Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2020

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ: Μια νύχτα Χριστουγέννων την εποχή της Τρομοκρατίας, του Πωλ Μπουρζέ

 



Συγγραφέας: Paul Bourget

Εκδόσεις: Θούλη

Μετάφραση: Μανώλης Στρατάκης

Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου

Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο: «Δεκέμβριος 1793», έργο της

Juliana Gurabardhi

Σελίδες: 60

Ημερομηνία έκδοσης: 23/12/2020

ISBN: 978-618-5317-12-6


Την παγωμένη νύχτα της 24ης Δεκεμβρίου του 1793, ο δούκας του

Φλερύ και η νεαρή γυναίκα του, η οποία βρίσκεται σε

προχωρημένη εγκυμοσύνη, προσπαθούν με ψεύτικα χαρτιά να

διαφύγουν από τη Γαλλία και να περάσουν στην Ελβετία, για να

γλυτώσουν από το καθεστώς της Τρομοκρατίας που τους

καταδιώκει. Λίγο πριν από τα σύνορα και το τελικό βήμα προς την

ελευθερία, θα υποχρεωθούν να σταματήσουν σε μια κωμόπολη,

όπου ο δούκας θα πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο τον γιατρό

της περιοχής, που είναι και ο αρχηγός της τοπικής Λέσχης των

Ιακωβίνων και του οποίου τη βοήθεια χρειάζεται, αλλά και τον ίδιο

τον εαυτό του.

Στο διήγημά του Μια νύχτα Χριστουγέννων την εποχή της

Τρομοκρατίας, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1907 στη

Γαλλία, ο μετρ του ψυχολογικού μυθιστορήματος Πωλ Μπουρζέ

(1852- 1935) περιγράφει συγκλονιστικά την τραγική κατάσταση

των ηρώων του, την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, στην

οποία συνυπάρχουν η γενναιοφροσύνη με την ωμότητα, το θάρρος

με τη δειλία, η συμπάθεια και το έλεος με το μίσος, αντιθέσεις οι

οποίες οδηγούν σε δραματικές συγκρούσεις, όχι μόνον εξωτερικές

αλλά και εσωτερικές.


Το διήγημα του Πωλ Μπουρζέ «Μια νύχτα Χριστουγέννων την

εποχή της Τρομοκρατίας» είναι ένα υπέροχο και συγκλονιστικό

δράμα. 

Le Figaro, 29.4.1910


Το βιβλίο ''Μια νύχτα Χριστουγέννων την εποχή της Τρομοκρατίας'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2020

Τα βιβλία είναι τα καλύτερα χριστουγεννιάτικα δώρα!

 

 

Το ωράριο λειτουργίας του βιβλιοπωλείου ως και την παραμονή των Χριστουγέννων 24/12 είναι:

Δευτέρα ως Σάββατο: 10:00 – 15:00 



thulebooks.gr

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2020

in.gr, η κριτική του Μιχάλη Μοδινού για το ''Ταξίδι μέσα στο δωμάτιό μου''

Ολόκληρη η πολύ ενδιαφέρουσα κριτική του Μιχάλη Μοδινού τον οποίο ευχαριστούμε θερμά:

Ταξίδι στο δωμάτιο, ύμνος στη φαντασία

Πρόκειται για μια ευφυή, σαρκαστική αναστροφή των ως τότε (αλλά και ως τις μέρες μας) επικρατούντων προτύπων περί της περιπετειώδους φύσης του ταξιδιού, της ηρωικής φύσης των ταξιδευτών κ.λπ. κ.λπ.


Μιχάλης Μοδινός


Ταξίδι δωματίου – κάτι σαν να λέμε ορχήστρα δωματίου; Πολύ πριν από τον κορωνοϊό και τους περιορισμούς του, η περιπλάνηση σε μικρούς οικείους χώρους αποτελούσε μια διέξοδο για πολλά ανήσυχα πνεύματα. Πού να τρέχεις τώρα σε υγρές ζούγκλες και ανήλια φαράγγια, να διαπλέεις ταραγμένες θάλασσες και να διασχίζεις άνυδρες ερήμους, να κοιμάσαι σε στρώματα γεμάτα τσιμπούρια και ψύλλους, να σε κλέβουν απολίτιστοι πανδοχείς και να σε απειλούν ορδές αγρίων, σμήνη κουνουπιών και τζάγκουαρ… Αφήστε πια το κόστος του ταξιδιού πάνω στη ράχη μουλαριών για να διασχίσεις τις Αλπεις ή δρομάδων για να φτάσεις στην πολυπόθητη όαση. Επρεπε να ξοδέψεις μια περιουσία για να οργανώσεις μια περιήγηση και, παρά το ότι οι ανταμοιβές ήταν πολλές και η δόξα σε ανέμενε με την επιστροφή στην πατρίδα, όφειλες να βάλεις στην παλάντζα κόστη και πιθανά οφέλη.

Κατά κανόνα βέβαια έγραφες και έναν τόμο ταξιδιωτικών εντυπώσεων – ή ίσως πολλούς και καθοριστικούς, όπως έπραξε ο φυσιοδίφης Αλέξανδρος φον Χούμπολτ λίγα χρόνια μετά τον Ντε Μαιστρ. Θα έδινες ίσως διαλέξεις για τις πηγές του Νείλου και τις υψομετρικές διαβαθμίσεις της χλωρίδας στη Βενεζουέλα μπροστά στο φιλοθεάμον κοινό, ειδικά αν υπήρχαν απαιτητικοί χρηματοδότες πίσω από την αποστολή σου, όπως η Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία ή η Ακαδημία Επιστημών του Βερολίνου. Αλλά ήδη στα τέλη του αιώνα του Διαφωτισμού οι μεγάλες ανακαλύψεις έτειναν να ολοκληρωθούν, τα κενά του παγκόσμιου χάρτη γέμιζαν ταχύτατα και σύντομα ο περιηγητής θα γινόταν απλός τουρίστας. Ασφαλέστεροι και κοντινότεροι προορισμοί προσέφεραν αναψυχή και αλλαγή παραστάσεων – αν και οι ταλαιπωρίες και τα έξοδα δεν υστερούσαν. Ο Ξαβιέ ντε Μαιστρ (1763-1852), παιδί του Διαφωτισμού, αν και αντεπαναστάτης – όπως και ο διάσημος πολιτικός αναλυτής αδελφός του, ο Ζοζέφ – υποχρεώθηκε να μείνει το 1790 έγκλειστος για 42 ημέρες στο μάλλον ευρύχωρο δωμάτιό του στο Τορίνο, έπειτα από μια παράνομη μονομαχία. Θα μετέτρεπε τη διαμονή αυτή σε περιπέτεια, ανακαλύπτοντας στα συνηθισμένα καθημερινά πράγματα, που ελάχιστη σημασία τούς είχε δώσει ως τότε, απρόσμενες ηδονές. Οι ημερολογιακές του σημειώσεις, στη μορφή 42 σύντομων κεφαλαίων, θα εκδίδονταν σε βιβλίο από τον αδελφό του, το 1794, και η έκφραση «ταξίδι στο δωμάτιό μου» θα παρέμενε έκτοτε στο φιλολογικό λεξιλόγιο ως λέξη-κλειδί.

Διόλου άδικα. Πρόκειται για μια ευφυή, σαρκαστική αναστροφή των ως τότε (αλλά και ως τις μέρες μας) επικρατούντων προτύπων περί της περιπετειώδους φύσης του ταξιδιού, της ηρωικής φύσης των ταξιδευτών κ.λπ. κ.λπ. Ο τόνος είναι ειρωνικός και αποκαθηλωτικός των τρεχουσών παραδοχών ήδη από την πρώτη φράση. Δηλώνει ευχαρίστηση από τον εγκλεισμό του ενώ αξιολογεί ό ίδιος τις παρατηρήσεις που έκανε ονομάζοντάς τες ενδιαφέρουσες. Το μόνο πράγμα που χρειάζεται κανένας για να κάνει ένα ταξίδι είναι «μια μικρή γωνιά όπου να μπορεί να αποσυρθεί και να κρυφτεί από όλο τον κόσμο». Μάλιστα ο Ντε Μαιστρ φτάνει να θεωρεί βέβαιο ότι ο οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος οφείλει να υιοθετήσει το σύστημά του. Ο κύριος λόγος φυσικά είναι ότι ένα τέτοιο ταξίδι δεν κοστίζει τίποτα. Επίσης ότι δεν εγείρει ζήλιες και ανταγωνισμούς. Δεν απειλεί με νέες αρρώστιες ενώ μπορεί και να θεραπεύσει κάποιες παλιές. Χώρια η ασφάλεια που παρέχει. Οπότε ο Ντε Μαιστρ προχωρεί στη μεγάλη παρότρυνση: «Πάρτε θάρρος λοιπόν, αναχωρούμε. Ακολουθήστε με, όλοι εσείς που ο θάνατος της αγάπης, η αδιαφορία για τη φιλία, σας κρατούν μέσα στο διαμέρισμά σας, μακριά από τη μικρότητα και την προδοσία των ανθρώπων. Ολοι οι δυστυχείς, οι άρρωστοι και οι βαριεστημένοι του Σύμπαντος ας με ακολουθήσουν, όλοι οι τεμπέληδες ας εγερθούν».

Απολαύσεις εντός

Και η φαντασία απελευθερώνεται ταυτόχρονα με τον σαρκασμό προς όσους κοκορεύονται γιατί επισκέφθηκαν τη Ρώμη ή το Παρίσι. Και τι δεν μπορεί κανείς να απολαύσει στο δωμάτιό του. Τη φωτιά που σιγοκαίει, το σκυλί του που δεν πρόκειται ποτέ να τον προδώσει, ένα λιτό πλην απολαυστικό γεύμα. Μπορεί να επανεκτιμήσει τις χάρες της αναπαυτικής του πολυθρόνας, να στοχαστεί πάνω στις στιγμές ευτυχίας που προσφέρει κατά περίπτωση το κρεβάτι, επί τη ευκαιρία μάλιστα προτείνεται στον αναγνώστη το κλινοσκέπασμα να είναι απαραιτήτως σε αποχρώσεις του ροζ και του λευκού – κάτι που στην περίπτωση του συγγραφέα ανακαλεί μια ανάβαση στις πλαγιές των Αλπεων και τα ροδαλά μάγουλα της αγαπημένης του, της ωραιότερης γυναίκας στο Τορίνο, όπως την αποκαλεί. Οι παντόφλες και οι προσεγμένες πιτζάμες μπορούν να προσφέρουν γαλήνιες στιγμές, τα μαξιλάρια του σοφά να υπενθυμίσουν επαγωγικά τα παλαιότερα εφηβικά όνειρα για περιπέτειες και δόξα ή να εγείρουν τον πόθο της ισχύος και της κυριαρχίας, αφήστε πια την έλξη που θα ευχόσουν να ασκούσες στις ωραιότερες των γυναικών.

Η σημαντικότερη πηγή αναγνωστικών απολαύσεων στο βιβλίο είναι ωστόσο οι στάσεις που κάνει ο Ντε Μαιστρ κατά το μακρύ ταξίδι από την πολυθρόνα στο κρεβάτι, μπροστά στους πίνακες και στις γκραβούρες που κοσμούν τον παρακείμενο τοίχο. Μια αγνή βοσκοπούλα στις πλαγιές των Αλπεων θα του εγείρει τον πόθο για την απλή ζωή, μακριά από τον αχό της πόλης και του πολιτισμού, στην αγκαλιά και στη φροντίδα της αγαπημένης του. Μόνο που ο πόλεμος μαίνεται κάτω στις κοιλάδες και οι επαναστατικές δυνάμεις, έναν μόλις χρόνο μετά τη Γαλλική Επανάσταση, απειλούν τους νομιμόφρονες υπερασπιστές του Παλαιού Καθεστώτος – οπότε ο συγγραφέας νιώθει την ανάγκη και το καθήκον να προστατέψει τη βοσκοπούλα του. Μπροστά σε ένα αντίγραφο πορτρέτου της ερωμένης του Ραφαήλ, της Φορναρίνα, έχουμε ίσως τις πιο ενδιαφέρουσες σελίδες του βιβλίου. Η εν λόγω κυρία φέρεται ότι κατέστρεψε τον μεγάλο αναγεννησιακό ζωγράφο μέσω των απιστιών της αλλά και της ικανότητας να συντηρεί έναν εκ μέρους του εξοντωτικό ερωτικό πόθο που τον οδήγησε στον θάνατο. Ποικίλες θεωρίες έχουν διατυπωθεί διά μέσου των αιώνων για την ιστορία αυτή από συγγραφείς και φιλοσόφους – πρόσφατα, ακόμα και η υπόθεση εργασίας ότι ο μόλις 37χρονος Ραφαήλ πέθανε από κάτι σαν τον κορωνοϊό, καθώς ο οργανισμός του ήταν εξασθενημένος από τις αγρυπνίες στις αγκάλες της αγαπημένης. Ο Ντε Μαιστρ στοχάζεται λοιπόν μπρος στο αντίγραφο της Φορναρίνα και την εγκαλεί που δεν άφησε τον ζωγράφο στην ησυχία του για να πραγματοποιήσει το επόμενο αριστούργημά του. Ωστόσο, παρατηρώντας καλύτερα τις καμπύλες και αφημένος πια στη γοητεία της γυναίκας νιώθει το ζώον να αναδεύει εντός του και να κυριαρχεί επί της νόησης και της λογικής – «ψυχή» την αποκαλεί προγραμματικά.

Τον κατανοεί τον δύστυχο Ραφαήλ, τον κατανοεί απολύτως. Εχει δηλώσει εξαρχής τη φιλοσοφική του θεώρηση όπου το ζώον μέσα μας αντίκειται ολοσχερώς στην ψυχή και η διαπάλη αυτή διαπερνά όλο το βιβλίο. Ενώ κάνει τις ευγενέστερες των σκέψεων και στοχάζεται πάνω στα πλεονεκτήματα της απόσυρσης από τον δημόσιο χώρο, ο νους και τα βήματά του ταξιδεύουν ανεξέλεγκτα στα ιδιαίτερα διαμερίσματα κάποιας κυρίας Ντε Οκαστέλ, υποτιθέμενα πρώην ερωμένης του, που ασχολείται αποκλειστικά με τους καθρέφτες και την εμφάνισή της. Το ζώον (το έτερον, όπως εναλλακτικά το ονομάζει) έχει και πάλι νικήσει την ψυχή. Το χειρότερο; Είναι μάλλον βέβαιος ότι όσες όμορφες της πόλης έστρεφαν ίσως το βλέμμα τους στο πέρασμά του, ήταν στο ζώον που απευθύνονταν, όχι στο πνεύμα του.

Ζητιάνοι και υπηρέτες

Υπάρχουν και πολλά άλλα ενδιαφέροντα στο βιβλίο, επαγωγικά δομημένα πάνω στις εντυπώσεις και στις απολαύσεις του δωματίου. Υπάρχουν στοχασμοί που απευθύνονται στον νεκρό πατέρα του και κοινωνικές προσεγγίσεις της φτώχειας στο Τορίνο της εποχής, με αστέγους και σφιχταγκαλιασμένα παιδάκια να τουρτουρίζουν στους φράκτες πολυτελών παλατιών όπου δίνονται χοροί και δείπνα. Οι πλούσιοι ελάχιστη σημασία δίνουν σε αυτούς τους άτυχους όταν ποτισμένοι με σαμπάνια, όλο γέλια και χαρές καλούν τον αμαξά τους για να επιστρέψουν οίκαδεν. Ωστόσο υπάρχουν και οι σεμνοί, φιλάνθρωποι πολίτες που χωρίς να το γνωστοποιούν πουθενά ξυπνούν από νωρίς για να ενισχύσουν και να ανακουφίσουν τους άτυχους του βίου. Σε μια περίσταση θυμώνει με τον εαυτό του που ασυλλόγιστα φέρθηκε με αγένεια σε έναν ζητιάνο που είχε φτάσει ως το κατώφλι του. Και σε άλλο κεφάλαιο έρχεται στη θέση του πιστού του υπηρέτη για τους μισθούς που του οφείλει. 

Παρά τις κοινωνικές του ευαισθησίες πάντως, ο Ντε Μαιστρ είναι αρνητικός με την Επανάσταση και δεν χάνει ευκαιρία για να το δείξει. Λογικό – άλλωστε η οικογένεια είναι φιλοβασιλική και ο αδελφός του Ζοζέφ θα κάνει εξαιρετική καριέρα ως συντηρητικός πολιτικός φιλόσοφος. Ωστόσο, αλλού είναι η δύναμη του βιβλίου: στη σεμνότητα που προτείνεται στον αναγνώστη και στην αφύπνιση των αισθήσεων ώστε να αντληθούν όλες οι πιθανές χαρές από απλά καθημερινά πράγματα που συνηθίζουμε να αγνοούμε – όταν δεν τα περιφρονούμε. Ακόμα, στη δεκτικότητα, η οποία προτείνεται ως η βασική σκευή για ένα οποιοδήποτε ταξίδι. Και πράγματι, πόσοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι αποκόμισαν κάτι από τις ταξιδιωτικές εμπειρίες τους, στα καθ’ ημάς λ.χ., ειδικά στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας προ της χρεοκοπίας, όταν δεν έμεινε γωνιά της Γης που να μην καταπατήθηκε κυριολεκτικά από στίφη νεοελλήνων; Πόσοι απ’ αυτούς αποκόμισαν άραγε κάτι; Και πόσοι σχετικοποίησαν τη θέση της χώρας μας ως ομφαλού της Γης;

Δεκτικότητα, λοιπόν, αν πρόκειται να ταξιδέψετε ανάμεσα στους τοίχους του σπιτιού σας ή ακόμα, σε πιθανώς καλύτερα χρόνια, στη Γη του Πυρός. Ας μη θεωρούμε πληκτικό τον άμεσο περίγυρο, μας λέει ο Ντε Μαιστρ. Επιπλέον ας αφηνόμαστε στην επαγωγική μέθοδο. Ολο το Σύμπαν μπορεί να ανακατασκευαστεί από μια χούφτα άμμου. Μια καλοψημένη φρυγανιά και το άρωμα του καφέ μπορούν να διεγείρουν ποικίλες αισθήσεις, ενώ οι ευγενέστερες σκέψεις μπορούν να εγερθούν από παλαιότερες εμπειρίες και ενοράσεις. Αφήστε πια τη Φορμαρίνα, την κάθε Φορμαρίνα, που μπορεί να οδήγησε στον θάνατο τον Ραφαήλ, αλλά μπορεί να γεννήσει σε μύρια συμπεράσματα για τον δυισμό ύλης και πνεύματος, για την άπιστη γυναικεία φύση ή για τις ευεργεσίες των ονείρων – που, βρε αδελφέ, τζάμπα είναι.

Το βιβλίο μού το υπέδειξε η καλή νέα πατρινή συγγραφέας Μαρία Διδάχου (την οποία και ευχαριστώ γι’ αυτό), πιθανόν ως ειρωνικό αντίποδα των δικών μου επικών ταξιδιωτικών αφηγήσεων. Είχε βέβαια περάσει από τα χέρια μου κάποια γαλλική του έκδοση στα πολύ νεανικά μου χρόνια, αλλά προφανώς δεν ήμουν ακόμη σε θέση να την εκτιμήσω. Ετσι κι αλλιώς, πάντως, κι ο ίδιος ο Ντε Μαιστρ ήταν αρκετά ταξιδεμένος, γι’ αυτό ίσως ήταν σε θέση να επανεκτιμήσει τις ιδιαίτερες χάρες του δωματίου του και της για άλλους πληκτικής καθημερινότητας. Το εύρος και το βάθος, το «εαυτόν» και το «έτερον» συνδιαλέγονται ισοτίμως, και αυτό είναι το μεγάλο κέρδος. Ενα εύγε ανήκει στις εκδόσεις Θούλη που επανέφεραν το βιβλίο στα ελληνικά, το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1983 από το Εκκρεμές, αλλά θεωρείται εξαντλημένο. Η μετάφραση του Μανώλη Στρατάκη σέβεται απολύτως το πρωτότυπο.


Ξαβιέ ντε Μαιστρ

Ταξίδι μέσα στο δωμάτιό μου

Μτφ. Μανώλης Στρατάκης

Εκδ. Θούλη, σελ. 116 


πηγή: in.gr 

thulebooks.gr

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2020

O Μιχάλης Στούκας στο Πρώτο Θέμα για τον θάνατο του Αλ. Κορυζή

 


Ένα άρθρο στο protothema.gr με ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον και εκτεταμένες αναφορές στο βιβλίο των εκδόσεών μας: ''Η συνωμοσία της Αγγλίας κατά της Ελλάδος 1935-1944'' του Ιάκωβου Χονδροματίδη. Το άρθρο διερευνά τον θάνατο του Αλέξανδρου Κορυζή που σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή αυτοκτόνησε στις 18 Απριλίου 1941. 

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το άρθρο

[...]Όπως γράφει ο Ιάκωβος Χονδροματίδης: «Το βέβαιο είναι ότι ο Κορυζής αποδείχθηκε συνεπέστερος αγγλόφιλος από τον προκάτοχό του και δέχθηκε αμέσως τη «συμβολική» βρετανική βοήθεια, παρότι γνώριζε ότι η εγκατάσταση βρετανικών στρατιωτικών μονάδων στη Βόρεια Ελλάδα θα προκαλούσε την άμεση γερμανική αντίδραση».

Να σημειώσουμε ότι οι Γερμανοί, το πρωί της 9ης Απριλίου 1941 είχαν καταλάβει τη Θεσσαλονίκη και συνέχιζαν την προέλασή τους στη Νότια Ελλάδα.

Στις 18 Απριλίου 1941, έγινε έκτακτη σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου στο ξενοδοχείο "Μεγάλη Βρετάνια». Ο Γεώργιος, σύμφωνα με τον Ι. Χονδροματίδη, διαπίστωσε σύντομα ότι ο Κορυζής δεν ήταν ο κατάλληλος και αποφασιστικός άνθρωπος που χρειαζόταν. Ακόμα και οι στενοί συνεργάτες του Μεταξά Μανιαδάκης και Διάκος που είχαν συμφωνήσει αρχικά με την ανάθεση της πρωθυπουργίας στον Κορυζή, άλλαξαν γνώμη.

[...]Ο Ιάκωβος Χονδροματίδης, είναι άκρως αποκαλυπτικός… Ας δούμε τι γράφει.

Η «αυτοκτονία» του Κορυζή και η κυβέρνηση Κοτζιά

«Σύμφωνα, λοιπόν, με τους αυτόπτες μάρτυρες της «αυτοκτονίας» του Κορυζή (Ι. Διάκο και Κορυζή), ο πρωθυπουργός βρέθηκε νεκρός κρατώντας ένα περίστροφο στο αριστερό του χέρι και έχοντας ένα εικόνισμα της Παναγίας στο στήθος του.

Πώς όμως ήταν δυνατόν ένας δεξιόχειρας να χρησιμοποιήσει το αριστερό του χέρι για να αυτοπυροβοληθεί, παραμένει αναπάντητο εδώ και επτά(σημ. οκτώ σήμερα) δεκαετίες.

Προφανώς ο δολοφόνος του, μέσα στην ταραχή εκείνων των στιγμών, παρέλειψε τη σημαντική αυτή λεπτομέρεια και διαπράττοντας σφάλμα τοποθέτησε το όπλο στο αριστερό χέρι του Κορυζή…

Το γεγονός επίσης ότι ο Κ. Κοτζιάς αναφέρει ότι οι πυροβολισμοί που ακούστηκαν «ήταν δύο», προκαλεί εύλογα το ερώτημα πώς θα μπορούσε ο ασθενής και ηλικιωμένος τραπεζίτης να αυτοπυροβοληθεί δύο φορές.

Όσον αφορά στην εχεμύθεια της χήρας Κορυζή, η οικογένειά της ανταμείφθηκε για την αφοσίωσή της στο Στέμμα. Μετά τον πόλεμο, η κόρη της, Φρόσω Κορυζή, προσλήφθηκε στο Παλάτι.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ


thulebooks.gr

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2020

Παρουσίαση από τον Ησαΐα Κωνσταντινίδη του βιβλίου του Παναγιώτη Μαρίνη ''Άρρωστες κοινωνίες''

 

Ευχαριστούμε θερμά τον Ησαΐα Κωνσταντινίδη και το ιστολόγιο  emystras.com για την εμπεριστατωμένη παρουσίαση του βιβλίου 


Ένα έργο ζωής: “Άρρωστες κοινωνίες” του Παν. Μαρίνη


Του Ησαΐα Κωνσταντινίδη


Πραγματικό έργο ζωής είναι αυτό το δίτομο έργο, συνολικού όγκου 1.300 σελίδων, του γιατρού, διανοούμενου και συγγραφέα Παναγιώτη Μαρίνη! Κι ετούτο, επειδή στις σελίδες της εργασίας που τιτλοφορείται -όχι άδικα- “Άρρωστες κοινωνίες” αναλύεται με ακριβέστατη ιστορική καταγραφή και ισχυρά επιχειρήματα ολόκληρη η παγκόσμια, ευρωπαϊκή και ελληνική περίοδος της περίφημης “Νεωτερικότητος”: από όπου, άλλωστε, ξεπήδησαν οι σύγχρονες (ψευδο)αξίες, γνωστές ως “πολιτική ορθότητα” και “προοδευτικό αφήγημα της Ιστορίας”. Οι “αξίες”, δηλαδή, που τυραννούν σήμερα τα έθνη και τους λαούς, οδηγώντας τη λευκή φυλή, ιδιαίτερα, στην πολιτισμική αλλοίωση και τη βιολογική εξαφάνιση...

Η πλήρης παρακμή, σε κάθε επίπεδο: πολιτισμικό, κοινωνικό, πολιτικό, θρησκευτικό, ακόμη και ψυχολογικό... Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα που εξάγει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, αντικρίζοντας τη σημερινή κατάσταση -αυτή την αθλιότητα των καιρών μας-, η οποία επικρατεί στον δυτικό κόσμο, την ευρωπαϊκή ήπειρο και τη δύσμοιρη Ελλάδα, την κοιτίδα του πανανθρώπινου πολιτισμού. Φαινόμενα, όπως η υπογεννητικότητα των ευρωπαϊκών λαών, σε συνδυασμό με την ολοένα και μεγαλύτερη λαθρομετανάστευση, ατόμων τριτοκοσμικών προερχομένων από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, μουσουλμανικού θρησκεύματος στο σύνολό τους, έχουν επιταχύνει τα τελευταία χρόνια την πτώση της Ευρώπης (και της Ελλάδας), με διαλυτικές και σχεδόν θανατηφόρες συνέπειες.

Περισσότερα εδώ.
thulebooks.gr

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2020

Παρουσίαση από τον Γιώργο Βαϊλάκη του βιβλίου του Ξαβιέ ντε Μαιστρ «Ταξίδι μέσα στο δωμάτιό μου»


Ευχαριστούμε θερμά τον Γιώργο Βαϊλάκη για  την παρουσίαση του βιβλίου στο popaganda.gr

Παραθέτουμε αυτούσιο το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του για "τη λογοτεχνική εκδοχή της μοναξιάς":


To «Ταξίδι μέσα στο δωμάτιό μου» του Ξαβιέ ντε Μαιστρ ένας ύμνος της μοναξιάς και της περισυλλογής στην κόψη της πραγματικότητας

Ο Γιώργος Βαϊλάκης γράφει για τον συγγραφέα που λάτρεψε ο Προυστ.

 

Η

ιστορία της μοναξιάς, η αίσθηση της μόνωσης και της αποξένωσης, παρουσίαζε πάντοτε ιδιαίτερο ενδιαφέρον – τόσο στις λογοτεχνικές της εκδοχές, όσο και στις φιλοσοφικές της προσλήψεις. Ήδη στον «Tίμαιο» ο Πλάτων κάνει λόγο για τον εγκλεισμό του ανθρώπου στον εαυτό του. Με την πάροδο των χρόνων, η μοναξιά άρχισε να γίνεται περισσότερο κατανοητή σε αντιστοιχία με τις πιο οργανωμένες, πια, κοινωνίες. Και έτσι εμφανίστηκε ο Ρομαντισμός, ο οποίος ώθησε τον ατομικισμό στα έσχατα όριά του. Μέσα από αυτόν εκφράστηκαν οι περιπέτειες χαρακτήρων που επέλεγαν να απομακρυνθούν από τα «μοντέρνα» κοινωνικά σύνολα, τα οποία χαρακτηρίζονταν από τον υλισμό, την έλλειψη πνευματικότητας και την παρεπόμενη ασφυξία των συναισθημάτων και των σχέσεων.

Οι ρομαντικοί ξεκινούσαν μόνοι τους ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, άλλοι προς αναζήτηση ενός εξιδανικευμένου παρελθόντος και άλλοι ψάχνοντας μια ουτοπία – στην επικράτεια του φανταστικού και του αλλόκοτου. O Λόρδος Βύρων, για παράδειγμα, καθιέρωσε τον εξεγερμένο ήρωα, τον αναχωρητή που επιζητούσε -μέσα από μία αριστοκρατική αυταρέσκεια- το απόλυτο, το ανέφικτο, το ιδεώδες. Απ’ την άλλη, υπήρξαν μοναχικοί και αρνητές από κατώτερες τάξεις, όπως ο Ρεμπό και ο Mποντλέρ, που ζούσαν τη μοναξιά τους -άνευ όρων- σε συνθήκες παρατεταμένης ένδειας, προτάσσοντας έναν αυτοκαταστροφικό ναρκισσισμό απέναντι σε ολόκληρο τον οργανωμένο πολιτισμό.

H περίπτωση του μοναχικού ανθρώπου έγινε πιο διαδεδομένη από τα τέλη του 19ου αιώνα έως το πρώτο μισό του εικοστού: Είναι η εποχή της ανάπτυξης των μεγάλων αστικών κέντρων και της εξάπλωσης του σύγχρονου τρόπου ζωής, με τις εμφανείς επιπτώσεις του στις συμπεριφορές. Στη λογοτεχνική εκδοχή της μοναξιάς, οι μονήρεις ήρωες ζουν μία αποτραβηγμένη, κλειστή ζωή, μια καθημερινότητα στην οποία κυριαρχεί η απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας και επαφής.

Έτσι, με πρώτο τον Nτοστογιέφσκι στο «Υπόγειο» (1864) δημιουργήθηκαν διαχρονικής σημασίας έργα -όπως «H πείνα» (1888) του Xάμσουν- τα οποία απεικονίζουν την πνιγηρή ατμόσφαιρα της ανωνυμίας στη σύγχρονη μεγαλούπολη και μία διάχυτη αίσθηση της μοναξιάς. Ώσπου, διατυπώθηκε η άποψη ότι ο άνθρωπος είναι μόνος και ανυπεράσπιστος μέσα σε ένα αφιλόξενο σύμπαν: Αυτή έμελλε να γίνει η βάση πάνω στην οποία ξεδιπλώθηκε η ιστορία του υπαρξιακού μυθιστορήματος.

Το πρώτο εμβληματικό έργο αυτής της τάσης είναι το κομψοτέχνημα του Pίλκε, «Οι σημειώσεις του Mάλτε Λάουριτς Mπρίγκε» (1910) το οποίο έχει τη μορφή ημερολογιακών σημειώσεων που αποτυπώνουν την αδιαπραγμάτευτη αναζήτηση ενός νεαρού για κάποιο νόημα στη ζωή. Το λυρικό αυτό μυθιστόρημα συνιστά την πλέον προσωπική εξομολόγηση του Pίλκε με πρωταγωνιστή έναν Δανό σπουδαστή που ζει σε ένα πενιχρό δωμάτιο στο Παρίσι. Ο σπουδαστής περιγράφεται -κατά τρόπο απολύτως πειστικό- να κινείται μέσα σε καταστάσεις παρόμοιες με εκείνες που θα έφερνε στο προσκήνιο η υπαρξιστική λογοτεχνία: την αποξένωση, το άγχος, την παραφροσύνη, τη μοναξιά, τον πόνο, την αγάπη, το θάνατο.

Πάντως, είναι η «Ναυτία» (1938) του Σαρτρ που αφηγείται ιδιοφυώς την υπαρξιακή μοναξιά ενός φοιτητή, απομονωμένου σε ένα δωμάτιο σε μια μικρή πόλη της Γαλλίας και τη συνακόλουθη αίσθηση της ναυτίας που νιώθει για όλα τα πράγματα που τον περιβάλλουν. Οι άνθρωποί του είναι αδιάφοροι και εκείνος δεν κάνει τίποτα άλλο από το να καταγράφει τις ενίοτε παραισθητικές σκέψεις του πάνω στη συνολική και ιλιγγιώδη έλλειψη νοήματος. Σε αυτήν την ιδιότυπη μυθιστορηματική παράδοση «λογοτεχνίας δωματίου» συγκαταλέγεται αναμφίβολα το αριστουργηματικό «Ο λύκος της στέπας» του Χέρμαν Έσσε, έργο που ολοκληρώθηκε το 1927 και έμελλε να αποτελέσει μια εκπληκτική -από κάθε άποψη- μελέτη της αναπόδραστης μοναξιάς. Ο Χάρι Χάλερ είναι ένας σαρανταεπτά ετών διανοούμενος και στοχαστής που μένει μόνος στη σοφίτα ενός αστικού σπιτιού, αποκομμένος από τον σύγχρονο κόσμο, απροσάρμοστος στην ταραγμένη εποχή του, απομονωμένος από τους άλλους. Ο ήρωας πασχίζει απεγνωσμένα να έρθει σε επαφή με τη βαθύτερη φύση του, για να μπορέσει να ξαναβρεί τη χαμένη γνησιότητα των αισθημάτων. Το τίμημα, όμως, αυτής της εξέγερσης, αυτής της υπέρβασης του μέσου όρου που σπάει κοινωνικούς συμβιβασμούς και στερεότυπα θα έχει ένα αβάστακτο τίμημα: την απόλυτη μοναξιά. Κατά τα άλλα, το μυθιστόρημα του Έσσε δεν είναι ένα απλό χρονικό μιας μοναχικής πορείας προς την λυτρωτικά οδυνηρή αυτογνωσία.


Υπάρχει κάτι το σκοτεινό, το μαγικό, το υπερφυσικό, το δαιμονικό που εισάγεται στην αφήγηση των περιστατικών της καθημερινής ζωής. Σε κάθε περίπτωση, ένας από τους προδρόμους του μυθιστορήματος της ενδοσκόπησης είναι ο Ξαβιέ ντε Μαιστρ με το θαυμαστό «Ταξίδι μέσα στο δωμάτιό μου». Ο Προυστ τον λάτρεψε, αλλά και τον επισκίασε με το δικό του ταξίδι «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» και συνετέλεσε άθελά του στο να μη γίνει ο συγγραφέας αυτός γνωστός στο αναγνωστικό κοινό της εποχής του. Το 1790 η συμμετοχή του νεαρού αξιωματικού Ξαβιέ ντε Μαιστρ (1763-1852) σε μια μονομαχία τού στοίχισε 42 ημέρες σε κατ’ οίκον περιορισμό. Αποφάσισε, λοιπόν, να αξιοποιήσει την υποχρεωτική παραμονή στο δωμάτιό του, μετατρέποντάς την σε ένα εσωτερικό ταξίδι στις αχανείς εκτάσεις τού νου και της φαντασίας, που δοκιμάζει τις δυνατότητες της λογικής.

Το βιβλίο αποτελείται από 42 σύντομα, περιεκτικά κεφάλαια, όσες και οι ημέρες τού εγκλεισμού τού συγγραφέα. Δεν εκδόθηκε αμέσως παρά μόνο μερικά χρόνια μετά, το 1794, κατόπιν πρωτοβουλίας του μεγαλύτερου αδελφού του, του διάσημου κριτικού και συγγραφέα Ζοζέφ ντε Μαιστρ που ενθουσιάστηκε από αυτό. Κάπως έτσι, θα αποτυπωνόταν η βασανιστική αγωνία ενός ανθρώπου ο οποίος αντιμετώπιζε την μοναξιά του μέσα από μία άλλοτε μελαγχολική και άλλοτε, πάλι, μισοειρωνική εξομολόγηση. Αν και όλα δείχνουν ότι είναι υπό έλεγχο, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται! Αυτό το ταξίδι, το πρώτο σε δωμάτιο, γίνεται τελικά ένας ύμνος της μοναξιάς και της περισυλλογής στην κόψη της πραγματικότητας.

Ακριβώς εκεί, δηλαδή, όπου η ισορροπία μοιάζει να είναι απολύτως οριακή – κάπου ανάμεσα στο χάος της αβύσσου και σε μία νέα αρχή.

Ξαβιέ ντε Μαιστρ
«Ταξίδι μέσα στο δωμάτιό μου»
Μετάφραση: Μανώλης Στρατάκης
Εκδόσεις: Θούλη
Σελίδες: 114 

πηγή

thulebooks.gr


Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2020

Μια φωτογραφία υψηλού συμβολισμού

 


Αυτή η ουρά είναι έξω από το βιβλιοπωλείο Furet du Nord στη Γαλλία, υπό βροχή, για να αγοράσουν βιβλία πριν από το lockdown. Μια φωτογραφία υψηλού συμβολισμού για το τι θεωρούμε είδη πρώτης ανάγκης την εποχή της πανδημίας. 

πηγή 


thulebooks.gr


Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2020

Bιβλιοκριτική για τo ''Ταξίδι μέσα στο δωμάτιό μου'' στο ''Βιβλιοδρόμιο'' της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου

 



Ευχαριστούμε πολύ τον Μιχάλη Μοδινό για τη θερμή και πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιοκριτική του για την πρόσφατη έκδοσή μας Ταξίδι μέσα στο δωμάτιό μου του Ξαβιέ ντε Μαιστρ, η οποία δημοσιεύεται σήμερα 24.10. στο ''Βιβλιοδρόμιο'' της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου.


Ταξίδι στο δωμάτιο, ύμνος στη φαντασία


Ο αναγκαστικός περιορισμός για ενάμιση μήνα στο δωμάτιό του, λίγο μετά τη Γαλλική Επανάσταση, εξελίσσεται σε μια ενδιαφέρουσα φιλοσοφική περιπέτεια για τον γάλλο συγγραφέα, πριν από 225 χρόνια. 

https://www.tanea.gr/print/2020/10/24/lifearts/taksidi-sto-domatio-ymnos-sti-fantasia/


thulebooks.gr


Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020

Το μεγαλύτερο χάρισμα

 


Το μεγαλύτερο χάρισμα είναι το πάθος για διάβασμα

Έντμουντ Μπερκ, 1729-1797, Βρετανός πολιτικός & φιλόσοφος


thulebooks.gr



Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2020

Ευχαριστούμε την «Ελληνική Εφιπποτοξοτική Εταιρεία» για τη θερμή βιβλιοκριτική

 



Ουδεμία χρεία αναφοράς και αναλύσεως του μεγάλου Δασκάλου Ιωάννη Συκουτρή του οποίου το έργο εξεγείρει και καθοδηγεί όχι μόνον τις ψυχές των Ελλήνων αλλά και κάθε πνευματικού ανθρώπου… και κόσμημα η «Περί Θανάτου» έκδοση ως ζωτικό απότμημα μιας πολυσχιδούς διδασκαλίας.



Ένας καλπασμός προς την αθανασία της δικαιώσεως του έργου του, η «Περί Θανάτου» διδασκαλία του Ιωάννη Συκουτρή και κάτι αντίστοιχο για την όλη παρουσία των «Εκδόσεων ΘΟΥΛΗ» τις οποίες συγχαίρουμε!   


 
O εμβληματικός ‘Αντιφών’, εκ του τάφου, πέμπει τα ηχηρά αντιφωνήματά του, θρυμματίζοντας τον αδιαφανή φεγγίτη του «σπηλαίου» και επιτρέποντάς μας να υποδεχθούμε τις ζείδωρες ακτίνες του Ηλίου, τόσον λαμπρού, όσον και το έρεβος του θανάτου!

Η Ομάδα των «Ελλήνων Κενταύρων» συνιστά  στα Μέλη της την μελέτη αυτής της εκδόσεως, όχι μόνον προς καλλιέργεια Παιδείας πνεύματος, αλλά και αναπτύγματος ψυχής. Μελετήστε το «Περί Θανάτου» του Ιωάννη Συκουτρή, ως ένα πλεονέκτημα επέκεινα γνώσεως της ίδιας της …ζωής! 

Περισσότερα εδώ


thulebooks.gr