Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Ο θάνατος του Αρθούρου



Ο Αρθούρος, ο Λάνσελοτ, ο Μέρλιν, η βασίλισσα Γκουίνεβιαρ, το Εξκάλιμπερ, η Κυρά της Λίμνης, ο Τρίστραμ και η Ιζόλδη, οι μονομαχίες, οι ηρωισμοί, οι δολοπλοκίες, η γενναιότητα - και φυσικά η προδοσία… Μαζί τους, το πλήθος των ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης, οι φυσικοί και υπεργήινοι εχθροί τους, τα πάθη και οι έρωτες, το θρυλικό Γκράαλ… και μια ολόκληρη εποχή που κανείς μας δεν πρόκειται να ζήσει πια, έξω από τις σελίδες ετούτου του αθάνατου κειμένου.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: George Lincoln Rockwell - Πάπιες και κότες




Συγγραφέας: George Lincoln Rockwell
Εκδόσεις:  Θούλη
Μετάφραση: Ευάγγελος Ανδρούλης
Εικονογράφηση: Άννα Μαλτέζου
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 83 
Έτος έκδοσης: 2016
ISBN: 978-618-81705-7-5

Μια ιστορία για το πώς η ανοχή και η φιλευσπλαχνία του αθώου και αφελούς γηγενούς μπορεί να τον οδηγήσει στη σκλαβιά.

Μια αλληγορία για το πώς ο «αναξιοπαθών ξένος», ο «δύστυχος φιλοξενούμενος», ο «διασκορπισμένος» γίνεται κυρίαρχος και κατακτητής.

Ένα παραμύθι που η αλήθειά του χάνεται στα βάθη του χρόνου…

Ένα παραμύθι επίκαιρο που δεν παλιώνει ποτέ…

Από τον Τζωρτζ Λίνκολν Ρόκγουελ



Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Ο Ερμητικός Κύκλος



Η συναρπαστική καταγραφή, σε ημερολογιακή μορφή και με παράθεση σημαντικών επιστολών, των συναντήσεων και της επικοινωνίας του Χιλιανού συγγραφέα, διπλωμάτη και εξερευνητή Μιγκέλ Σερράνο με τον Χέρμαν Έσσε και τον Καρλ Γιουνγκ ―μια καταγραφή που φωτίζει το έργο τους και τις σκέψεις τους για τη ζωή και τον θάνατο, την πνευματικότητα, τη φιλοσοφία, τη θρησκεία, την Ευρώπη και που, επίσης, αποκαλύπτει ότι οι τρεις τους αποτελούσαν κατά έναν μυστηριώδη τρόπο τα μέλη ενός «Ερμητικού Κύκλου».
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διάλογοι του Σερράνο με τους δύο «Σοφούς της Ευρώπης» λίγον καιρό πριν από τον θάνατό τους και η αλληλογραφία μαζί τους την ίδια περίοδο. Μάλιστα, όπως αναφέρεται, ο συγγραφέας ήταν ένα από τα τελευταία πρόσωπα που συνάντησαν προτού πεθάνουν.
Ακόμη, ξεχωριστή σημασία έχει η τελευταία επιστολή του Γιουνγκ προς τον Σερράνο, η οποία συνιστά την «ιδεολογική διαθήκη» του.


Miguel Serrano

Πρόλογος
(του συγγραφέα για την έκδοση του 2002)

    Πενήντα χρόνια έχουν περάσει ―μισός αιώνας― από τότε που έφτασα στην Ευρώπη για πρώτη φορά. Αναζητούσα τον Έρμαν Έσσε και ήμουν πολύ νέος. Τη συγκίνησή μου από αυτή τη συνάντηση διηγούμαι σ’ αυτό το βιβλίο. Θαύμα, σύμπτωση, συγχρονισμός. Μετενσάρκωση, ίσως…

    Είκοσι χρόνια αργότερα, έζησα στην οικία Καμούτσι (Camuzzi), την ίδια όπου είχε μείνει ο Έσσε, για άλλα τόσα περίπου χρόνια. Το κρεβάτι τού συγγραφέα, τα έπιπλα της βιβλιοθήκης του, η κουζίνα του, το τζάκι, ο καθρέφτης και το παράθυρο του Κλίνγκσορ. Η λίμνη του Λουγκάνο και το βουνό Σαν Σαλβατόρε… Αναμνήσεις, τίποτε άλλο παρά αναμνήσεις, γιατί όλοι είχαν φύγει, είχαν χαθεί. Κι αυτή, ακόμη, η δεσποινίς Καμούτσι, της οποίας το πρόσωπο έχω εδώ μπροστά μου, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές.

    Μου λείπει το ότι τότε όλα ήταν δυνατά. Ένας νέος άγνωστος συγγραφέας που είχε έρθει από την άκρη του κόσμου, από μία χώρα με «μοναχικό όνομα»* (Χιλή)  έγινε δεκτός από τον Έρμαν Έσσε και στη συνέχεια από τον Καρλ Γιουνγκ, οι οποίοι τον έκαναν φίλο τους και του εκμυστηρεύθηκαν πράγματα που σε κανέναν άλλο δεν είχαν πει• μάλιστα, ο Έσσε κάποτε δημοσίευσε στη μεγαλύτερη εφημερίδα της Ελβετίας μία επιστολή που του είχα στείλει εγώ, για τον θάνατο του μεγάλου ψυχολόγου. Ενώ ο Γιουνγκ προλόγισε το βιβλίο μου «Οι επισκέψεις της Βασίλισσας του Σαβά» όπου για πρώτη φορά «προτείνει» ότι τα αρχέτυπα δεν είναι προϊόντα του Ασυνειδήτου (Συλλογικού), αλλά προέρχονται από το Υπερσυνειδητό (είναι, δηλαδή, αυτόνομοι θεοί). Αναφερόμενος στο βιβλίο μου, που προλόγισε, γράφει: «σ’ αυτό γνωστές αρχετυπικές μορφές είναι ευδιάκριτες, αλλά αρκετά διαφορετικές από τα αυθόρμητα προϊόντα του ασυνειδήτου στα οποία είμαι συνηθισμένος».

    Λίγο πριν από τον θάνατό του, ο Κ. Γκ. Γιουνγκ μου έστειλε μία χειρόγραφη επιστολή με την ιδεολογική του διαθήκη, η οποία τώρα βρίσκεται στο Ινστιτούτο Γιουνγκ, στη Ζυρίχη. Μου εξομολογήθηκε ότι θα ήταν πολύ κακό αν καταστρεφόταν ο θησαυρός του (η εμπειρία της ζωής του) με τον οποίο «θα μπορούσε ακόμη και να φωτίσει το σκοτάδι του Δημιουργού».

    Τώρα είμαι ο μόνος στον κόσμο που κρατά «αυτούς τους θησαυρούς», προσπαθώντας να φωτίσω το σκοτάδι των ανθρώπων γύρω μας. Και είμαι εδώ, τώρα, «μόνος σαν ένα βουνό, να επαναλαμβάνω τα λόγια αυτά…» 


Μιγκέλ Σερράνο
Σαντιάγκο, Χιλή, 2002

 * ΣτΜ: Στην τοπική διάλεκτο το όνομα της χώρας σημαίνει «εκεί που τελειώνει η γη»



Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ: ΑΠΑΝΤΑ



Τις πρώτες 150 μέρες του '80 πάλευα με την εισαγωγή αυτή στον κόσμο και το έργο του φίλου μου του Φαίδρου - και να πη κανείς πως δεν τον ήξερα; Ή πως δεν τον εκτιμούσα, και δεν τον αγαπούσα, όσο λίγους; Ή πως δε συμφωνώ σε τόσα και τόσα μαζί του [έστω κι αν όχι σ' όλα (τα κριτικά του ιδίως)], και δεν τον έχω επηρεάσει, ή και μ' επηρέασε, μια εικοσπενταετία (και τόσο κρίσιμη) πούμασταν φίλοι, ώσπου πέθανε (16-6-75), μόνο 50 χρονώ, παρά κάτι μέρες (γεννήθηκε: 28-6-25) - και δε μ' άρεσε τίποτ' απ' ότι άρχιζα να γράφω, κι όλο έπιανα κάτι άλλο, αλλιώτικο - μ' άλλο ύφος, απ' άλλη πλευρά, μ' άλλο πρίσμα, σ' άλλο ρυθμό, μ' άλλη διάθεση - και τίποτα, μορέ τίποτα δε μ' άρεσε, δε μου πήγαινε όπως τόθελα για το Φαίδρο, για το με τόσες ακριβές ποιότητες έργο του, λόγο του, ποίησή του (που πάντα χαιρόμουν) - τίποτα! [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

Περιεχόμενα

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ Κ' ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ
Εισαγωγή στον κόσμο και το έργο του Φαιδρού Μπαρλά - από τον Ρένο Ηρακλή Αποστολίδη
Επίλογος για το Φαίδρο Μπαρλά, από τους φίλους του: το Ρένο, το Νίκο Φωκά, την Ασπασία Ξύδη, το Φρέντ Κάραμποτ, τη Μαρία Σερβάκη - και την Έλενα Στριγγάρη, που μάζεψε τις γνώμες τους το καλοκαίρι του '75, αμέσως μετά το θάνατό του
ΠΕΖΑ
Το Ωρολόγιον του Αγίου Σουλπικίου
Αίμα στην άσφαλτο
Οι Τροχονόμοι
Η επίσκεψις
Η δολοφονία του δικηγόρου Ιωακείμ Χατζηπαπαπαύλου
Ο βράχος
Die irae
Η ευεργέτις
Η σκούνα
Η εορτή της θείας Ζωής
Ο Λήσταρχος
Περιπέτεια γραίας
L' amoureuse
Η άλλη ταινία
Συνάντησις
Η κυρία Εριφύλη
Το ποτόν και το γλύκισμα
Ο κύριος Ανδρέας
Τα τρίδυμα
Η περιηγήτρια
Ο ανθρωποφάγος
Ιστορία ζωής
Το μαντιλάκι
Η άπιστος
Οι πεσόντες
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΠΟΛΥΕΔΡΟΥ
Ωδή του Σεπτεμβρίου
Το ακρογιάλι
Η λιτανεία της Μεγάλης Παρασκευής
Κατανυκτικό σχεδίασμα Απριλίου
Ειδύλλιο
Μια ξαφνική καλοκαιριάτικη βροχή
Θαμπό μαργαριτάρι είναι τ' απόγεμμα
Μια θάλασσα
Μύκονος '52
Θαλασσινή λειτουργία
Εισαγωγή φθινοπώρου
Λυπημένος χορός από φώτα και πρόσωπα
Απόγευμα, ενώ τελειώνη ο Σεπτέμβριος
Πρωτοβρόχι
Γλυκύ μου Έαρ
Το κορίτσι που έκλαιγε
Απόγεμμα
Καλοκαιρινή σκηνογραφία
Επιθυμία
GLORIA VICTIS
Nibelungen
Γράμμα από το Ανατολικό Μέτωπο
ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ
Ιερά Οδός
Πεσών υπέρ Πατρίδος
Ένας στρατιώτης προσευχόταν
Ύψωμα 1033
Η φυλακισμένη κοπέλλα
ΤΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ
Μια Κυριακή αξημέρωτα
Οι οδοκαθαρισταί
Μνημόσυνο για τον Ουάιλντ
ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΛΥΡΙΚΑ
Είμαστ' εμείς η ουσία της φλόγας!
Ερημιά
Κάπου συναντημένο
Ίσως απόψε περάση ένας άνεμος
Επίγραμμα
Ανάλαφρος ο έρωτας
Ερωτικό
Παραθαλάσσια νεκροταφεία
Το ασημένιο
Σαν όνειρο γοργό
Μόνον ένα
ΣΑΤΙΡΙΚΑ
Το Τέρας
Εις Μπιάνκα, που είν' ένα bonbon!
Αγάπη μου ακριβή!
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
ΤΑ ΠΡΟΠΑΡΟΞΥΤΟΝΑ
Εθνικές ηρωίδες
Le petite Historie
Couleur locale
Διαιτητική
Ars gratia artis!
Όχι πια μεγάλη ζωή!
Μάθημα Γεωγραφίας
Ο δειλός εραστής
Γλωσσοδέτης
ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ ΣΑΤΙΡΙΚΑ
Του μπι εδώ, ορ νοτ του μπι!
ΣΑΤΙΡΙΚΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΑ
Εθνική εορτή
Θούριον του Παττακιστάν
Οι Λεοπαρδάλεις
Σα λιοντάρια
Εν έτει 2000
Γενναίοι
Αν τυχόν
Λάθος στο μέτρημα
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ Κ' ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΑ
Τα επικείμενα
Οι νεκροί
Αυτόχειρ
Μια γυναίκα
Αύριο
Και πάλι
ΔΟΚΙΜΙΑ - ΜΕΛΕΤΕΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ
Το δεύτερο φύλο
Αντιφανατισμός Ελευθερίας
Η Εποχή και το Πνεύμα
Όσκαρ Ουάιλντ
Εμμανουήλ Ροΐδης
Κ. Π. Καβάφης
Ελληνικός υπερρεαλισμός
Η ποίησις της εποχής
ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Η Πυραμίδα 67 του Ρένου Αποστολίδη
Ρένος Αποστολίδης
Η Γενιά του '30 μετά τρίτον αιώνος
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ
Κρίσεις από μια συζήτηση για το τι φταίει;
ΝΟΣΤΙΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΧΥΟΣ
Προγραμματικό του Στάχυος
Με πρωτοπόρο την αμερικανική νεολαία!
Αφάνειαι και μεταμφιέσεις Σταχύων
Στάχυς επιδόξοις ποιηταίς χαίρειν !
Στάχυς τελευταίος - Αυτόχειρ αυτοκηδευόμενος




Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Ιωάννης Συκουτρής: Επιτάφιοι προς τιμήν των πεσόντων εις τας αρχαίας Αθήνας



Οι επιτάφιοι προς τιμήν των πεσόντων για την πατρίδα υπήρξαν η συνέχεια μιας αρχαίας παράδοσης απόδοσης τιμών στους νεκρούς ήρωες όχι μόνο έργῳ αλλά και λόγῳ, και αναπτύχθηκαν στην αρχαία Αθήνα τόσο, ώστε να αποτελούν ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος.

Σε μια διαφορετική, από τις συνήθεις φιλολογικές, ανάλυση των αθηναϊκών επιταφίων, ο Ι. Συκουτρής αποκαλύπτει το πραγματικό, το βαθύτερο νόημά τους: τη φυσική και υπερβατική συγχρόνως σύνδεση του αίματος με τη γη, που επιτυγχάνεται με τη θυσία του πολεμιστή, όπου κι αν αυτός πεθάνει. Μια θυσία που για τον Έλληνα ήταν δικαίωμα και ολοκλήρωνε την «ευδαιμονία του αγαθού ανδρός». Η αγάπη και η ευγνωμοσύνη για τη γη του ήταν αυτή που οδηγούσε τον πολεμιστή στην υπεράσπισή της και που δικαιολογούσε ηθικά τον πόλεμο. Ο υπέρ πατρίδος θάνατος τον συνέδεε με τους ένδοξους προγόνους του, στην αδιάσπαστη συνέχεια της φυλής, στη «μακρά αλυσίδα των πράξεων ανδρείας και εθελοθυσίας». Γιατί, λέγει ο Συκουτρής, η γη της πατρίδας του ήταν ιερή και αγαπημένη, στοργική Μητέρα και τροφός, και όχι ξένη ή μητριά, όπως είναι για τον σύγχρονο, τον επηρεασμένο από την εβραϊκή νοοτροπία, άνθρωπο. Σ' αυτή τη γη ήθελε ο ήρωας να ταφεί, την «προσιτή αμέσως και εις τας αισθήσεις και εις τα αισθήματα», τη γη-φορέα της αιώνιας εναλλαγής ζωής και θανάτου. Γι' αυτή τη γη ο ήρωας δίνει ό,τι ακριβότερο έχει: το Αίμα του. Γιατί μόνο μ' αυτόν τον τρόπο, το πνεύμα της αυτοθυσίας μπορεί να μεταδοθεί στις επόμενες γενιές και να παραμείνει αιώνιο: μόνο «μέσα από το αίμα, το καθαρό από κάθε ξένο στοιχείο αίμα της φυλής».




Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Μια συνηθισμένη εκτέλεση



Το χρονικό της βύθισης του ρωσικού υποβρυχίου KURSK


Une execution ordinaire

Μόσχα, 1952. Η μυστική αστυνομία οδηγεί στον Στάλιν τη γιατρό Όλγα Ατλίνα, για την οποία κυκλοφορεί η φήμη ότι έχει το χάρισμά του μαγνητισμού στα χέρια. Μέχρι το θάνατό του, θα παραμείνει η προσωπική του θεραπεύτρια, σε μια απρόβλεπτη σχέση εξάρτησης για την οποία δεν μπορεί να μιλήσει σε κανέναν. Η ζωή της καταστρέφεται. Για το καλό του σοβιετικού λαού, που δεν πρέπει να χάσει τον ηγέτη του...

Αύγουστος του 2000. Το ρωσικό πυρηνικό υποβρύχιο Kursk βυθίζεται στη θάλασσα του Μπάρεντς. Από τα εκατό δεκαοχτώ μέλη του πληρώματος δεν υπάρχουν επιζώντες. Ή κάποιοι φρόντισαν να μην υπάρχουν, σ' ένα ψυχρό αλισβερίσι θανάτου και εξουσίας. Μεταξύ των θυμάτων, και ο νεαρός Βάνια Αλτμάν, ο εγγονός της Όλγας, στην πρώτη του αποστολή.

Λίγα χρόνια μετά το ναυάγιο, ένας Γάλλος δημοσιογράφος ταξιδεύει στη Ρωσία αναζητώντας την αλήθεια για την υπόθεση. Ανάμεσα σε επίσημες και ανεπίσημες εκδοχές, το μόνο που καταφέρνει να ανακαλύψει είναι η κληρονομιά του αίματος: γενιές ανθρώπων που θυσιάζονται σιωπηλά στο βωμό μιας Ιστορίας για την οποία πρέπει να είναι υπερήφανοι.

Η μυθιστορηματική μαρτυρία της βύθισης του ρωσικού υποβρυχίου Kursk σε μια γλαφυρή απεικόνιση της μετακομμουνιστικής Ρωσίας.



Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

Από την Αναγέννηση στην αμερικανική επανάσταση




Ο Άκτον ήταν ένας από τους μεγάλους ιστορικούς που, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, σφράγισαν με το έργο τους τον 19ο αιώνα, έναν αιώνα ο οποίος κοίταζε ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο μέλλον. Παρόμοιες εμβληματικές φυσιογνωμίες ήταν ο Μακώλεϊ και ο Καρλάιλ στην Αγγλία, ο Μισλέ και ο Γκιζό στη Γαλλία, ο Ράνκε και ο Ντρόιζεν στη Γερμανία, ο Παπαρρηγόπουλος και ο Λάμπρος στην Ελλάδα. Κάθε έθνος, όπως είχε τον εθνικό του ποιητή, είχε και τον εθνικό του ιστορικό. Όλοι αυτοί φιλοτέχνησαν τις εικόνες που τα έθνη επιθυμούσαν για τον εαυτό τους. Ανήκαν στις ηγετικές ομάδες, ήταν αξιόλογοι λογοτέχνες και, γράφοντας την ιστορία τους, δεν απευθύνονταν απλώς στους ομοτέχνους τους αλλά στο έθνος συνολικά. Το ύφος τους ήταν υψηλό, επικό, διανθισμένο με συμπεράσματα που συνήθως αποκόπτονταν από τα συμφραζόμενά τους για να γίνουν γενικά αξιώματα.

Περιεχόμενα
  • ΠΡΟΛΟΓΟΣ
  • ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ
  • ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
  • Ο ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
  • Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ 
  • ΛΟΥΘΗΡΟΣ
  • Η ΑΝΤΙΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ
  • ΦΙΛΙΠΠΟΣ Β΄, ΜΑΡΙΑ ΣΤΙΟΥΑΡΤ ΚΑΙ ΕΛΙΣΑΒΕΤ
  • ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ
  • ΕΡΡΙΚΟΣ Δ΄ ΚΑΙ ΡΙΣΕΛΙΕ
  • Ο ΤΡΙΑΚΟΝΤΑΕΤΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
  • ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΙΔ΄
  • Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ
  • Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΩΣΙΑΣ
  • Ο ΜΕΓΑΣ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΤΑΕΤΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
  • Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ



Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Μεγαλοφυία και παραφροσύνη



Τα κοινά μυαλά δεν έχουν τη δυνατότητα να σχηματίσουν μια ολωσδιόλου αμιγή αντικειμενική εικόνα των πραγμάτων· επειδή η εποπτική τους δύναμη ασθενεί και αδρανεί μόλις παύει να διεγείρεται και να κινητοποιείται από τη βούληση, καθώς δεν έχει αρκετή ενέργεια για να συλλάβει τον κόσμο αμιγώς αντικειμενικά μέσω της ευκαμψίας της και άνευ σκοπού. Από την άλλη πλευρά, όταν η αναπαραστατική δύναμη του εγκεφάλου εμφανίζει τέτοιο πλεόνασμα ώστε να προκύπτει άνευ σκοπού μια αμιγής, ευκρινής και αντικειμενική εικόνα του εξωτερικού κόσμου -που ως τέτοια δεν εξυπηρετεί τις προαιρέσεις της βούλησης, και αν υφίσταται σε υψηλό βαθμό μπορεί να ενοχλεί, ακόμη δε και να βλάπτει τα κοινά μυαλά-, τότε υπάρχει ήδη η προδιάθεση για μια τέτοια ανωμαλία. (Α. Σοπενχάουερ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

Πρόλογος του μεταφραστή

Περί Μεγαλοφυΐας

Περί Παραφροσύνης

Πίνακας βασικών όρων και εννοιών


Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

ΖΕΝ Ο δρόμος των Σαμουράι



Kάθε άνθρωπος είναι ήδη απελευθερωμένος, και συνεπώς κείμενος πάνω και πέραν της γέννησης και του θανάτου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να το γνωρίσει αυτό, να το συνειδητοποιήσει, «να κοιτάξει εντός της φύσης του», σύμφωνα με την κύρια διατύπωση του Ζεν.

(…) Είναι η φώτιση που ανασύρει από την άγνοια ή από το ασυνείδητο τη βαθύτερη πραγματικότητα αυτού που ήταν κανείς και που πάντα θα είναι, ανεξαρτήτως της κατάστασής του στη ζωή.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Η Βασιλεία της Ποσότητας και τα Σημεία των Καιρών



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος
Ποιότητα και ποσότητα
Materia signata quantitate
Μέτρηση και εκδήλωση
Χωρική ποσότητα και ποιοτικός χώρος
Οι ποιοτικοί προσδιορισμοί του χρόνου
Η αρχή της ατομικοποίησης
Η αντίθεση της ομοιομορφίας προς την ενότητα
Τα παλιά επαγγέλματα και η σύγχρονη βιομηχανία
Η διπλή έννοια της ανωνυμίας
Η πλάνη των στατιστικών
Ενότητα και «απλότητα»
Η απέχθεια προς το μυστικό
Τα αξιώματα του ορθολογισμού
Μηχανοκρατία και υλισμός
Η αυταπάτη του «συνήθους βίου»
Ο εκφυλισμός του νομίσματος
Η στερεοποίηση του κόσμου
Η επιστημονική «μυθολογία» και η εκλαΐκευση
Τα όρια της ιστορίας και της γεωγραφίας
Από τη σφαίρα στον κύβο
Ο Κάιν και ο Άβελ
Η σημασία της μεταλλουργίας
Ο χρόνος μεταβαλλόμενος σε χώρο
Προς τη διάλυση
Τα ρήγματα του μεγάλου τείχους
Σαμανισμός και Μαγγανεία
Ψυχικά κατάλοιπα
Τα στάδια της αντιπαραδοσιακής δράσης
Εκτροπή και ανατροπή
Η αντιστροφή των συμβόλων
Παράδοση και παραδοσιολογία
Η νέο-πνευματοκρατία
Η σύγχρονη διαισθησιαρχία
Τα εγκλήματα της ψυχανάλυσης
Η σύγχυση του ψυχικού με το πνευματικό
Η ψευδο-μύηση
Οι αποπλανητικές «προφητείες»
Από την αντι-παράδοση στην αντίστροφη παράδοση
Η μεγάλη παρωδία ή η αντίστροφη της πνευματικότητας
Το τέλος ενός κόσμου

Σάς παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα του βιβλίου:

...Ακριβώς όπως η παραδοσιακή επιστήμη των αριθμών είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τη σύγχρονη αριθμητική, συμπεριλαμβάνοντας στην τελευταία την άλγεβρα καθώς και όλες τις άλλες επεκτάσεις που επιδέχεται, έτσι και η «ιερή γεωμετρία» είναι κατά βάθος εξίσου διαφορετική από την «ακαδημαϊκή» επιστήμη που είναι στις μέρες μας γνωστή με το ίδιο όνομα. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πάνω σ’ αυτό το θέμα, γιατί εκείνοι που μελέτησαν προηγούμενα έργα μας, και ειδικά τον Συμβολισμό του Σταυρού, γνωρίζουν ότι έχουμε αποκαλύψει αρκετά στοιχεία για την υπό συζήτηση συμβολική γεωμετρία, και θα είναι πλέον ικανοί να καταλάβουν πόσο πολύ κατάλληλη είναι για να παραστήσει πραγματικότητες μιας ανώτερης τάξης, τουλάχιστον στον βαθμό που αυτές οι τελευταίες μπορούν να αποδοθούν αισθητά. Και άλλωστε, κατά βάθος, τα γεωμετρικά σχήματα δεν αποτελούν κατ’ ανάγκην τη βάση κάθε εικονιστικού ή «γραφικού» συμβολισμού, από τον συμβολισμό των αλφαβητικών και αριθμητικών χαρακτήρων όλων των γλωσσών έως τον πιο πολύπλοκο και φαινομενικά πιο παράδοξο συμβολισμό των μυητικών Γιάντρας; Είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι αυτός ο συμβολισμός επιδέχεται μια απροσδιόριστη πολλαπλότητα εφαρμογών· συγχρόνως, όμως, θα πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι μια τέτοια γεωμετρία, απέχοντας πολύ από το να σχετίζεται με την καθαρή ποσότητα, είναι, αντιθέτως, ουσιαστικά «ποιοτική». Το ίδιο ισχύει για την αληθινή επιστήμη των αριθμών, γιατί οι αριθμοί των αρχών- αν και δεν πρέπει να ονομάζονται έτσι παρά μόνο αναλογικά- βρίσκονται, θα λέγαμε, όσον αφορά τον κόσμο μας, στον αντίθετο πόλο από εκείνον που βρίσκονται οι αριθμοί της κοινής αριθμητικής· οι τελευταίοι είναι οι μόνοι που γνωρίζουν οι σύγχρονοι επιστήμονες και αποκλειστικά σ’ αυτούς στρέφουν την προσοχή τους, εκλαμβάνοντας έτσι τη σκιά ως πραγματικότητα, όπως οι φυλακισμένοι στο σπήλαιο του Πλάτωνα.

Στη μελέτη τούτη θα προσπαθήσουμε να δείξουμε ακόμη πληρέστερα, με μια πιο γενική έννοια, ποια είναι η φύση αυτών των παραδοσιακών επιστημών και ως εκ τούτου ποια άβυσσος τις χωρίζει από τις σύγχρονες επιστήμες, οι οποίες είναι ένα είδος καρικατούρας ή παρωδίας τους. Αυτό θα μας επιτρέψει να συνειδητοποιήσουμε τον βαθμό του εκφυλισμού στον οποίον περιήλθε η ανθρώπινη διανόηση κατά τη μετάβασή της από τις πρώτες στις δεύτερες· θα μας επιτρέψει επίσης να αντιληφθούμε, εξετάζοντας τις αντίστοιχες θέσεις που κατέχουν τα αντικείμενα αυτών των επιστημών, τον τρόπο με τον οποίον αυτή η πτώση ακολουθεί την κατιούσα πορεία του κύκλου που διατρέχει σήμερα η ανθρωπότητα στην οποία ανήκουμε. Εξυπακούεται βέβαια ότι αυτά είναι ζητήματα που δεν μπορεί κανένας να ισχυριστεί ότι τα πραγματεύεται στην εντέλεια, γιατί από τη φύση τους είναι ανεξάντλητα. Αλλά θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον να πούμε αρκετά ώστε ο καθένας να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα σχετικά με τον καθορισμό της «κοσμικής στιγμής» στην οποία αντιστοιχεί η σημερινή περίοδος της ανθρωπότητας. Αν, ωστόσο, έπειτα απ’ όσα θα εκθέσουμε, υπάρχουν ζητήματα που θα εξακολουθούν να παραμένουν σκοτεινά για ορισμένους, ο λόγος θα έγκειται αποκλειστικά στο ότι απέχουν πολύ από τις συνήθεις νοητικές ενασχολήσεις τους και συνεπώς είναι πολύ ξένα προς οτιδήποτε έχει εντυπωθεί στον νου τους από την εκπαίδευση που έλαβαν καθώς και από το περιβάλλον στο οποίο ζουν. Δεν μπορούμε ούτως ή άλλως να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, γιατί υπάρχουν πράγματα που μόνο συμβολικά αποδίδονται και τα οποία, όπως είναι επόμενο, δεν θα τα κατανοήσουν ποτέ εκείνοι που θεωρούν τον συμβολισμό νεκρό γράμμα. Θυμίζουμε ακόμη ότι ο συμβολικός τρόπος έκφρασης είναι ο απαραίτητος φορέας κάθε μυητικής διδασκαλίας. Εν τούτοις, αφήνοντας κατά μέρος τον σύγχρονο κόσμο, η ακατανοησία του οποίου είναι εμφανής και κατά μια έννοια φυσική, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στα λείψανα της μύησης που διατηρούνται ακόμη στη Δύση για να αντιληφθούμε πως ορισμένοι άνθρωποι, ελλείψει διανοητικής «ποιότητας», μεταχειρίζονται τα σύμβολα που τους δόθηκαν ως υπόβαθρα διαλογισμού. Μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως αυτοί οι άνθρωποι, όποιον τίτλο κι αν περιβληθούν και όσους βαθμούς κι αν λάβουν «δυνάμει», δεν θα μπορέσουν ποτέ να συλλάβουν το βάθος της αληθινής έννοιας και του πιο στοιχειώδους ακόμη τμήματος της μυστηριώδους γεωμετρίας των «Μεγάλων Αρχιτεκτόνων της Ανατολής και της Δύσης»!...

...Εύκολα παρατηρεί κανείς, αρκεί μόνο να έχει «μάτια για να δει», ότι τα αρχαία νομίσματα βρίθουν κυριολεκτικά από παραδοσιακά σύμβολα, μερικά από τα οποία έχουν συχνά ιδιαίτερα βαθιά σημασία. Για παράδειγμα, στα νομίσματα των Κελτών εικονίζονται σύμβολά που είναι αδύνατο να εξηγηθούν αν δεν συσχετισθούν με τις δογματικές γνώσεις που κατείχαν κυρίως οι Δρυΐδες, κάτι που συνεπάγεται ότι οι τελευταίοι επενέβαιναν άμεσα στα νομισματικά ζητήματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ίδιο συνέβαινε και στους άλλους λαούς της αρχαιότητας, ανάλογα φυσικά με τις αντίστοιχες μορφές της παραδοσιακής κοινωνικής τους δομής. Αυτό το γεγονός συνάδει πλήρως με την ανυπαρξία βέβηλης άποψης στους αυστηρά παραδοσιακούς πολιτισμούς: το νόμισμα, όπου υπήρχε, δεν ήταν το βέβηλο πράγμα που κατάντησε αργότερα· διαφορετικά, πως θα μπορούσε να εξηγηθεί η παρέμβαση της πνευματικής εξουσίας στα νομισματικά ζητήματα; Αν το νόμισμα ήταν κάτι βέβηλο, η πνευματική εξουσία δεν θα ενδιαφερόταν καθόλου γι’ αυτό, και τα όσα αναφέρουν οι διάφορες παραδόσεις, ότι ήταν δηλαδή πραγματικά φορτισμένο με «πνευματική επήρεια» η ενέργεια της οποίας μπορούσε να εκδηλωθεί μέσω των συμβόλων που αποτελούσαν το φυσικό της «υποστήριγμα», θα έμεναν κυριολεκτικά ακατάληπτα. Προσθέτουμε ότι ακόμα και σε πολύ πρόσφατους καιρούς μπορούσε κανείς να βρει, σαν τελευταίο ίχνος αυτής της αντίληψης, χαραγμένα πάνω σε νομίσματα θρησκευτικά ρητά, τα οποία βέβαια δεν είχαν καθαρά συμβολικό χαρακτήρα, αλλά ήταν τουλάχιστον ένα είδος ανάμνησης της αρχικής παραδοσιακής ιδέας, που άρχισε έκτοτε να γίνεται λίγο- πολύ ακατανόητη. Έτσι, αφού πρώτα σε ορισμένες χώρες αυτά τα ρητά περιορίστηκαν στο να αναγράφονται μόνο στη «ράχη» των νομισμάτων, στο τέλος εξαφανίστηκαν τελείως, και πράγματι, δεν είχαν κανένα λόγο ύπαρξης από τη στιγμή που το νόμισμα δεν αντιπροσώπευε πια τίποτε άλλο από ένα αντικείμενο αποκλειστικά υλικής και ποσοτικής τάξης...

...Οι αγροτικοί λαοί, ακριβώς επειδή μένουν κάπου μόνιμα, είναι φυσικά εκείνοι που άρχισαν αργά ή γρήγορα να κτίζουν πόλεις· λέγεται δε πως η πρώτη πόλη ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Κάιν· περαιτέρω, αυτή η ίδρυση έλαβε χώρα όχι τότε που λέγεται πως ασχολιόταν με γεωργικές εργασίες, αλλά πολύ αργότερα, και αυτό μας δείχνει καθαρά ότι έχουμε εδώ κατά κάποιον τρόπο δύο διαδοχικές φάσεις της «μόνιμης εγκατάστασης», με τη δεύτερη να παριστάνει, σε σχέση με την πρώτη, έναν πιο προχωρημένο βαθμό στερέωσης και χωρικής «συμπίεσης». Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε πως τα έργα των μη-πλανόδιων λαών είναι έργα χρόνου· αυτοί οι άνθρωποι σταθεροποιούνται στον χώρο μέσα σε μια αυστηρά οριοθετημένη περιοχή και αναπτύσσουν τις δραστηριότητες τους σε μια χρονική συνέχεια που τους φαίνεται απεριόριστη. Αντιθέτως, οι νομάδες και οι ποιμένες δεν κατασκευάζουν τίποτε το διαρκές και δεν εργάζονται για ένα άγνωστο σ’ αυτούς μέλλον· αλλά έχουν μπροστά τους τον αχανή χώρο, που τους προσφέρει συνεχώς νέες δυνατότητες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο φανερώνεται η αντιστοιχία των δύο κοσμικών αρχών με τις οποίες σχετίζεται, σ’ ένα άλλο επίπεδο, ο συμβολισμός του Κάιν και του Άβελ, δηλαδή, η αντιστοιχία μεταξύ της αρχής της συστολής, που αντιπροσωπεύεται από τον χρόνο, και της αρχής της διαστολής, που αντιπροσωπεύεται από τον χώρο. Στην πραγματικότητα αυτές οι δύο αρχές εκδηλώνονται συγχρόνως και στον χρόνο και στον χώρο, και είναι απαραίτητο να υπογραμμίσουμε αυτό το σημείο προκειμένου να αποφύγουμε εξαιρετικά «απλοποιημένες» συνταυτίσεις ή εξομοιώσεις, καθώς και για να διαλύσουμε ορισμένες φαινομενικές αντιφάσεις που παρουσιάζονται. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η δράση της πρώτης αρχής κυριαρχεί στον χρόνο, ενώ η δράση της δεύτερης στον χώρο. Άρα ο χρόνος φθείρει τον χώρο, επιβεβαιώνοντας έτσι τον ρόλο του ως «πανδαμάτορος». Κατ’ ακολουθία, με την πάροδο των αιώνων οι μόνιμα εγκατεστημένοι απορροφούν σταδιακά τους νομάδες· αυτό, όπως υποδείξαμε πιο πάν, αποκαλύπτει την κοινωνική και ιστορική σημασία του φόνου του Άβελ από τον Κάιν...

...Αυτή η παρατήρηση συνάδει άλλωστε με μια ιδιαιτερότητα που απαντάται στην Εβραϊκή παράδοση: από τότε που η χρήση της πέτρας έγινε επιτρεπτή σε ορισμένες ιδιαίτερες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στην ανέγερση βωμών, υπήρχε ρητή εντολή οι πέτρες που θα χρησιμοποιούνται να είναι «ακέραιες» και «ανέγγιχτες από σίδηρο». Κρίνοντας από τη δομή αυτού του χωρίου, η βαρύτητα δίνεται όχι τόσο στην εντολή να είναι οι πέτρες αδούλευτες, όσο στο να μην χρησιμοποιούνται μέταλλα κατά την κατεργασία τους. Η απαγόρευση της χρήσης μετάλλων ήταν λοιπόν πιο αυστηρή, προπάντων για όσα αντικείμενα προοριζόντουσαν να χρησιμοποιηθούν σε ειδικές τελετουργίες. Ίχνη αυτής της απαγόρευσης παρέμειναν ακόμη κι όταν ο Ισραήλ έπαψε να είναι νομαδικός λαός και έκτισε, ή ζήτησε από ξένους τεχνίτες να του κτίσουν, σταθερά οικοδομήματα: κατά την ανέγερση του Ναού της Ιερουσαλήμ, «ο οίκος ?κοδομήθη με λίθους προητοιμασμένους πριν μετακομισθώσιν εκεί· ώστε ούτε σφύρα ούτε πέλεκυς ουδέν σιδηρούν εργαλείον δεν ηκούσθη εν τω οίκ?, ενώ ?κοδομείτο». Ωστόσο το γεγονός αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση και θα μπορούσε κανείς να βρει, με αυτήν την έννοια, πλήθος παρεμφερών υποδείξεων σε άλλους λαούς: για παράδειγμα, σε πολλές χώρες υπήρχε και υπάρχει εν μέρει ακόμη ένα είδος αποκλεισμού από την κοινότητα, ή τουλάχιστον μια «περιθωριοποίηση», των μεταλλουργών. και ιδιαιτέρως των σιδηρουργών, το επάγγελμα των οποίων συνδεόταν συχνά με την πρακτική ενός κατώτερου και επικίνδυνου είδους μαγείας η οποία εκφυλίστηκε συν τω χρόνω, στις περισσότερες των περιπτώσεων, σε απλή και καθαρή μαγγανεία. Εν τούτοις, από την άλλη πλευρά, σε ορισμένες παραδοσιακές κοινωνικές δομές η μεταλλουργία έχαιρε ιδιαιτέρου σεβασμού και μάλιστα χρησίμευε ως βάση των πιο σημαντικών μυητικών οργανισμών· αναφέρουμε απλώς τα Καβείρια Μυστήρια χωρίς να επεκταθούμε περισσότερο σε αυτό το ιδιαίτερα πολύπλοκο ζήτημα, γιατί μια λεπτομερειακή εξέταση του θα μας παρέσυρε πολύ μακριά· αυτό που χρειάζεται να ειπωθεί για την ώρα είναι πως η μεταλλουργία έχει συγχρόνως μια «ιερή» και μια «αποτρόπαια» όψη και πως κατά βάθος οι δύο όψεις της απορρέουν από τον διπλό συμβολισμό που εμπεριέχεται στα ίδια τα μέταλλα.

Για να το καταλάβουμε αυτό χρειάζεται πριν απ’ όλα να θυμηθούμε ότι τα μέταλλα, λόγω των αστρικών αντιστοιχιών τους, είναι κατά κάποιον τρόπο οι «πλανήτες του κατώτερου κόσμου». Κατά φυσική συνέπεια πρέπει να έχουν, όπως και οι πλανήτες, τις επιδράσεις των οποίων δέχονται και συμπυκνώνουν μέσα στο γήινο περιβάλλον, μια όψη «αγαθοποιό» και μια όψη «κακοποιό». Επιπλέον, εφόσον γενικά πρόκειται για μια κατώτερη αντανάκλαση, καθαρά αντίστοιχη της θέσης των μεταλλωρυχείων στα έγκατα της γης, η «κακοποιός» όψη μπορεί εύκολα να επικρατήσει· δεν πρέπει δε να ξεχνάμε ότι από την παραδοσιακή σκοπιά τα μέταλλα και η μεταλλουργία σχετίζονται άμεσα με το «υπόγειο πυρ», το οποίο συνδέεται από πολλές απόψεις με τον «υποχθόνιο κόσμο». Εξυπακούεται ότι αν οι επιδράσεις των μετάλλων εκληφθούν με την «Αγαθοποιό» τους όψη και χρησιμοποιηθούν με έναν τρόπο αληθινά «ιερουργικό», «μετουσιώνονται» και «υπερυψούνται»· στην περίπτωση αυτή μπορούν κάλλιστα να γίνουν πνευματικό «υπόβαθρο», γιατί ό,τι βρίσκεται στο κατώτατο επίπεδο αντιστοιχεί, δυνάμει του νόμου της αντίστροφής αναλογίας, σε ό,τι βρίσκεται στο ανώτατο επίπεδο· εδώ βασίζεται το σύνολο του ορυκτού συμβολισμού της αλχημείας, καθώς και οι αρχαίες μυήσεις των Καβείρων. Αντιθέτως, όταν τα μέταλλα χρησιμοποιούνται μ’ έναν καθαρά βέβηλο τρόπο, και εφόσον αυτή η βέβηλη χρήση επιφέρει κατ’ ανάγκην τη διακοπή κάθε επικοινωνίας με τις ανώτερες αρχές, δεν απομένει στην πράξη παρά ή «κακοποιός» όψη των αντίστοιχων επιδράσεων, η οποία θα επηρεάζει ολοένα και περισσότερο καθόσον θα απομονώνεται από ό,τι θα ήταν σε θέση να την περιορίσει ή να την αντισταθμίσει· μια τέτοια αποκλειστικά βέβηλη χρήση των μετάλλων παρατηρούμε ότι συμβαίνει σήμερα σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο...

Το βιβλίο ''Η Βασιλεία της Ποσότητας και τα Σημεία των Καιρών'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Ο Μέλας Δρυμός (Schwarzwald)




Ο Μέλας Δρυμός βρίσκεται στη Νοτιοδυτική Γερμανία, στο κρατίδιο της Βάδης Βιρτεμβέργης, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία. Οφείλει το όνομά του στην πυκνή του βλάστηση, που κατά τόπους εμποδίζει το φως του ήλιου να φτάσει στο εσωτερικό του. 



Σε κάποια σημεία του λοιπόν είναι τόσο σκοτεινό, ώστε τα δέντρα τείνουν να μοιάζουν μαύρα παρόλο που είναι ίδια με τα υπόλοιπα δέντρα των δασών της Γερμανίας. Αυτό βέβαια κάνει το δάσος εντυπωσιακό και ξεχωριστό.



Ερυθρελάτες και έλατα, ποτάμια και καταρράκτες δημιουργούν το ιδανικό σκηνικό για αμέτρητα από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ, γεμάτα νεράιδες και τρομακτικές μάγισσες. Εδώ, εξάλλου, είναι και ο τόπος όπου έδρασαν οι Νιμπελούγκεν, η τρομερή φυλή των νάνων του ομώνυμου μεσαιωνικού γερμανικού έπους, που γράφτηκε το 1200 και ενέπνευσε τον Βάγκνερ στη σύνθεση της τετραλογίας του «Το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν».



Μαγικός είναι ο Μέλας Δρυμός, με αμέτρητες φυσικές ομορφιές, ποτάμια, τρεχούμενα νερά, καταρράκτες αλλά και πανέμορφα μονοπάτια, που οδηγούν σε γραφικά χωριά.



Στον Μέλανα Δρυμό όλοι οι οικισμοί είναι χτισμένοι σε απόλυτη αρμονία με το φυσικό περιβάλλον. Από τα ωραιότερα αξιοθέατα είναι η λίμνη Titisee, η μεγαλύτερη φυσική λίμνη του Μέλανα Δρυμού.  

Η λίμνη Titisee

Η Λίμνη Τitisee που δημιουργήθηκε από το λιώσιμο ενός παγετώνα έχει μήκος 2 χλμ., πλάτος 750 μ., μέγιστο βάθος 40 μ. και βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ανάμεσα στις δασωμένες πλαγιές των βουνών Feldberg και Hochfirst.

Η γαστρονομική παράδοση της περιοχής δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. όλοι επισκέπτονται τα χωριά για να γευτούν τo καπνιστό ζαμπόν του Μέλανος Δρυμού (Schwarzwalder Schinken) και φυσικά την ομώνυμη τούρτα  «Black Forest», με σοκολάτα, κρέμα, βύσσινα και λικέρ Kirsch – μην ξεχνάτε ότι εδώ είναι η πατρίδα της «Black Forest».


Ο Μέλανας Δρυμός φημίζεται επίσης, για του περίφημους ωρολογοποιούς του, που κατασκευάζουν τα παραδοσιακά ρολόγια-κούκους. Η ωρολογοποιία εμφανίστηκε στην περιοχή τον 17ο αιώνα και ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας των φτωχών αγροτών της να αποκτήσουν καινούργιες πηγές εισοδήματος. Η εξοικείωσή τους με το ξύλο ήταν αυτή που αποδείχθηκε ανεκτίμητη, καθώς ακόμα και οι μηχανισμοί των ρολογιών ήταν ξύλινοι, μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Για αιώνες, εκατομμύρια ρολόγια ταξίδεψαν σε Ευρώπη και Αμερική ενώ σήμερα πωλούνται πλέον ως αντίκες.


Η μεγαλύτερη πόλη στα όρια του Μέλανα Δρυμού είναι το το μεσαιωνικό Φράιμπουργκ. Το Φράιμπουργκ χαρακτηρίζεται -όχι άδικα- ως η «περιβαλλοντική πρωτεύουσα της Ευρώπης». Μία επίσκεψη εδώ θα σας δώσει την ευκαιρία να ζήσετε για λίγο σε μία πόλη-πρότυπο με οικολογική ταυτότητα και να καταλάβετε πόσο εφικτό είναι να υπάρξει μια σύγχρονη οικολογική πόλη με 220.000 κατοίκους.  


Η χρήση φωτοβολταϊκών συστημάτων έχει αναπτυχθεί στο έπακρο, οι μετακινήσεις με ποδήλατο αποτελούν τρόπο ζωής (οι ποδηλατοδρόμοι του Φράιμπουργκ ξεπερνούν σε μήκος τα 400 χλμ.) ενώ τα αυτοκίνητα απαγορεύονται στο κέντρο της πόλης. 

Η βόλτα στην παλιά πόλη θα σας φανερώσει τις αρχιτεκτονικές ομορφιές μιας καλοδιατηρημένης μεσαιωνικής πολιτείας, που ιδρύθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα. Το πιο εντυπωσιακό μνημείο της είναι ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας που βρίσκεται στη Μίνστερπλατς και έχει κατασκευαστεί από κόκκινο αμμόλιθο. Ο γοτθικός ναός με τον ύψους 115 μέτρων πύργο ολοκληρώθηκε το 1350. 


 
Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ - Die Wahrheit wird euch frei machen (Η Αλήθεια θα σε ελευθερώσει)

Στην Bertoldstrasse βρίσκεται το φημισμένο πανεπιστήμιο της πόλης, ένα από τα παλαιότερα της Ευρώπης. Το διάσημο Πανεπιστήμιο έχει στην κεντρική του πύλη τα αγάλματα του Αριστοτέλη και του Ομήρου ενώ  πρύτανης στο πανεπιστήμιο διετέλεσε ο φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ.  



Πάνω από το Φράιμπουργκ υψώνεται το όρος Σάουινσλαντ (1.284 μ. υψόμετρο), στο οποίο μπορείτε να ανεβείτε με τελεφερίκ και να απολαύσετε από ψηλά το υπέροχο θέαμα της πόλης, της κοιλάδας του Ρήνου και του Μέλανα Δρυμού. 




thulebooks.gr

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Α' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ



Οι στερεοτυπικές αντιλήψεις κατέχουν κυρίαρχη θέση στη γνώμη που έχουν διαμορφώσει οι περισσότεροι άνθρωποι για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παραδείγματος χάριν, νεαροί Βρετανοί στρατιώτες, πολλοί από αυτούς εκκολαπτόμενοι ποιητές, έχασαν πρόωρα και με φρικτό τρόπο τη ζωή τους σε λασπότοπους όπου τους είχαν οδηγήσει ανίκανοι στρατηγοί, κατά τα φαινόμενα επί ματαίω. Μολονότι οι στερεοτυπικές αντιλήψεις δεν είναι κατ’ ανάγκην ψευδείς, συνιστούν στην καλύτερη περίπτωση μια επιλεκτική παρουσίαση της αλήθειας.

Στο επίτομο συγγραφικό έργο του Hew Strachan επιχειρείται μια εντυπωσιακή, νέα καταγραφή των εχθροπραξιών, με πολλές νέες ερμηνείες και αποκαλύψεις για ένα από τα καθοριστικά ιστορικά γεγονότα του 21ού αιώνα. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που συχνά χαρακτηρίζεται εσφαλμένα ως μια παρατεταμένη, εξ αποστάσεως αντιπαράθεση στο Δυτικό Μέτωπο, εξετάζεται πρώτη φορά υπό το πρίσμα των παγκόσμιων εξελίξεων.

Ο Strachan υποστηρίζει με πειστικό τρόπο ότι η εν λόγω σύρραξη είχε λάβει τις διαστάσεις ενός παγκοσμίου πολέμου πολύ πριν από τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που κάθε άλλο παρά μια ευρωπαϊκή υπόθεση ήταν, αφορούσε τις αποικιακές κτήσεις των ευρωπαϊκών δυνάμεων, αλλά και απόμακρες περιοχές που χαρακτηρίζονταν από έλλειψη σταθερότητας και ισορροπίας, όπως τα Βαλκάνια, η Αφρική και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η ύπαρξη των εδαφών αυτών καθιστά κατανοητούς τους λόγους για τους οποίους ο πόλεμος δε φαινόταν μάταιος εκείνη τη χρονική περίοδο για τους Βρετανούς και τους Γάλλους, ο πόλεμος έγινε σύντομα ένας αγώνας για την υπεράσπιση του φιλελευθερισμού.
Προσιτό στο μέσο αναγνώστη, συναρπαστικό, άκρως αξιόπιστο και εμπλουτισμένο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, μεγάλο μέρος του οποίου δεν έχει δημοσιευτεί κατά το παρελθόν, το παρόν συγγραφικό έργο αποτελεί μια υποδειγματική καταγραφή σύγχρονων ιστορικών γεγονότων.