ο στοχασμός του από το 1930 έως το 1947.

Περιεχόμενα

Εισαγωγή στην ελληνική έκδοση

ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

§ 1. Ο Νίτσε ως μεταφυσικός στοχαστής

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ:

ΒΟΥΛΗΣΗ ΓΙΑ ΙΣΧΥ. Η ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΟΥΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

1. Γένεση και δομή του κύριου έργου. Η μεταφυσική θεμελιώδης θέση του Νίτσε

§ 2. Το βιβλίο Η βούληση για ισχύ

§ 3. Σχέδια και προεργασίες για το "κύριο οικοδόμημα"

§ 4. Η ενότητα της βούλησης για ισχύ, της αιώνιας επιστροφής

και της μεταξίωσης

§ 5. Η δομή του "κύριου έργου"

Επανάληψη: το ερώτημα περί του είναι

§ 6. Ο νιτσεϊκός τρόπος του σκέπτεσθαι ως αντιστροφή

2. Η περί βουλήσεως διδασκαλία του Νίτσε

§ 7. Το είναι των όντων ως βούληση στην παραδεδομένη

μεταφυσική

§ 8. Η βούληση ως βούληση για ισχύ

§ 9. Η βούληση ως θυμική διέγερση, πάθος και συναίσθημα

§ 10. Η ιδεαλιστική ερμηνεία της περί βουλήσεως διδασκαλίας

του Νίτσε. Η βούληση ως προσταγή

§11. Βούληση και ισχύς. Η ουσία της ισχύος

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ:

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ. Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΥ

1. Περίγραμμα της φυσιολογικής αισθητικής του Νίτσε

§ 12. Το θεμελιώδες και το οδηγητικό ερώτημα της φιλοσοφίας. 

Έκθεση της συνάφειας των ερωτημάτων περί τέχνης και αλήθειας

§ 13. Πέντε προτάσεις περί τέχνης. Η σχέση τους με την βασική

πρόταση του Νίτσε περί τέχνης

§ 14. Έξι θεμελιώδη γεγονότα από την ιστορία της αισθητικής

§ 15. Η μέθη ως θεμελιώδης αισθητική κατάσταση

§ 16. Φωτισμός της ουσίας του ωραίου

§ 17. Οι θεμελιώδεις τρόποι αισθητικής συμπεριφοράς: δημιουργία και δεξίωση

§ 18. Η μέθη ως μορφοποιός δύναμη

2. Δομική συναρμογή και θεμελίωση της αισθητικής του Νίτσε

§ 19. Το μεγαλοπρεπές ύφος. Η ενότητα της αμοιβαίας συνάφειας μέθης και ωραιότητας, δημιουργίας-δεξίωσης και μορφής

Επανάληψη

§ 20. Η θεμελίωση των πέντε σχετικών με την τέχνη προτάσεων

3. Η συνάφεια αισθητικής και ερωτήματος για την αλήθεια

§ 21. Ο τρομακτικός διχασμός μεταξύ αλήθειας και τέχνης. Το ερώτημα για την αλήθεια

§ 22. Η ερμήνευση του πλατωνισμού από τον Νίτσε με βάση τη θεμελιώδη εμπειρία του μηδενισμού

§ 23. Η αναγκαιότητα αναδρομής στη φιλοσοφία του Πλάτωνα για τη διασάφηση του διχασμού μεταξύ τέχνης και αλήθειας

4. Η φιλοσοφία της τέχνης του Πλάτωνα

§ 24. Πλαίσιο και συνάφεια του πλατωνικού διαλογισμού για τη σχέση τέχνης και αλήθειας

Επανάληψη

§ 25. Η πλατωνική πολιτεία: η απόσταση της τέχνης (μίμησις)

από την αλήθεια (ιδέα)

Επανάληψη

§ 26. Ο Φαίδρος του Πλάτωνα: Ωραιότητα και αλήθεια σε έναν ευτυχή διχασμό

Συντομευμένη παρουσίαση

5. Ο νιτσεϊκός προσδιορισμός της τέχνης ως βούλησης για φαίνεσθαι

§ 27. Η αντιστροφή του πλατωνισμού από τον Νίτσε

§ 28. Η νέα ερμήνευση της αισθητικότητας και ο διεγερτικός διχασμός μεταξύ τέχνης και αλήθειας

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Α. Αναφορικά με την παράδοση και τον Νίτσε εν γένει

Β. Σχετικά με τις δύο παραδόσεις για τον Νίτσε. Χειμερινό εξάμηνο 1936-1937 και εαρινό εξάμηνο 1937, συνολική θεώρηση

Γ. Η συνάφεια των παραδόσεων του χειμερινού εξαμήνου

1936-1937 και του εαρινού εξαμήνου 1937

Δ. Σημείωση για τις παραδόσεις σχετικά με τον Νίτσε "Τα Έργα του Νίτσε" (έκδοση μεγάλου ογδόου [GROSSOKTAVAUSGABE]),

όπως τα είχε στην κατοχή του ο Μάρτιν Χάιντεγκερ

Επίμετρο του επιμελητή της γερμανικής έκδοσης 

Γλωσσάριο



Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Έγκλημα στα φιόρδ



Ένας αποτρόπαιος φόνος σε ένα τουριστικό θέρετρο της Νορβηγίας αποδεικνύεται η πιο σύνθετη, δυσνόητη και γεμάτη βία υπόθεση για τον μεθοδικό αστυνομικό επιθεωρητή Βίλιαμ Βίστιν. Ένα συγκλονιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα από τον best seller συγγραφέα Jorn Lier Horst με 1.000.000 αντίτυπα στη Νορβηγία.

Η καταχνιά του φθινοπώρου έχει τυλίξει το παραθαλάσσιο θέρετρο. Ο Ούβε Μπάκερου προσβλέπει σε ένα ήρεμο Σαββατοκύριακο στο εξοχικό του, πριν το κλείσει για τον χειμώνα. Όταν όμως φτάνει εκεί, αντικρίζει ένα χάος – το σπίτι του είναι λεηλατημένο από διαρρήκτες. Και αυτό είναι το μικρότερο κακό: στο γειτονικό εξοχικό, ένας άνθρωπος έχει κακοποιηθεί έως θανάτου…

Ο αστυνομικός επιθεωρητής Βίλιαμ Βίστιν έχει δει αποτρόπαιους φόνους στο παρελθόν, όμως η φρίκη που αντικρίζει στο Στάβεν αυτό το φθινόπωρο είναι κάτι εντελώς καινούριο ακόμη και για αυτόν. Και η υπόθεση που θα κληθεί να λύσει θα γίνεται ολοένα και πιο σύνθετη, δυσνόητη και γεμάτη βία. 

Την ίδια στιγμή, από τον ουρανό πέφτουν συνέχεια ψόφια πουλιά στις ακτές της Νορβηγίας και στα δέντρα – σημάδι για τον σκληρό επερχόμενο χειμώνα ή μήπως για κάτι άλλο;

Ο Jorn Lier Horst τιμήθηκε με ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ PETRONA το 2016 για Το Καλύτερο Αστυνομικό Μυθιστόρημα, 

ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ νορβηγών ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΩΝ ΤΟ 2011 και ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ RIVERTON ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΟ GLASSNoKKELEN ΤΟ 2012.

«Ένα πρώτης τάξεως θρίλερ». 

Εφημερίδα VG

«Κλασικό αστυνομικό θρίλερ από έναν συγγραφέα που είναι ειδικός. Συστήνω σε όσους αγαπούν τα αστυνομικά μυθιστορήματα να αφιερώσουν χρόνο στα έργα του Jorn Lier Horst. Αρχίζοντας με το Έγκλημα στα φιόρδ». 

Εφημερίδα Dagbladet

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Ξενοφών: Ελληνικά



Τα «Ελληνικά», καλύπτουν τα γεγονότα της τρίτης φάσης του Πελοποννησιακού Πολέμου (411 – 404 π.Χ.) στα τρία πρώτα βιβλία, ενώ στα υπόλοιπα τέσσερα ακολουθεί η εμπλοκή της Σπάρτης στα εσωτερικά των Περσών, ο Βοιωτικός ή Κορινθιακός πόλεμος, η Ανταλκίδεια ειρήνη καθώς και η άνοδος και η πτώση της ηγεμονίας των Θηβών, πάντα με την υποστήριξη των Περσών, που οδήγησαν την Ελλάδα στην έσχατη παρακμή του Ελληνικού έθνους. 

Οι τρεις μεγάλες πόλεις - κράτη έχουν πια εξουθενωθεί από τους διαρκείς πολέμους. Πίσω από τις συγκρούσεις κρύβεται πάντα το δόλιο περσικό χρήμα. Ακρισία και ταραχή απλώνεται στην Ελλάδα. Οι Πέρσες καραδοκούν να επιβληθούν στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην Ευρώπη. Ο Ξενοφώντας να προοικονομεί, σαν θεία δίκη, την εμφάνιση στο προσκήνιο της ιστορίας του μεγάλου στρατηλάτη Αλέξανδρου, για να αναστήσει από την τέφρα το Ελληνικό γένος εξουδετερώνοντας την εστία διάλυσης του ιστού των Πανελλήνων. 


Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Τριστάνος και Ιζόλδη



Η όπερα «Τριστάνος και Ιζόλδη», αυτός ο ύμνος στον απόλυτο έρωτα, πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μόναχο το 1865, ύστερα από διαταγή του Λουδοβίκου Β' της Βαυαρίας, θαυμαστή και στενού φίλου του σύνθετη. Είχαν περάσει δέκα χρόνια από τη στιγμή που ο Βάγκνερ διέκοψε την εργασία του πάνω στο «Δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ» για ν' ασχοληθεί μαζί του. Επηρεασμένος από το βιβλίο του Σοπενχάουερ «Ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση», από τους «Ύμνους στη νύχτα» του Νοβάλις, αλλά κυρίως από τον βαθύ έρωτα που ένιωθε για την κατά 15 χρόνια νεότερή του Ματίλντε Βέζεντονκ, δημιούργησε μια όπερα που επηρέασε όσο καμία άλλη σύνθεση την πορεία της ευρωπαϊκής μουσικής. Η θέση του Σοπενχάουερ ότι «η άρνηση της βούλησης για τη ζωή είναι η μοναδική και οριστική λύτρωση» βρήκε σ' αυτό την καλλιτεχνική του ολοκλήρωση. Συγχρόνως όμως αυτό το μουσικό δράμα αποτελεί κατάφαση της βούλησης, γιατί ο Τριστάνος γνωρίζει μόνο την Ιζόλδη και εκείνη μόνο τον Τριστάνο. Έτσι ο Βάγκνερ έχει δίκιο όταν συμπεραίνει ότι «η άρνηση της βούλησης για ζωή οδηγεί στη μέγιστη ενέργεια της ίδιας της βούλησης». Από την εσωτερική άρνηση του κόσμου γεννιέται η βεβαίωση της λύτρωσης. 

Το ποιητικό κείμενο του Βάγκνερ κυκλοφορεί για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις Ίκαρος. Το λιμπρέτο παρουσιάζεται στην πρωτότυπη γλώσσα, αντικριστά με τη μετάφραση. Η εμπνευσμένη μετάφραση, η εισαγωγή, το χρονολόγιο της δημιουργίας της όπερας και η καλλιτεχνική επιμέλεια της έκδοσης είναι του Αλέξανδρου Ίσαρη. Στο επίμετρο υπάρχει μια εξαιρετική μελέτη του γνωστού γερμανού βαγκνεριστή Ντήτερ Μπόρχμάγερ για το ρόλο που παίζει η νύχτα στο έργο αυτό.


Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: Ιωάννης Συκουτρής - Η σχέσις μας προς την Αρχαιότητα



Συγγραφέας: Ιωάννης Συκουτρής
Εκδόσεις: Θούλη
Χρονολόγιο: Εβίνα Π. Τσαγκαράκου

«Το παρόν ζη από το παρελθόν και η ιστορία είναι ο μόνος διδάσκαλος του βίου διά τα μελλοντικά μας διαβήματα»…

Στο δοκίμιο αυτό –επιλεγόμενα στο βιβλίο του Th. Zielinski «Ημείς και οι Αρχαίοι»− ο Ι. Συκουτρής εξετάζει τη σημασία της γνώσης της Αρχαιότητας κατά την προ αλλά και μετά την Επανάσταση του 21 εποχή. Η επαφή με την Αρχαιότητα οδήγησε το έθνος μας να γίνει «Έθνος Ελλήνων» από «γένος Χριστιανών» που ήταν κατά την τουρκοκρατία, μετά το «άχρωμον εθνικώς Βυζάντιον». Αυτή η αφύπνιση το έκανε να ξεσηκωθεί. Το 21 ήταν αναγέννηση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και συνειδητή επάνοδος στη δράση των αρχαίων προγόνων, ο Λεωνίδας και ο Θεμιστοκλής ζωντανές υπάρξεις. Στη μικρή γωνιά που απελευθερώθηκε, η σχέση με την Αρχαιότητα είναι αντιφατική: Οίηση, περηφάνια αλλά χωρίς αίσθηση των καθηκόντων έναντι του ενδόξου ονόματος, παρά τις συχνά καλές προθέσεις.  Η βαθιά γνώση της αρχαιότητας είναι ένας σκοπός ευγενής και ωραίος, προς τον οποίον «το έθνος μας οφείλει να μάθη προ παντός να εργάζεται και να πειθαρχή εαυτό».



Ακέφαλη Αντίσταση




''Νέα τακτική σε έναν πόλεμο παλιό…

Εκείνοι που αγαπούν την ελευθερία, που πιστεύουν στην ελευθερία τόσο πολύ ώστε να πολεμούν γι’ αυτήν, σπανίζουν σήμερα, όμως κάθε πάλαι ποτέ σπουδαίο έθνος κρύβει ακόμα στον κόρφο του τα πετράδια του πρότερου μεγαλείου του. Υπάρχουν. Έχω δει τη σπίθα στα μάτια τους, καθώς στο διάβα της ζωής μου μοιράστηκα μια φευγαλέα στιγμή του χρόνου μαζί τους.''
(απόσπασμα από το βιβλίο)

Από τον πρόλογο του μεταφραστή:

Οι όροι "Ακέφαλη Αντίσταση" (Leaderless Resistance) και "Αθέατοι Πυρήνες" - όπως αποδίδουμε στο παρόν έργο τον όρο Phantom Cells - αναφέρονται σε αυθόρμητους, αυτόνομους, μη συνδεδεμένους μεταξύ τους πυρήνες. Κύριο χαρακτηριστικό της Ακέφαλης Αντίστασης είναι η έλλειψη ηγεσίας. Η θεωρία και μέθοδος αυτή κερδίζει συνεχώς έδαφος, όχι από άρνηση της έννοιας του Ηγέτη, αλλά εξαιτίας της έλλειψης κάποιου τέτοιου, σε συνδυασμό με την ενισχυμένη δυνατότητα του Κράτους να ελέγξει αλλά και να διαλύσει μία οργάνωση δομημένη με την κλασική πυραμιδοειδή μορφή. Όπως ο ίδιος ο Beam αναφέρει η Ακέφαλη Αντίσταση είναι τέκνο της αναγκαιότητας! Η έλλειψη κεντρικής διοίκησης, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει συνεργασία μεταξύ των πυρήνων.


Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Διαμονές: Το ταξίδι στην Ελλάδα



Σε όλο το έργο του Μ.Χάιντεγκερ η παρουσία της Ελλάδας είναι έντονη. Hράκλειτος, Παρμενίδης, Σοφοκλής, Αντιγόνη, Πλάτων αποτελούν αναγκαίες αναφορές και προυποθέσεις τού έργου του.
Αλλά στο « Διαμονές : Το ταξίδι στην Ελλάδα» (Εκδ.:ΚΡΙΤΙΚΗ 1998 ,μετ.Γ.Φαράκλας, Επιμ.Ν.Καλταμπάνος,πολυτονική έκδοση) ο Χάιντεγκερ περιγράφει τίς εντυπώσεις από μία επίσκεψη στην Ελλάδα το 1962, που είναι συγχρόνως και ένα διαχρονικό ταξίδι στον ελληνικό λόγο.
Πώς θα αντιμετωπίσει τον ελληνικό τόπο με την ιστορία που περιέχει και τίς σημασίες που κομίζει; Όπως επισημαίνει ο Γ.Φαράκλας « ο Χάιντεγκερ υπενθυμίζει ότι το νοήμον όν είναι πρώτα κάτοικος .Ταυτίζομαι μ’έναν τόπο. Ως σκεπτόμενος δεν ανήκω κάπου και οικειοποιούμαι όσα είναι κάπου . αλλά ως κάτοικος ανήκω ,νοιώθω οικεία , ανοίκεια ,είμαι οικειοποιημένος εγώ από κάτι άλλο , και τούτο , προτού αρχίσω να σκέφτομαι »(σελ.115).
Η περιγραφή, από τον Μ.Χάιντεγκερ ,του ταξιδιού του ,αρχίζει με ένα απόσπασμα από το ποίημα του Χαίλντερλίν «Άρτος και Οίνος» , που εμπνέεται κι αυτό από την περιπλάνηση στον ελληνικό χώρο και χρόνο.
Τι αντικρύζει ο « φιλόσοφος των δρόμων του δάσους» καθώς ως
επιβάτης του πλοίου «Γιουγκοσλαβία» επισκέπτεται την χώρα μας ;
Κατ΄αρχήν η νοσταλγία της αρχαίας πραγματικότητας τον θέτει ενάντιο σε ότι εκπροσωπεί η νεωτερικότητα :

«Οι θεοί της Ελλάδας και ο ανώτατος θεός τους , άν ποτέ έλθουν , θα επανακάμψουν μόνο μεταμορφωμένοι σ’ έναν κόσμο που η ανατρεπτική αλλαγή του οφείλεται στον τόπο τών θεών που υπήρξε η αρχαία Ελλάδα. Άν όσα σκέφθηκαν οι διανοητές της αρχαίας Ελλάδας ,ενώ άρχιζε η φυγή των θεών , δεν είχαν ειπωθεί σε μιά γλώσσα αυτοφυή και άν τα ειρημένα δεν είχαν έπειτα μετασχηματισθεί σε εργαλείο αλλότριας κοσμοθεώρησης , δεν θα κυριαρχούσε τώρα η ως πρός το ίδιόν της ακόμη κρυμμένη εξουσία της πανδαμάτορος νεώτερης τεχνικής και της σύστοιχης προς αυτήν επιστήμης και βιομηχανικής κοινωνίας ». 

Το πλοίο που επιβαίνει ο Χάιντεγκερ «πιάνει» στην Κέρκυρα, στην Κεφαλλονιά ,στην Ιθάκη , στο Κατάκωλο.Οδικώς κατευθύνεται στην Ολυμπία.Ο Χάιντεγκερ αφιερώνει αρκετές σελίδες στον χώρο της αρχαίας Ολυμπίας και σημειώνει ότι στα έργα γλυπτικής που αντίκρυσε εκεί αναδύθηκε το ίδιον του ελληνικού κόσμου « εφ’ όσον εδώ το ίδιον του ελληνικού κόσμου κατέστη « ξέφωτο», χωρίς να πάψει να είναι απόμακρο» (σελ.49).
Για τον Χάιντεγκερ :

«η ελληνικότητα συνέχισε να είναι κάτι που προσδοκούσα , κάτι που διαισθανόμουν μέσα από την ποίηση των αρχαίων , κάτι που προσέγγιζα χάρη στίς Ελεγείες και στούς Ύμνους του Χαίλντερλίν , κάτι που σκεφτόμουν στίς μακρές οδούς τής σκέψης » (σελ.51). 

Ο Χάιντεγκερ θα επισκεφθεί τούς τόπους που φέρουν στοιχεία της αρχαιοελληνικής ιστορίας : Κόρινθος ,Μυκήνες , Νεμέα, Άργος , Επίδαυρος, Κνωσσός, Φαιστός , Πάτμος,Δήλος ,Ρόδος.Δεν προσηλώνει την ματιά του τόσο στον φυσικό χώρο, αλλά αναζητεί τίς αφορμές για να στοχαστεί την προσωκρατική σκέψη , την τεχνική , την εξέλιξη της Ευρώπης: « Ο διάλογος με το ασιατικό στοιχείο υπήρξε γόνιμη αναγκαιότητα για το ελληνικό Dasein.Αυτός ο διάλογος ανάγεται για μάς σήμερα – μ’έναν ολότελα άλλο τρόπο , σε πολύ μεγαλύτερη έκταση – στην απόφαση για το πεπρωμένο της Ευρώπης και όλων όσων ονομάζονται δυτικός κόσμος» (σελ.59).
Ο Χάιντεγκερ εντυπωσιάστηκε από την Δήλο:

«Μόνο με την εμπειρία της Δήλου έγινε το ελληνικό ταξίδι διαμονή , «ξέφωτη» παραμονή κοντά σ’ ότι είναι η αλήθεια» (σελ.71). 

Στοχαστικότερος θα γίνει όταν ανέβηκε στον βράχο της Ακρόπολης :

«Καμμιά αρχαιολογική περιγραφή και ιστοριολογική εξήγηση δεν μπορούσε να αντιμετωπίσε την σιωπηλή ανάδυση αυτού τού πλησιάσματος που έρχεται από μακριά» (σελ.79).

Καθώς θα περάσει από το Αρχαιολογικό Μουσείο , το Φάληρο , το Σούνιο θα καταλήξει στο Μοναστήρι της Καισαριανής :

«Το χριστιανικό στοιχείο στην μικρή εκκλησία διατηρούσε ακόμη έναν απόηχο της αρχαίας ελληνικότητας , το «άρχειν» ενός πνεύματος που δεν θα υποκύψει στην εκκλησιαστικό – πολιτική και νομικίστικη σκέψη της ρωμαικής εκκλησίας και της θεολογίας της» (σελ. 87).

Το ταξίδι στην Ελλάδα θα κλείσει με τίς επισκέψεις στην Αίγινα και στούς Δελφούς.Ο Χάιντεγκερ επιστρέφοντας στην Εσπερία θα σημειώσει:

«Όπως ο κύλικας του Εξηκία , όπου δελφίνια γλιστρούν με ορμή κολυμπώντας γύρω από το αερόθικτο σκάφος του Διονύσου , υπάρχει εντός τών ορίων του ωραιότερου δημιουργήματος, έτσι ακριβώς ο γενέθλιος τόπος της Δύσης και της νεώτερης εποχής υπό την σκέπη της νησιώτικης υπόστασής του επαφίεται στον αναλογισμό της διαμονής».




ΜΑΡΤΙΝ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ, ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ (4 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 1967) 

''Που στρέφεται το στοχαστικό βλέμμα της Θεάς;
Στο άκρο του αναγλύφου στο όριο.
Το όριο δεν είναι όμως μόνο περίγραμμα και πλαίσιο, δεν είναι μόνο το σημείο που τελειώνει κάτι.
Η στοχαστική ματιά της Θεάς, δεν κοιτάζει μόνο την αόρατη μορφή των δυνάμει αόρατων έργων.
Η ματιά της Αθηνάς ακουμπά πρωτίστως σε Εκείνο που παλαιόθεν ονομάζεται από τους Έλληνες «φύσις».
Φύσις: εκείνο που αναδύεται αφ’ εαυτού εντός του εκάστοτε ορίου που κείται εκεί.

Μόνο εδώ, στην Ελλάδα, όπου το όλον του κόσμου απευθύνθηκε στον άνθρωπο ως φύσις και τον κλήτευσε, μπορούσε και όφειλε η ΑΝΤΙΛΗΨΗ και η ΠΡΑΞΗ του ανθρώπου να ανταποκριθεί σε αυτή την κλήτευση.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ 2.500 ΧΡΟΝΙΑ, ΜΙΑ ΤΕΧΝΗ Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΛΗΤΕΥΣΗ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ;
ΟΧΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.''



Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Αγοράστε από το κατάστημά μας και κερδίστε πόντους ανταμοιβής




Με κάθε βιβλίο των εκδόσεων Θούλη και Edelweiss που αγοράζετε, είτε ηλεκτρονικά είτε από το βιβλιοπωλείο μας  στο Σύνταγμα, στην οδό Κολοκοτρώνη 11 (4ος όροφος), κερδίζετε πόντους ανταμοιβής. Όταν συγκεντρώσετε 100 πόντους κερδίζετε ένα κουπόνι αξίας 10 ευρώ, το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για τις αγορές σας από το βιβλιοπωλείο μας (ηλεκτρονικό ή φυσικό) και για οποιοδήποτε βιβλίο είτε των εκδόσεών μας είτε άλλου εκδοτικού οίκου. 

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συγκέντρωση πόντων ανταμοιβής είναι να δημιουργήσετε λογαριασμό στην ιστοσελίδα μας, απ' όπου επίσης θα ενημερώνεστε για το σύνολο των πόντων σας. Όταν αγοράζετε από το βιβλιοπωλείο μας στο Σύνταγμα, ενημερώνεστε αμέσως.

Οι πόντοι ανταμοιβής των βιβλίων εκδόσεων Θούλη και Edelweiss εμφανίζονται στη σελίδα κάθε βιβλίου, καθώς επίσης και στο καλάθι αγορών σας (εφόσον παραγγέλνετε από το ηλεκτρονικό μας κατάστημα). Εντός 24 ωρών από την ολοκλήρωση της παραγγελίας σας, σας αποστέλλουμε ενημερωτικό e-mail.


Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Κνουτ Χάμσουν - Paa gjengrodde stier (Σε Χορταριασμένα Μονοπάτια)


Paa gjengrodde stier, 1949 

"Θα μπορούσα να περάσω απέναντι στην Αγγλία, όπως το έκαναν αρκετοί, που σήμερα γυρίζουν σαν ήρωες γιατί εγκατέλειψαν την πατρίδα τους, γιατί το 'σκασαν απ' τα χώματά τους. Δεν το έκανα. Δεν ήταν του χαρακτήρα μου ποτέ. Θεώρησα πως υπηρετούσα την πατρίδα μου καλύτερα εκεί που βρισκόμουνα, να ασχολούμαι με τη γη ανάλογα με τις δυνάμεις μου σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς, που το έθνος μας είχε έλλειψη από κάθε τι. Κι ακόμα χρησιμοποιώ την πένα μου για τη Νορβηγία, που τώρα θα έβρισκε τη θέση της ψηλά-ψηλά ανάμεσα στις γερμανικές χώρες της Ευρώπης. Η σκέψη αυτή μίλησε στην καρδιά μου από την αρχή ακόμα. Ακόμα περισσότερο: με ενθουσίασε, με κατάκτησε. 

[...]Σήμερα ακόμα νομίζω πως είναι, πως ήταν μια μεγάλη κι ωραία ιδέα για τη Νορβηγία, που άξιζε να πολεμήσει κανείς και να δουλέψει σκληρά γι' αυτή. Νορβηγία: μια αυτάρκης και αυτόφωτη χώρα στην άκρη της Ευρώπης!

Knut Hamsun

[...] Όταν καθόμουν κι έγραφα και τηλεγραφούσα νύχτα και μέρα, πρόδιδα, λένε, την πατρίδα μου. Ήμουνα προδότης, λένε. Ας πάει κι αυτό. Μα δεν αισθανόμουν εγώ έτσι, ποτέ μου, ούτε και σήμερα αισθάνομαι έτσι. Έχω την καλύτερη ειρήνη με τον εαυτό μου,  την καλύτερη συνείδηση. 

Εκτιμώ σε μεγάλο βαθμό την κοινή γνώμη. Εκτιμώ ακόμα περισσότερο τη νορβηγική δικαιοσύνη, μα όχι τόσο πολύ ώστε να υποτιμώ τη δική μου κρίση για το τι είναι καλό ή κακό, δίκαιο ή άδικο. Είμαι αρκετά μεγάλος πια, για να 'χω το δικαίωμα να 'χω ένα δικό μου κώδικα˙ κι αυτός είναι δικός μου.''    

Κνουτ Χάμσουν 

thulebooks.gr